HET ENE SLACHTOFFER IS HET ANDERE NIET

HET ENE SLACHTOFFER IS HET ANDERE NIET

Media zonder ethische grenzen

Waar haalt het janhagel van de "gespecialiseerde bladen" het recht om de eer en de goede naam van de partner van Yasmine te bezwadderen? Werd voor de publicatie van foto's van het minderjarige kind toestemming bekomen van degene die de ouderlijke macht uitoefent?
Leo Neels stelt vast dat heel wat bladen over de schreef gaan bij de berichtgeving over Yasmines zelfdoding. Leo Neels is professor doctor mediarecht aan de KU Leuven en UAntwerpen. Professor mediarecht Leo Neels trekt van leer tegen de "gespecialiseerde pers" die de zelfdoding van Yasmine uitmelkt. "Macabere marketing van drukwerk", noemt hij het. "Dat is geen journalistiek, maar een vorm van aanmatigende vulgariteit die ver staat van de beschermde expressievrijheid."

Sedert de schokkende zelfdoding van Yasmine gaat een bepaalde pers totaal uit de bocht; het gaat om een nationale krant en de zogenaamde "gespecialiseerde bladen" die schaamteloos in andermans private leven spitten. "Exclusief. Drie dagen lang. Het echte verhaal achter de zelfmoord" en ga zo maar door. Met journalistiek heeft dat niets te maken, het is macabere marketing van drukwerk. Immers, journalistiek is het métier om maatschappelijk relevante informatie naar voor te brengen, de kunst van de verificatie van feiten rond grote publieke debatten, en ook de zorgvuldigheid om andermans rechten en reputatie te ontzien.

Het recht om met rust te worden gelaten, zo werd bijna honderd jaar geleden het recht op bescherming van de persoonlijke levenssfeer omschreven. Elk individu heeft dit persoonlijkheidsrecht: ieder oordeelt voor zichzelf wat tot haar of zijn privacy behoort. Journalisten mogen en kunnen zulke beslissing niet nemen, tenzij voor zichzelf. Wie haar of zijn leven op een anonieme wijze wenst te organiseren, heeft daar recht op.

Zo zijn de basisregels inzake dit fundamentele recht, en die gelden uiteraard ook ten aanzien van de media. Hún publicatievrijheid ziet immers op maatschappelijke aangelegenheden van algemeen belang, zoals de grote politieke, sociale, economische, financiële, ethische, wetenschappelijke debatten met een werkelijke maatschappelijke relevantie. Voor de persoonlijke levenssfeer van ieder individu dienen zij halt te houden en dringen zich forse grenzen op aan de journalistieke ijver.

De grenslijn kan daar liggen waar het gaat om publiek bekende personen, zoals vedetten; zo was de zelfdoding van Yasmine - onvermijdelijk - een belangwekkend nieuwsfeit: dat vloeit voort uit haar statuut van presentatrice en mediafiguur.

Maar. Er is een maar. In Yasmines relatie was er een partner en een kleine dochter. Haar partner heeft een eigen zakelijke loopbaan buiten de media; het kindje werd grootgebracht zonder mediabelangstelling. Ook dat kind had en heeft daar recht op. Daar liggen ethische en deontologische grenzen waarvoor professionele journalistiek respect opbrengt; enkel waardeloze schrijvelarij miskent die grenzen.

Waar haalt het janhagel van die zogenaamde gespecialiseerde bladen het recht om de eer en de goede naam van de partner van Yasmine te bezwadderen? Werd voor de publicatie van foto"s van het minderjarige kind toestemming bekomen van degene die de ouderlijke macht uitoefent? Is er geldige toestemming - dit is van de afgebeelde personen - voor publicatie van de foto's uit het privéleven van Yasmine en haar partner? Zou het antwoord kunnen schuilen in de omstandigheid dat sommigen dat materiaal met allerlei eenzijdige wetenswaardigheden aan de media vertellen? Neen toch! Een beetje behoorlijke journalist weet toch dat de immuniteit die interviews onder omstandigheden zouden kunnen verschaffen niet geldt in zaken die voor de volle 100 procent tot het beschermde privéleven van een niet-mediafiguur en van een minderjarig kind behoren?

In de recente Aanbeveling voor verantwoorde berichtgeving over zelfdoding van de Raad voor de Journalistiek wordt respect voor de privacy terecht vooropgesteld. "Schaamte, onbegrip of schuld. Veel nabestaanden hebben met dergelijke gevoelens te maken. Meestal hebben ze niet veel nood aan contact met journalisten. Ze willen graag dat hun privacy evenals die van de betrokkene gerespecteerd wordt. Vraag je ook af of het vrijgeven van onnodige details de pijn en het lijden van de directe omgeving niet kan vergroten." Zo staat het er.

Zouden de auteurs van Het Laatste Nieuws, Dag Allemaal, Story e tutti quanti daarover hebben nagedacht voor ze hun "exclusieve" verhalen in onderlinge wedijver om ter grootst en ter wildst brachten? "De pers houdt steeds rekening met het recht op privacy en met de menselijke waardigheid. (...) De pers is terughoudend (...) bij het verspreiden van beelden (...). Bij het zoeken naar informatie oefent de pers geen ongepaste druk uit op de slachtoffers of hun omgeving.

Zo onthoudt de pers zich van intimidatie en valt ze betrokkenen niet aanhoudend lastig. Zowel mediadirecties, hoofdredacteurs en eindredacteurs als journalisten hebben de bijzondere plicht te waken over de correcte naleving van de beginselen van de privacy in het algemeen en deze beginselen in het bijzonder." Zo formuleerde de Raad voor de Journalistiek het al in 2003, in een richtlijn over de omgang van de pers met de slachtoffers. Is iemand die haar partner verliest door zelfdoding dan niet in zo'n positie? Gaat het op haar te belagen en te bestoken en tot een stomme polemiek uit te dagen, buren en familie te onderscheppen, en de private omgeving van haar woning te bezetten?

Neen dus, dat is geen journalistiek, dat is een vorm van aanmatigende vulgariteit die ver staat van de beschermde expressievrijheid. De redacties die er zich mee inlaten, zijn niet dom, zij doen zulks uit weloverwogen verkoopsdrang, en profiteren daarbij van de sensatiezucht van hun publiek. Op korte termijn misbruiken zij andermans leed voor hun theatrale verkoopsdrang, en op langere termijn maken zij het journalistieke vak kapot. Pennenprostitutie die slachtoffers creëert op respectloze wijze. Zou daar in álle redacties over worden nagedacht en zouden de directies van mediabedrijven, behalve met hun jaarrekening, ook met díé vragen bezig zijn?
08/08/09 10u34 in ’t Gazetje van Smetje

Boeketje Digitalis

Enig onbehagen gevoeld bij het lezen van dit artikel? Ik ook. Niet omdat de rol van ‘De Pers’ daarin degelijk en goed op zijn plaats belicht wordt, maar omdat de hoofdrolspelers van dit menselijk drama bijna de hemel in geprezen worden.
Vraag mij af wat de geleerde Perfesser ‘mediarecht’ dan wel mag geschreven hebben na de zaak Hans Van Themssche, waar de pers ook daar niet alleen ontspoord was, maar inzake het sensatie-zoeken nog met vele lengten geklopt werd door de politiek.. Door met voorbedachten rade het publiek te misleiden van neurose-handelingen, opgefokt door de wreedaardige videaospelletjes naar ‘racistische moorden’.
Zelfmoord is de lafste daad die men zijn geliefden of de samenleving kan aandoen. Omdat het schuldgevoel bij zij die achterblijven levenslang als een Kaïns-teken op het voorhoofd gebrand blijft. De Antwerpse schutter integendeel kan, na het uitboeten van zijn straf, terug in de maatschappij komen om misschien te proberen het onrecht dat hij heeft aangericht, ZOVEEL MOGELIJK te herstellen.

MADDENS DOCTRINE ONDERUIY

MADDENS DOCTRINE ONDERUIT

Opiniestuk Herman Deweerdt (AK-VSZ)
De Maddens-strategie: slimme strategie of toppunt van onmacht?
Herman Deweerdt 03-08-2009


De Vlaamse Beweging heeft beslist om bij het streven naar een diepgaande staats(her)vorming het geweer van schouder te veranderen. De nieuwe strategie is nu: we vragen niets meer (en wachten tot de Franstaligen naar ons komen met hun vragen). Dat we niet weten door wie, waar en met welk democratisch draagvlak deze beslissing genomen werd is niet belangrijk. De grootste revolutionaire hervormingen met belangrijke positieve gevolgen voor de meerderheid van de bevolking werden doorgeduwd door kleine minderheden. Wel wezenlijk is de vraag: is dit een slimme strategie?
Wie niets nodig heeft, vraagt niets. Dit is logisch. Maar een slimme strategie verbergt haar ware doelstellingen, zwijgt over de te gebruiken middelen, probeert de tegenstander op het verkeerde been te zetten en volgt een interne logica die niet iedereen begrijpt. We kunnen leven met deze gedachte. Maar mogen we toch het volgende ter overweging geven?
Het overnemen van de strategie der Franstaligen “on est demandeur de rien” (samengevat : “non”) bevat in zich al twee fouten waarvan één kapitale. Ten eerste: het toepassen van een succesrijke strategie in andere omstandigheden leidt meestal niet tot succes. Ten tweede en veel belangrijker: de Franstaligen vragen wel iets, bovendien zeer veel en zeer hardnekkig: het behoud van de bestaande toestand. Die mag voor hen nog zeer lang duren. Iedere dag vloeit er in de Sociale Zekerheid 12 miljoen € naar Franstalig België; met inbegrip van de financiering van Gewesten en Gemeenschappen 20 miljoen € en met inbegrip van de rente op de staatsschuld 30 miljoen €. Iedere dag. De Franstaligen zijn er al in geslaagd om de bestaande toestand voor te stellen als een gelijkspel: 0 – 0. Het is toch niet oneerbaar om als zwakste partij de 0 – 0 te willen behouden?
De nieuwe strategie van de Vlaamse Beweging wacht op de dag dat de Franstaligen (liefst op hun knieën) zullen komen smeken om een staatshervorming. Dat kan dus nog zeer lang duren. Maar zelfs indien niet, wat zullen ze dan vragen? Geld en/of bevoegdheden. Zeer waarschijnlijk geld. En dan? Wat zullen de Vlamingen dan geven? Nog méér geld? In ruil waarvoor? Meer bevoegdheden? (Ook voor Brussel en Wallonië.) Het resultaat van die spelronde zal dus zijn: voor de Franstaligen meer bevoegdheden en meer geld. Voor de Vlamingen meer bevoegdheden en minder geld. Wat is hier slim aan?
Hebben de Vlamingen nog tijd om te wachten? Door de economische crisis, die pas begonnen is en nog enkele jaren zal duren, daalt de welvaart en stijgt de overheidsschuld met 20 miljard en straks nog meer. Ooit moet dit betaald worden. Zoals al zeer lang aangekondigd stijgen de kosten van de vergrijzing sprongsgewijze vanaf 2010. In 2012 zouden de sociale uitkeringen moeten stijgen met meer dan 7 miljard € t.o.v. 2008 (exclusief inflatie en welvaartaanpassingen). Wie zal dit betalen? Het Vlaams aandeel in deze vergrijzingskosten zouden we kunnen betalen met de opbrengst van de transfers in de Sociale Zekerheid indien ze volledig zou gesplitst worden. Maar vanaf 2015 zullen deze transfers zelfs niet meer voldoende zijn. Niet België maar Europa en de wereld zijn het speelveld. Daar verliezen wij iedere dag marktaandeel. Iedere dag verliezen we welvaart in het buitenland en laten een deel wegvloeien in het binnenland. Ondertussen zullen wij rustig afwachten tot de Franstaligen ons geld komen vragen. Wij zijn niet in staat om de geldstromen naar Franstalig België in stand te houden, en bovendien ons aandeel (en zelfs méér!) van de vergrijzingskosten te betalen, en bovendien een grotere overheidsschuld af te betalen, en dit alles met een gelijkblijvend of lager inkomen. Dit besef is in de verste verte in de nieuwe Vlaamse strategie niet te bespeuren. De sociale Zekerheid moet snel en volledig gesplitst worden. Om ze sociaal en betaalbaar te houden moet ze dringend hervormd worden. Alle hefbomen om het ondernemen en de tewerkstelling te bevorderen moeten snel in Vlaamse handen komen. Het had al lang moeten gebeuren. Niets vragen is kiezen voor collectieve verarming. Is kiezen om samen ten onder te gaan op de Titanic en ondertussen belangenconflicten in te roepen over de liedjes die het orkest mag spelen.
Het maximaal uitoefenen van de bestaande bevoegdheden is een onderdeel van de nieuwe strategie. Als wat al lang vanzelfsprekend is ook een nieuwe strategie is, dan verheugen wij ons over deze vooruitgang. De Vlaamse Zorgverzekering is een slim en uitstekend initiatief. Hetzelfde geldt voor een bijkomende kinderbijslag en een tegemoetkoming in een hospitalisatieverzekering. Voor de Zorgverzekering legt de Vlaamse regering ieder jaar 100 miljoen € bij. Voor de kinderbijslag en de hospitalisatieverzekering weten we het nog niet, maar het zullen geen honderden miljoenen zijn. Hoe dan ook kan het geld slechts één keer uitgegeven worden. Wat aan deze zeer wenselijke initiatieven zal besteed worden is niet meer beschikbaar voor andere noodzakelijke uitgaven in de welzijnssector; ook niet voor scholen, onderzoek, tewerkstelling, milieu, scheldebruggen, ontwikkelingssamenwerking en nog veel meer. Met wat we in de Sociale Zekerheid jaarlijks naar Franstalig België laten wegstromen zouden we nu, en al zeer lang, aan alle kinderen in Vlaanderen een dertiende en een veertiende maand kinderbijslag kunnen geven. We zouden eveneens aan alle Vlamingen de Zorgverzekering en een hospitalisatieverzekering gratis kunnen geven. Met de rest van de transfers zouden we nog veel meer kunnen doen. Met de nieuwe strategie zal dit niet lukken. Integendeel we zullen verder tijd en geld verliezen.
Hoe moet het dan wel? Ik weet het niet. De Franstaligen hebben nog gedurende veel jaren geen enkel belang bij een staatshervorming, tenzij de Vlamingen hiervoor willen betalen, met geld dat we zelf dringend nodig hebben. Met de grendels in de grondwet kunnen de Franstaligen tot in de eeuwigheid “non” zeggen. In deze gijzeling ligt de kern van het probleem. Alleen een strategie die gericht is op het doorbreken van deze onmacht, is een goede. Al de rest is praat voor de vaak en maakt het de Vlaamse partijen makkelijk om niets te vragen. Men moet ook niet afkomen met onnozele “win-win” verhaaltjes of met de slogan “Vlaanderen onafhankelijk”. Het zal iets overtuigender moeten zijn.

Boeketje Giftige Digitalis
Deze keer voor de Grote Geest, de Bijna-Slimste-Mens-ter-Wereld, (althans in onze streken), de onvolprezen slapjanus met de spitse tong, Bart DeWever, die in deze doctrine het gedroomde schaamlapje denkt gevonden te hebben, om zich in Schitz’ schaduw in de vette kaas te wentelen.
Al moet ik toegeven, er in de aanvang ook geloof aan te hebben gehecht. Tot Marc Grammens mijn ogen opende: de Wallo/Bruxelaars zullen nooit niets vragen, ze stelen het zo weg. Ze halen het, naar ouder socialistische methodes, waar het zit. Door onbeperkt leningen aan te gaan, die de Vlamingen ooit wel zullen afbetalen…Hun begrotingen vertonen astronomische tekorten, die ze met de glimlach verklaren te laten oplopen tot het jaar stilletjes.
Weetewa, lauwe Pieten-Vlamingen?è Stel U voor dat in 1302 onze voorouders hetzelfde hadden gedaan wat in de Maddsens-doctrine staat..afwachten. Dan zaten ze daar nog altijd aan de Groeninghebeek, terwijl de Franscouillons onze streken te vuur en te zwaard hadden verlatiniseerd en leeg geroofd.
Dat leegroven gaat er heden ten dage ietwat beschaafder aan toe. Er vloeit geen bloed, dat is het enige verschil. En de NV. Anders? Ze zijn inderdaad wat ze in hun schild voeren; een Naamloze Vennootschap die het Anders wil. Maar niets daar aan doet! Ze durven gewoon niet, om hun broodheren niet te mishagen….Ze blijven bedelen en smeken aan de poort, en weten niet dat het hun eigen poort is, jammer genoeg in handen van vreemde meesters…
Het kan nochtans zo simpel zijn! Als beleefde mensen, laten wij beginnen met elk een ‘Goeden Dag’’ te claimen. Zoals in 1302 .kunnen we dan het gesprek beginnen. Gulden sporen zullen er wel niet te rapen zijn, want alles wat blinkt en enige waarde heeft, is al lang beleend, verkocht of weg geroofd. Hou er dus rekening mee dat er op het slagveld niets van waarde zal gevonden worden, tenzij schulden….

DE BAN DER RECHTVAARDIGEN

DE BAN DER RECHTVAARDIGEN

Ons aller vonnis in de zaak van de land- en volkverraders, ingeleid op vordering van onze vrienden van Angeltjes, is gevestigd. Beroep is niet mogelijk! Elk gratie-verzoek wordt op voorhand verworpen.
Worden uitgewezen Seppe Weiss Opperbeul van het CGKR-concentratiekamp, de voltallige redactie en alle medewerkers van de schand-televisie BRT (circa 4000 man) en last but not least de Koninklijke mee-eters van Laeken/
Het vonnis werd gewezen met algemeenheid van stemmen, en werd onthaald op een dagenlang volksfeest.
Momenteel wordt onderhandeld met diverse Vlaamse Bewegers, om te weten wie de kat de bel aanbindt. Belangstellenden mogen bij mij hun kandidatuur indienen. Niemand zal uitgesloten worden : iedereen krijgt een welbepaald deel van het vonnis om uit te voeren.
Mijn persoonlijk aandeel zou er in bestaan, lijk we in onze jeugd als kwajongens soms deden, maar later achterwege lieten naarmate onze dierenliefde groeide, om betrokkenen met een blikken doos aan hun staart gebonden, de grens over te schoppen. De vrouwelijke betrokkenen echter zouden wij de haren afknippen, om op de blote scheden en op andere ontblote lichaams-rondingen (boven en ander) paarsgewijze een dikke rode swastika te schilderen. Wie deze werkwijze niet kent, wordt vriendelijk verzocht de beelden in de pers ten tijde van de repressie op te zoeken. Enige verbeelding nochtans is toegelaten, gezien de evolutie van de mogelijkheden.
Het moet, m.i. kinderspel zijn, om op die van Laeken op deze bedoelde plaatsen, boven de swastika, een onuitwisbaar gouden kroontje te prikken. De mannelijke leden nochtans blijven bij de massa met de blikken doos aan de staart, alhoewel die minstens verguld zou dienen te zijn, uit respect voor ons Vorstenhuis en uit erkentelijkheid dat ze de executies op Vlamingen toch na enkele jaren hebben doen onderbreken. Er worden géén handen afgekapt, alhoewel die gewoonte goed ingeburgerd was in die familie.
Kinderen van alle betrokkenen worden in de Zoo van Antwerpen opgesloten in de leeuwenkooien, nadat echter de gewone bewoners daaruit verwijderd werden. Ze zullen tot hun meerderjarigheid voor het publiek en mits betaling, te bewonderen zijn, zonder nochtans te mogen bijgevoederd worden. Voor nadere détails, zich opnieuw wenden tot de dagbladen uit de tijd van de repressie van de Vlaamse Zwartzakken (1944-1950)
Zoals elke lezer uit bovenstaande kan afleiden, zijn wij beschaafde mensen, alhoewel enige slechte invloed van onmenselijkheid niet is weg te cijferen. Dat komt, zeer tot onze spijt, omdat wij op ons netvlies nog de beelden gebrand zien van de Vlamingenhaat die opgezweept werd door het belgicistisch gespuis in die droeve tijden. Wij hopen barmhartigheid in het later Eeuwig Leven. Hic et nunc krijgen wij dat niet over ons hart.
Pssst De vacatures zijn niet, onder geen enkel beding, ter beschikking voor herbevolking. Opgeruimd staat netjes.

IJSCOCTAIL

VRIJHANDEL

VRIJHANDEL

Keniaan biedt 40 geiten en 20 koeien voor hand Chelsea Clinton

08:43 Een Keniaan wil dolgraag trouwen met Chelsea, de 29-jarige dochter van Bill en Hillary Clinton. Hij biedt mama, momenteel Amerikaans minister van Buitenlandse Zaken, en papa, gewezen president, veertig geiten en twintig koeien voor de hand van hun dochter.
In 2000 benaderde de Afrikaan Bill Clinton al eens met het aanbod. Negen jaar later heeft hij dat nu opnieuw gedaan met vrouwlief Hillary, die op bezoek is in Kenia.
Die kon daar alvast mee lachen. "Chelsea is een heel onafhankelijke vrouw, ik zal het aanbod dus zeker aan haar overbrengen", vertelde ze aan FoxNews.
Bron Gazet van A

Boeketje Diep-Zwarte Digitalis
Wat de man die het aanbod deed, er niet bij vertelt, is de hoeveelste ze zou geweest zijn in zijn harem. En de hournalist vervolgens vertelt er ook niet bij aan wie dit aanbod werd gedaan. Daarom zal ik het verhaal verder afmaken.
De Keniaan (Mister X) is een intieme vriend van de Obama-familie, speciaal van Houssein Barack, de omhoog gevallen halfgod van Amerika, die denkt zich alles te kunnen permitteren. Vandaar de hint naar zijn landgenoot, de machtige farmer van geiten en koeien in zijn thuisland : een gok te doen, je kunt nooit weten.
Deze gok, die dus aankwam bij Pa Bill Clinton, de vriend van de mollige Monica, top-democraat en dus eveneens tot alles bereid, viel niet in dovemansoren. Diens antwoord zou geweest zijn ; ‘Als U de dochter wenst, dient U de moeder meteen te nemen’. Boodschap waarop een drukke diplomatiek-onschendbare discussie zou gevolgd zijn, die, naar later bleek, op een misverstand berust zou hebben.
Misverstand niet aangaande de eigenlijke overeenkomst, daar deze een win-win situatie betekende voor beider partijen naambekendheid, maar over de prijs van die handel twee-voor-een. Bill had namelijk voorgesteld: 10 stuks vee van elke soort, zonder daarbij te preciseren dat deze dieren als toegift bij zijn Hilary-aanbod waren. De Keniaanse kandidaat-overnamer had natuurlijk verkeerd begrepen, en dacht dat hij nog moest bijbetalen voor deze oude 2de, 3de of misschien wel 36e hands occasie, wat hij wel van het goede teveel achtte. Toen hij echter vernam dat hij naast de moeder ook nog geiten en koeien minder moest leveren, was de koop vlug gesloten. Tot…
Tot het moment dat Houssein, die pas op het laatst, als ervaringsdeskundige in Keniaans-Amerikaase zaken, ter hulp was geroepen zich realiseerde dat hij zijn ex-runningmate zou kwijspelen, zijn veto stelde. Wat aanleiding gaf tot het verbreken van alle reeds gesloten akkoorden.
Zo komt het dat de Kenaan zijn veestapel volledig intact kan behouden, en Bill zijn twee vrouwen, eveneens intact. .
Ik heb, naar de beste hournalistieke deontologie; mijn bronnen driedubbel gecheckt, en er uiteindelijk mijn eigen gedacht mee gedaan.

EIGEN VOLK MEEST

EIGEN VOLK MEEST ?
Welvaart en de nieuwe babygolf

demografie — BRUSSEL - Hoe rijker een land wordt, hoe lager het geboortecijfer? Nee, in de meest ontwikkelde landen worden weer meer baby's geboren.
In de meest ontwikkelde landen worden de jongste tijd weer meer baby's geboren, en meer dan in de subtop van iets minder ontwikkelde landen. Er lijkt een direct en verrassend verband te bestaan tussen het ontwikkelingsniveau en het geboortecijfer. Dat schrijven onderzoekers uit de Verenigde Staten en Italië in het vakblad Nature.

In de twintigste eeuw is de toename van de welvaart in de ontwikkelde landen samengegaan met een sterke daling van het geboortecijfer - een daling die in sommige rijke landen zo sterk was dat de bevolking er aan het krimpen is gegaan. Dat was goed en slecht nieuws: enerzijds betekent minder baby's minder CO2-producenten en een verlichting van de overbevolking, maar anderzijds betekent het ook minder toekomstige werknemers en belastingbetalers om de pensioenen van de wél nog talrijke oudere generaties te betalen.

Hoe rijker, hoe minder kinderen, leek lange tijd de regel te zijn. Maar dat gaat maar op tot een zeker niveau van rijkdom. Zodra die drempel wordt overschreden, neemt het geboortecijfer weer toe, blijkt uit het onderzoek van Mikko Myrskylä en Hans-Peter Kohler van de University of Pennsylvania en Francesco Billari van de Università Bocconi in Milaan.

De onderzoekers keken niet gewoon naar de rijkdom van een land, maar naar een bredere maatstaf voor welvaart en ontwikkelingsniveau, de 'human development index' (HDI) die gehanteerd wordt door de Verenigde Naties. De HDI houdt rekening met onderwijs, levensverwachting en inkomen. Tot een HDI van ongeveer 0,9 daalt het geboortecijfer, maar daarboven begint het gemiddeld weer te stijgen. Die trend is heel duidelijk bij de meest ontwikkelde landen, zoals Australië (0,966), Noorwegen (0,961) of Nederland (0,945). België scoort een niet onverdienstelijke 0,94. Een verklaring ligt mogelijk in maatregelen in die landen die het gemakkelijker maken voor vrouwen om kinderen en beroepsleven te combineren, zoals georganiseerde kinderopvang.

De onderzoekers denken dat de bevolking van de rijkste landen op lange termijn minder zal dalen dan verwacht. (sts) in DS

Boeketje Digitalis.
Zie titel : zou dat geen prachtige tweede slagzin kunnen worden, over de oude heen van ‘Eigen Volk Eerst’, dat men nu overal zou zien verschijnen ‘Eigen Volk Meest’…Het is zelfs een slagzin gratis aangeboden aan de nieuwste Vlaamse regering, die een verhoogde kinderbijslag in het vooruitzicht heeft gesteld, waartegen de Wallo/Bruxelaars zo tegen zijn…
De slagzin is duidelijk voor wie hem wil begrijpen, als een soort tegengewicht tegen de geboortegolf van de vele migrantenkinderen. Alleen zou men dan moeten voorzien, dat deze, vermits geen volbloed Vlamingen, niet in aanmerking kunnen komen. Want blijkbaar hebben die geen behoefte aan een aanmoediging, aan om het even dewelke. Integendeel, om logisch te zijn, zouden ze moeten..ontmoedigd worden. Wat op termijn zou zorgen voor een geduldige indijking van de overlast…En wie kan er trouwens iets op tegen hebben, dat de Vlamingen doen met hun eigen centen waar ze zin in hebben? .
Ik hoor zo reeds het gehuil opgaan, van ’de anderen’, die op die manier dreigen, eveneens op termijn, hun kiezers kwijt te raken…
‘Eigen volk meest’ - het beste middel om de Begroting terug in evenwicht te brengen door het behoeden (redden?) van de sociale vangnetten….
Zwaar discriminerend en racistisch? Ja, een beetje. Hemdje is nader dan het rokje! Maar toch nog niet zo erg discriminerend als in communistisch China, waar de stelregel van één kind per gezin decennia lang de stelregel is/was….Wat goed is voor de Chinezen, is ook goed voor den dezen…..
In bijkomende orde zit het er misschien in, dat er op termijn ook meer ‘roepingen’ zouden kunnen zijn, want naarmate er meer ‘elite-kinderen’ geboren worden, zal de noodzaak aan een diepere geloofsbeleving ook spoedig blijken…..Niet mogelijk om allemaal de zaak van vader over te nemen…Oplossing: geestelijke stand. Wat zou meebrengen dat vele oude leuzen opnieuw zouden kunnen opgediept worden. Om er maar ene te noemen : ‘Een zedelijk volk is een groot volk’.
Goed om zich af te zetten tegen de heersende vervlakking. Maar hoe dat te rijmen valt met de burgerlijke moraal, is een vraag die ik overlaat aan …de burgers. Zodat de cirkel rond is, en deze zich opnieuw kunnen inzetten voor de bekamping van traditioneel ‘rechts’.
Hopelijk is ‘traditioneel rechts’ dan ook slimmer geworden…en minder verslaafd aan Rome-prietpraat, en zijn de burgerlijken dan ook minder agressief. Zodat, misschien zelfs in een ‘Herenigde Republiek der Vrije Nederlanden’ vrijzinnigheid naast calvinistisch en christelijk iedereen kan samenwerken om de oude glorie van de Gouden Eeuwen terug te vinden…
Meisjes en Jongens, wat is het leven mooi! Elk zegge het voort: ‘Eigen Volk Meest!’….

EENDRACHT MAAKT MACHT

EENDRACHT MAAKT MACHT

Arm der wet is taalgevoelig
België is niet twee keer zo veilig als Nederland of Frankrijk en de dienstverlening van de politie is hier niet dubbel zo goed. Op basis van de naakte cijfers zou je dat nochtans verwachten, zegt kamerlid Ben Weyts (N-VA). 'Met 39 agenten per tienduizend inwoners zijn er in België bijna twee keer zoveel agenten als in Nederland (23 per 10.000 inwoners) en Frankrijk (22).' Dat blijkt uit cijfers die hij kreeg na een schriftelijke vraag aan ex-minister van Binnenlandse Zaken Guido De Padt (Open VLD) en groeiprognoses voor onze buurlanden.

Dat er een kloof was tussen het aantal lokale agenten in Vlaanderen en Wallonië is al langer geweten. De nieuwe cijfers tonen aan dat die in de laatste vijf jaar verre van weggewerkt is. In Wallonië zijn er per tienduizend inwoners 27 agenten, dat is één agent per 371 inwoners. In Vlaanderen zijn dat er 23, goed voor één agent per 435 inwoners. Het gaat om een verschil van 17,4 procent. 'Als ik vergelijk met de cijfers die Geert Bourgeois (N-VA) in 2004 opvroeg, blijkt dat de kloof nog een half procent groter is geworden.' Dat het Brussels Hoofdstedelijk Gewest 48 agenten per 10.000 inwoners heeft, wijt Weyts aan de grootstedelijke context en de bijbehorende hogere criminaliteit.

Ook in de steden en gemeenten zijn er opvallende verschillen. Antwerpen heeft een kwart minder politieagenten per hoofd dan Luik en zelfs minder dan de helft van het aantal agenten in Brussel. 'Nochtans worden er in Antwerpen 40 procent meer criminele feiten vastgesteld dan in Luik, en bijna evenveel als in Brussel', zegt Weyts.

De verschillen tussen plattelandsgemeenten zijn er niet minder om. De politiezone van Hamont-Neerpelt-Overpelt heeft met 43.000 inwoners amper 56 lokale politieagenten. De gemeente Hoei - waar PS-burgemeester Anne-Marie Lizin tot begin dit jaar de plak zwaaide - heeft een inwoneraantal van minder dan de helft, maar heeft wel 85 agenten in dienst.

Weyts legde de cijfers die hij van De Padt kreeg voor de aardigheid ook eens naast gegevens over de oppervlakte van de provincies, het aantal criminele feiten en de werkloosheidsgraad. Volgens zijn berekeningen is er een grotere correlatie tussen het aantal agenten en de werkloosheidsgraad, dan tussen het aantal agenten en het aantal criminele feiten.

De N-VA'er besluit daaruit nogal soepel dat de lokale politie in Wallonië ingeschakeld wordt in een 'socialetewerkstellingspolitiek'. 'Met een beetje gezond verstand zou je toch meer politieagenten verwachten waar er meer criminaliteit is? In België dus niet. Hier moet je in de eerste plaats Franstalig zijn. Hier krijgt Luxemburg meer agenten per hoofd dan Vlaams-Brabant, terwijl er in Vlaams-Brabant drie keer meer criminele feiten worden vastgesteld.'

Bij de nieuwe minister van Binnenlandse Zaken, Annemie Turtelboom (Open VLD), erkent men dat er een hoge politiedichtheid is in ons land. 'Dat is een van de punten die besproken zullen worden bij de evaluatie van de politiehervorming, in het najaar.'
Auteur: Peter De Lobel in DS 5/8
Boeketje Digitalis/Rozen +Doornen

Vraag: hoe wordt de werkloosheid opgelost in Wallonië?
Antwoord : de werkloosheid in Wallonië wordt opgelost door van de werklozen ofwel ambtenaren te maken ofwel politiemensen.

Wat meteen uitlegt waarom de pensioenen in Wallonië zoveel hoger liggen…

Vraag: hoe en waarom legt U uit dat Vlamingen dat niet weten/wisten?
Antwoord : omdat de Vlaamse beleidsmensen dat zoveel mogelijk camoufleren, de kleur-syndicaten op kop….die zoiets verkopen als ‘solidariteit’.

Vraag : wat zullen de Vlamingen nu doen?
Antwoord: de Vlamingen zullen nu wat harder werken om dat te kunnen betalen.

Vraag: wat zou er gebeuren moest Wallonië plots zelfstandig zijn?
Antwoord: moest Wallonië plots zelfstandig worden, zijn er ’s anderendaags geen ambtenaren noch politiemensen meer, zelfs zou er zo goed als geen enkele werknemer meer zijn, alleen nog werklozen.

Vraag: is dat de reden waarom de Wallo/Bruxelaars ‘demandeurs de rien’ zijn?
Antwoord : dat is de enige reden, buiten hun Koningshuis.

Vraag : wat komt het Koningshuis doen in deze redengeving?
Antwoord : omdat het Koningshuis het voorbeeld bij uitstek is van mensen die breed willen leven zonder werken, op kap va de Vlamingen.

Vraag (slot) : wie wil dat alles veranderen ten goede?
Abtwoord: alleen dat miljoen doorbijters van het Vlaams Belang willen dat alles ten goede veranderen, en daarom worden zij als pestlijders afgezonderd in een ‘cordon sanitaire’.