DAMIAAN EN DANNEELS
Hier volgen enkele uittreksels uit een lang interview in Le Standaer met Kardinaal Danneels, die op zijn praatstoel werd gezet ter gelegenheid van de Heiligverklaring van Pater Damiaan op 11 oktober aanstaande, d.i. volgende week zondag. Het Sint Pietersplein in Rome zou zo wat zwart moeten zien van de Geel-Zwarte Leeuwen, die door de Italiaanse TV heel zeker niet zullen uit het beeld gehouden worden. Integendeel. Dat de driekleur voor storend rood zal zorgen, staat ook vast. Als men leest welke Hovaardigheidsbekleders namens de belse geschiedenis-vervalsers zullen aanwezig zijn, gaan mijn haren ten berge rijzen. Plotsklaps valt de Waalse Jacques Brel ‘grootste belg aller tijde van Franstalig belgië, van zijn voetstuk, en wordt vervangen door Damiaan, die alleen door de Vlamingen gekozen werd. Dit is hypocrisie en diefstal van een der schitterenste parels aan de Vlaamse kroon. Naast ons geld worden nu ook onze juwelen gestolen!
Och, laat ze maar doen…Vroeg of laat (eerder vroeg!) komt Loontje om zijn Boontje….
Ik beperk me bij Danneels tot een paar van zijn bedenkingen inzake de geloofsbelijdenis. Ze zijn, bij uitzondering, het overwegen waard, alhoewel aan de lauwe kant. Strijdvaardigheid is inderdaad nooit zijn sterkste kant geweest. Een herder op zijn plaats en in zijn positie moet niet alleen zijn dieren beschermen, hij moet ook zijn tanden tonen tegen elke bedreiging. Bij Danneels was dat zijn vals gebit – terwijl de herdershonden in plaats van om te bijten, uitgezonden werden om pootjes te geven…Hoe het de kudde van zo’n herder vergaat, moet U zich niet proberen in te denken. De resultaten ziet U in onze lege kerken.
*******************
Geeft het ook niet aan dat er nog altijd een spanning is tussen geloof en wetenschap?
'Die is er en die zal er altijd zijn. En het is goed dat ze er is. De wetenschap beantwoordt de hoe-vraag, het geloof de waarom-vraag, alhoewel we lang gedacht hebben dat het geloof ook een antwoord gaf op de hoe-vraag. God heeft de grondvitaliteit in de schepping gestoken en vervolgens ontwikkelt die schepping zich volgens de wetten die de wetenschap ontdekt en onderzoekt. Geloof en wetenschap zijn als twee sporen van de spoorweg. Die lopen naast elkaar en ze komen in het oneindige bijeen, want er is maar één werkelijkheid. Dat betekent dat je met twee ogen naar de werkelijkheid kijkt, in stereo als het ware. Geloof en wetenschap zijn verschillend, maar tegelijk horen ze samen.'
Bestaat er zoiets als verlicht geloof?
'Ik denk dat we dat allemaal best hebben. Ik denk dat je best zoveel mogelijk je verstand gebruikt om je geloof uit te zuiveren van alles wat er niet toe behoort. Zoals een beeldhouwer al het overtollige marmer wegkapt om uiteindelijk het beeld dat in dat blok marmer verscholen zat, te bevrijden. Eigenlijk doet de wetenschap dat ook met het geloof. Ze haalt dingen weg van het geloof die er niet toe behoren - bijvoorbeeld dat de wereld geschapen is in zes dagen. En ik vind dat een geschenk van de wetenschap. Maar tegelijk kan het geloof ook zeggen aan de wetenschap: u houdt zich bezig met de kwantificeerbare werkelijkheid, maar dat is niet de hele werkelijkheid. Kijk, als ik koorts heb, geeft de thermometer aan hoeveel koorts ik heb, 38 graden bijvoorbeeld. Maar dat is helemaal anders dan hoe ik die koorts aanvoel. Voor mij vat het geloof de diepere grond van de werkelijkheid. Wetenschap staat kritisch tegenover het geloof, maar omgekeerd geldt hetzelfde. Het geloof mag tegen de wetenschappers zeggen: jullie mogen zeggen wat jullie zeggen, maar jullie mogen niet zeggen dat er niets meer is.'
Staat de katholieke kerk op dit vlak verder dan de islam of andere religies?
'Ik ben in elk geval niet ontevreden dat ik katholiek ben. We hebben veel geleerd van Galilei. Vergeet ook niet dat de kerk heel wat universiteiten heeft gesticht, omdat ze vond dat de rede en het verstand belangrijk waren. De kerk heeft altijd aanvaard dat je met je verstand het godsbestaan kunt bereiken. Ik zeg niet dat iedereen het kan, maar in principe is het mogelijk. Er zijn toch de godsbewijzen van Thomas van Aquino en van Kant.'
zaterdag 3 oktober 2009
MET GELD KOOPT MEN DE BOTER
MET GELD KOOPT MEN DE BOTER
Laat u niks wijsmaken:
PAMELA HEMELRIJK - 03 OKTOBER 2009
De Amerikaanse krediet crisis is veroorzaakt door de Amerikaanse overheid en niemand anders. Ondertussen wordt uiteraard de schuld weer op de vrije markt gegooid. De regering wrijft in zijn handen, en kan nu ongestoord het Amerikaanse bankwezen gaan nationaliseren. Als Vadertje Stalin dat nog eens had mogen meemaken! Alle macht aan de staat in the home of the free! Hij zou een gat in de lucht zijn gesprongen.
Wekenlang hebben de media, op gezag van Keynesiaanse economen, Amerikadeskundigen en politici, ons om strijd verzekerd dat de financiële meltdown in Amerika het gevolg was van “kapitalistische graaizucht”, "speculanten” en “een doorgeschoten vrije markt”.
Ik vond dat al van meet af aan een onbegrijpelijk kronkelredenering, want de Amerikaanse banken zijn juist op de fles gegaan omdat ze voor Sinterklaas hebben gespeeld, en honderden miljarden hebben uitgeleend aan armoedzaaiers die niet kredietwaardig waren. Niet bepaald het gedrag dat je op een vrije markt zou verwachten, zeg nou zelf. Banken zijn kapitalistische instellingen die winst willen maken. Dat wordt ze nou juist door socialisten zo kwalijk genomen.; dat ze alleen geld uitlenen aan kapitaalkrachtige mensen, en de kansarmen "in de kou laten staan”.
Als diezelfde banken zich ineens gaan gedragen als een liefdadigheidsinstelling, dan zouden de socialisten dat toch moeten toejuichen, zou je denken. Maar nee; ze roepen juist om meer toezicht! Als je banken niet scherp controleert, gaan ze kennelijk voor je het weet miljarden uitlenen aan junks, daklozen, bijstandsmoeders en werkloze alcoholisten. Zo zijn banken nou eenmaal, als ik Wouter Bos tenminste geloven mag. Hun geld brandt in hun zak, en ze willen er zo snel mogelijk vanaf. Liefst met verlies.
Maar nu lijken de media dan toch eindelijk wakker te worden. Nou ja, een heel klein beetje dan. RTL Z heeft een speech van Bush uit 2002 uit het archief opgediept, waaruit blijkt dat hij zelf heeft opgeroepen tot het verstrekken van riskante hypotheken aan mensen die geen nagel hebben om hun kont te krabben. Bush deelde bij die gelegenheid mee dat de regering ernaar streefde om 5,5 miljoen kansarme gezinnen in de gelegenheid te stellen om een eigen huis te kopen. Daarna ging het aantal risicohypotheken in rap tempo door het plafond, en de gevolgen zijn intussen bekend.
En weer vraagt geen journalist zich af waarom de Amerikaanse banken zo enthousiast aan dit antikapitalistische rampenplan hebben meegewerkt. Waarom deden ze dat? Ze konden toch op hun vingers natellen dat ze daarmee hun eigen doodvonnis tekenden?
Natuurlijk wisten de banken dat. Maar ze hadden geen keus. Ze worden namelijk door de Amerikaanse regering al decennialang gedwongen om voor Sinterklaas te spelen. En wel via de Community Reinvestment Act, die in 1977 onder de democraat Jimmy Carter is ingevoerd. Krachtens deze wet is het banken verboden om hypotheken te weigeren aan mensen uit sloppenwijken. Dat is immers discriminerend, en niet menslievend. (Voor meer informatie over de Community Reinvestment Act, zie deze link: http://en.wikipedia.org/wiki/Community_Reinvestment_Act)
Met andere woorden: de hele financiële meltdown is weer eens, zoals gebruikelijk, veroorzaakt door verregaande overheidsinterventie van uitgesproken socialistische snit. Wat nou vrije markt? Zo’n bolsjewistische wurgwet kennen we zelfs in Nederland niet!
Wat ik mij nu afvraag: waarom heeft niet één van die economen, Amerikadeskundigen, politici, commentatoren en andere piskijkers die ons de afgelopen weken hebben bestookt met hun analyses, de Community Reinvestment Act ter sprake gebracht? Hadden ze soms nog nooit van die wet gehoord? Zo, ja, wat zijn dat dan voor flut-deskundigen? En wat zijn dat voor zevenslapers op de economische redacties, dat ze dag in dag uit quotes van anderen citeren en nooit eens zelf wat graaf- en spitwerk doen? Zelfs niet nadat RTL een tipje van de sluier heeft opgelicht?
De Amerikaanse regering gaat nu 700 miljard dollar belastinggeld spenderen (oftewel: 3000 dollar per Amerikaanse burger) om de banken te “redden” (lees: te nationaliseren). U ziet: je hebt helemaal geen Oktoberrevolutie nodig om van een democratisch land een Sovjet dictatuur te maken! Je vaardigt gewoon een wet uit die alle banken het faillissement indrijft, en daarna neem je ze over. Dan word je ook nog door economen bejubeld als redder in de nood. Terwijl het toch zonneklaar is dat de Amerikaanse overheid bezig is zijn bevolking geheel en al leeg te plunderen en met huid en haar op te vreten.
“Nog wat saillante cijfers: de Amerikaanse staatsschuld bedraagt nu 9 triljoen. Dat is vier keer het hele bruto nationale product van Groot Brittannië. Je kunt er alle thee in China mee kopen van de komende 2000 jaar. Je kunt er 28 Eiffeltorens mee bouwen, gemaakt van puur goud. Elke dag moet de Amerikaanse overheid 2 miljard dollar lenen om de rente op de staatsschuld te betalen. Alleen al aan medische kosten voor 500.000 gewonde en stervende soldaten is de overheid 2 miljard per maand kwijt. President Bush heeft nu al meer geld uitgegeven dan al zijn 43 voorgangers bij elkaar.”
Voor zo’n verhelderend overzichtje moet je bij een reaguurder op Geenstijl zijn. Daar heb ik deze tekst vanaf geplukt. De main stream media blijven ons ondertussen doodgooien met de platitudes van nitwits als Ruth Oldenziel, Maarten van Rossem en Willem Post. Shame on them.
________________________________________
Dit artikel werd voor het eerst geplaatst op 25 september 2008. Het Vrije Volk
******************
Boeketje Digitalis
(Uitvergroot)
De titel van dit stukje heb ik, als geboren en getogen West Vlaming, voor de gelegenheid even ontleend bij onze Antwerpse vrienden. Die van ‘t hee gene noam’….Ik moet zeggen dat dit gezegde me wonderwel bevalt want perfect passend bij mijn dialect van ‘achter de kuppe’ -. ‘Boter’ wordt dan wel ‘butter’ of ‘beuter’ maar van de betekenis gaat geen grammetje verloren. Wat, in de slechte tijden waarin we leven, de boter er zo ‘diere’ is, mooi meegenomen is.
Dat aan de basis van huidige crisis de Amerikaanse Community Reinvestmet Act ligt, zou ondertussen het kleinste kind moeten weten. Onze links-geïnspireerde media echter doen er tot op de huidige dag alles aan, om dit gegeven nog altijd achterwege te laten. Want niet passend in hun kraam. En toch! Zelfs als de kraaien het moesten uitbrengen : de optocht loopt verkeerd af: het volk wil rechts, de leiders willen mordicus links…
Aan de nefast gebleken gevolgen (van deze Amerikaanse criminele wet zonder voorgaande in de wereldgeschiedenis), wil ik, op bescheiden wijze, in persoonlijke naam nog toevoegen, dat de Amerikaanse banken (toen het nog kon) deze ‘rommelkredieten’ op de internationale markten gegooid hebben, in plaats van bij de Amerikaanse Federale Reserve te gaan aankloppen. Het woord ‘Re-investment’ in de wet is toch duidelijk! De Federale Reserve had deze kredieten moeten ’her-investeren’ – maar met de voering van de broekzakken omgekeerd kon deze dat al lang niet meer….De Europese banken hebben deze kredieten, ingaande op een soort ‘herverzekerings-mecanisme, onder elkaar bevochten, als mussen op een hoop paardenvijgen!
Dat van die paardenvijgen is een perfect beeld van waar iedereen nu inzit: in de shit. Vertel me nu eens hoe de Amerikaanse Federal Reserve nu met lege zakken, de Banken zou opkopen om deze te naturaliseren, ttz. te onteigenen. Met GELD koopt men de boter!
Moest ik Vadertje Stalin zijn, ik zou mij nog zo vlug niet omdraaien in mijn graf. De wereldeconomie en het kapitalisme zijn sterk genoeg om op termijn, die linkse aanvallen te weerstaan. ‘Geleide economie’ met het bankwezen als hefboom in Staatshanden, heeft overal ter wereld bewezen niet werkzaam te zijn. Er moet immers een gezond evenwicht bestaan tussen het vrije kapitaal en de vrije markt. Geen kapitaal zonder arbeid en vice versa. Dat weet het mensdom al sinds de prehistorie van de ruilhandel. Ik heb gewerkt voor mijn graanoogst, en U koopt van mij mijn overschot. Wij drijven dus handel en gaan daarvoor eerstdaags de wet van ‘Vraag en Aanbod’ uitvinden!!! Om het even welk politiek systeem deze eenvoudige stelregel overtreedt, graaft op termijn zijn eigen graf.
Maar ja! Sedert het Aards Paradijs, waar alles begonnen is, begaat het mensdom de ene stommiteit na de andere…Ik kom hier straks, in het gezelschap van Monseigneur Kardinaal Danneels, op terug. Zij het dan in een andere context..
Laat u niks wijsmaken:
PAMELA HEMELRIJK - 03 OKTOBER 2009
De Amerikaanse krediet crisis is veroorzaakt door de Amerikaanse overheid en niemand anders. Ondertussen wordt uiteraard de schuld weer op de vrije markt gegooid. De regering wrijft in zijn handen, en kan nu ongestoord het Amerikaanse bankwezen gaan nationaliseren. Als Vadertje Stalin dat nog eens had mogen meemaken! Alle macht aan de staat in the home of the free! Hij zou een gat in de lucht zijn gesprongen.
Wekenlang hebben de media, op gezag van Keynesiaanse economen, Amerikadeskundigen en politici, ons om strijd verzekerd dat de financiële meltdown in Amerika het gevolg was van “kapitalistische graaizucht”, "speculanten” en “een doorgeschoten vrije markt”.
Ik vond dat al van meet af aan een onbegrijpelijk kronkelredenering, want de Amerikaanse banken zijn juist op de fles gegaan omdat ze voor Sinterklaas hebben gespeeld, en honderden miljarden hebben uitgeleend aan armoedzaaiers die niet kredietwaardig waren. Niet bepaald het gedrag dat je op een vrije markt zou verwachten, zeg nou zelf. Banken zijn kapitalistische instellingen die winst willen maken. Dat wordt ze nou juist door socialisten zo kwalijk genomen.; dat ze alleen geld uitlenen aan kapitaalkrachtige mensen, en de kansarmen "in de kou laten staan”.
Als diezelfde banken zich ineens gaan gedragen als een liefdadigheidsinstelling, dan zouden de socialisten dat toch moeten toejuichen, zou je denken. Maar nee; ze roepen juist om meer toezicht! Als je banken niet scherp controleert, gaan ze kennelijk voor je het weet miljarden uitlenen aan junks, daklozen, bijstandsmoeders en werkloze alcoholisten. Zo zijn banken nou eenmaal, als ik Wouter Bos tenminste geloven mag. Hun geld brandt in hun zak, en ze willen er zo snel mogelijk vanaf. Liefst met verlies.
Maar nu lijken de media dan toch eindelijk wakker te worden. Nou ja, een heel klein beetje dan. RTL Z heeft een speech van Bush uit 2002 uit het archief opgediept, waaruit blijkt dat hij zelf heeft opgeroepen tot het verstrekken van riskante hypotheken aan mensen die geen nagel hebben om hun kont te krabben. Bush deelde bij die gelegenheid mee dat de regering ernaar streefde om 5,5 miljoen kansarme gezinnen in de gelegenheid te stellen om een eigen huis te kopen. Daarna ging het aantal risicohypotheken in rap tempo door het plafond, en de gevolgen zijn intussen bekend.
En weer vraagt geen journalist zich af waarom de Amerikaanse banken zo enthousiast aan dit antikapitalistische rampenplan hebben meegewerkt. Waarom deden ze dat? Ze konden toch op hun vingers natellen dat ze daarmee hun eigen doodvonnis tekenden?
Natuurlijk wisten de banken dat. Maar ze hadden geen keus. Ze worden namelijk door de Amerikaanse regering al decennialang gedwongen om voor Sinterklaas te spelen. En wel via de Community Reinvestment Act, die in 1977 onder de democraat Jimmy Carter is ingevoerd. Krachtens deze wet is het banken verboden om hypotheken te weigeren aan mensen uit sloppenwijken. Dat is immers discriminerend, en niet menslievend. (Voor meer informatie over de Community Reinvestment Act, zie deze link: http://en.wikipedia.org/wiki/Community_Reinvestment_Act)
Met andere woorden: de hele financiële meltdown is weer eens, zoals gebruikelijk, veroorzaakt door verregaande overheidsinterventie van uitgesproken socialistische snit. Wat nou vrije markt? Zo’n bolsjewistische wurgwet kennen we zelfs in Nederland niet!
Wat ik mij nu afvraag: waarom heeft niet één van die economen, Amerikadeskundigen, politici, commentatoren en andere piskijkers die ons de afgelopen weken hebben bestookt met hun analyses, de Community Reinvestment Act ter sprake gebracht? Hadden ze soms nog nooit van die wet gehoord? Zo, ja, wat zijn dat dan voor flut-deskundigen? En wat zijn dat voor zevenslapers op de economische redacties, dat ze dag in dag uit quotes van anderen citeren en nooit eens zelf wat graaf- en spitwerk doen? Zelfs niet nadat RTL een tipje van de sluier heeft opgelicht?
De Amerikaanse regering gaat nu 700 miljard dollar belastinggeld spenderen (oftewel: 3000 dollar per Amerikaanse burger) om de banken te “redden” (lees: te nationaliseren). U ziet: je hebt helemaal geen Oktoberrevolutie nodig om van een democratisch land een Sovjet dictatuur te maken! Je vaardigt gewoon een wet uit die alle banken het faillissement indrijft, en daarna neem je ze over. Dan word je ook nog door economen bejubeld als redder in de nood. Terwijl het toch zonneklaar is dat de Amerikaanse overheid bezig is zijn bevolking geheel en al leeg te plunderen en met huid en haar op te vreten.
“Nog wat saillante cijfers: de Amerikaanse staatsschuld bedraagt nu 9 triljoen. Dat is vier keer het hele bruto nationale product van Groot Brittannië. Je kunt er alle thee in China mee kopen van de komende 2000 jaar. Je kunt er 28 Eiffeltorens mee bouwen, gemaakt van puur goud. Elke dag moet de Amerikaanse overheid 2 miljard dollar lenen om de rente op de staatsschuld te betalen. Alleen al aan medische kosten voor 500.000 gewonde en stervende soldaten is de overheid 2 miljard per maand kwijt. President Bush heeft nu al meer geld uitgegeven dan al zijn 43 voorgangers bij elkaar.”
Voor zo’n verhelderend overzichtje moet je bij een reaguurder op Geenstijl zijn. Daar heb ik deze tekst vanaf geplukt. De main stream media blijven ons ondertussen doodgooien met de platitudes van nitwits als Ruth Oldenziel, Maarten van Rossem en Willem Post. Shame on them.
________________________________________
Dit artikel werd voor het eerst geplaatst op 25 september 2008. Het Vrije Volk
******************
Boeketje Digitalis
(Uitvergroot)
De titel van dit stukje heb ik, als geboren en getogen West Vlaming, voor de gelegenheid even ontleend bij onze Antwerpse vrienden. Die van ‘t hee gene noam’….Ik moet zeggen dat dit gezegde me wonderwel bevalt want perfect passend bij mijn dialect van ‘achter de kuppe’ -. ‘Boter’ wordt dan wel ‘butter’ of ‘beuter’ maar van de betekenis gaat geen grammetje verloren. Wat, in de slechte tijden waarin we leven, de boter er zo ‘diere’ is, mooi meegenomen is.
Dat aan de basis van huidige crisis de Amerikaanse Community Reinvestmet Act ligt, zou ondertussen het kleinste kind moeten weten. Onze links-geïnspireerde media echter doen er tot op de huidige dag alles aan, om dit gegeven nog altijd achterwege te laten. Want niet passend in hun kraam. En toch! Zelfs als de kraaien het moesten uitbrengen : de optocht loopt verkeerd af: het volk wil rechts, de leiders willen mordicus links…
Aan de nefast gebleken gevolgen (van deze Amerikaanse criminele wet zonder voorgaande in de wereldgeschiedenis), wil ik, op bescheiden wijze, in persoonlijke naam nog toevoegen, dat de Amerikaanse banken (toen het nog kon) deze ‘rommelkredieten’ op de internationale markten gegooid hebben, in plaats van bij de Amerikaanse Federale Reserve te gaan aankloppen. Het woord ‘Re-investment’ in de wet is toch duidelijk! De Federale Reserve had deze kredieten moeten ’her-investeren’ – maar met de voering van de broekzakken omgekeerd kon deze dat al lang niet meer….De Europese banken hebben deze kredieten, ingaande op een soort ‘herverzekerings-mecanisme, onder elkaar bevochten, als mussen op een hoop paardenvijgen!
Dat van die paardenvijgen is een perfect beeld van waar iedereen nu inzit: in de shit. Vertel me nu eens hoe de Amerikaanse Federal Reserve nu met lege zakken, de Banken zou opkopen om deze te naturaliseren, ttz. te onteigenen. Met GELD koopt men de boter!
Moest ik Vadertje Stalin zijn, ik zou mij nog zo vlug niet omdraaien in mijn graf. De wereldeconomie en het kapitalisme zijn sterk genoeg om op termijn, die linkse aanvallen te weerstaan. ‘Geleide economie’ met het bankwezen als hefboom in Staatshanden, heeft overal ter wereld bewezen niet werkzaam te zijn. Er moet immers een gezond evenwicht bestaan tussen het vrije kapitaal en de vrije markt. Geen kapitaal zonder arbeid en vice versa. Dat weet het mensdom al sinds de prehistorie van de ruilhandel. Ik heb gewerkt voor mijn graanoogst, en U koopt van mij mijn overschot. Wij drijven dus handel en gaan daarvoor eerstdaags de wet van ‘Vraag en Aanbod’ uitvinden!!! Om het even welk politiek systeem deze eenvoudige stelregel overtreedt, graaft op termijn zijn eigen graf.
Maar ja! Sedert het Aards Paradijs, waar alles begonnen is, begaat het mensdom de ene stommiteit na de andere…Ik kom hier straks, in het gezelschap van Monseigneur Kardinaal Danneels, op terug. Zij het dan in een andere context..
donderdag 1 oktober 2009
NA DE PRAAGSE DE BRUSSELS LENTE
NA DE PRAAGSE NU DE BRUSSELSE LENTE
De Praagse Lente (1) in het vroegere Tsjecho-Slowakije kwam dezer dagen weer ter sprake in de media, werd in bloed onder de rupsen van de Russische tanks gesmoord – maar dat kon de loop der geschiedenis niet wijzigen. Na deze onverhoopte korte Lente, volgde de volle Zomer van de Bevrijding, die later de twee in vijandschap verenigde landen de zelfstandigheid bezorgde: Tjechië en Slovakije. Bevrijd van hun kettingen en van het communistisch juk zijn beiden in onze dagen ten zeerste welvarend. Ze zijn misschien een wenkend voorbeeld voor onze beide landsdelen, die elkaar niet anders dan tot last zijn. Net zoals de verdrukking van de Praagse Lente de loop der geschiedenis niet kon wijzigen, zo zal de verdringing van deze Brusselse Lente evenmin de loop der geschiedenis kunnen wijzigen. Net zoals de Russissche reus op lemen voeten uit het wereldbeeld verdween, zal de Islam ooit uit ons wereldbeeld verdwijnen…
Dat na (de idealist) Vander Taelen nog anderen uit de CVP-stal het Licht zouden gezien hebben, kan ons alleen maar verheugen. Voor zover ze niet terugkrabbelen, of door hun partij-bestuur op het matje geroepen worden. Hopelijk is het hek nu voorgoed van de dam….Voor zover deze twee vroege zwaluwen inderdaad niet door hun partij met pek en veren bekleed, de woestijn zullen ingestuurd worden…Wat meer dan waarschijnlijk is. De partij Groen! is misschien politiek te verwaarlozen, maar de CVP is vanouds de partij van ‘hou mij vast of ik doe een ongeluk’…..Na de verdoving in hun rangen zal al vlug de ontkenning volgen, en de minimalisatie….We weten allemaal, dat Bruxèl een krabbenmand is, die alleen maar met de zweep in het gelid wil gejaagd worden.
Voorlopig dus het voordeel van de twijfel. Al zou ik maar achter de schermen twee nieuwe lidkaarten van het Vlaams Belang ter beschikking houden. Voorboden van een nieuwe lente?
Vlaams Belang :Vander Taelen (Groen) en Vandenbossche (CD&V) zien enkele decennia te laat het licht :
(30/09/2009) Het vreemdelingeprobleem in Brussel is nog nooit zo nefast geweest
De Brusselse linkerzijde begint het licht te zien. In een opiniestuk in De Standaard van 30 september stelt Lukas Vander Taelen (Groen!) dat we eindelijk duidelijk moeten opkomen voor wat eigenlijk essentieel is: respect voor de wetten en de waarden van het land waarin we leven. “Twintig jaar geleden was ik ervan overtuigd dat de jonge nieuwe Belgen snel geassimileerd zouden worden", schrijft Vander Taelen. "Maar nu is in Brussel een generatie van rebels without a cause opgegroeid die zich altijd verongelijkt en tekortgedaan voelt. Nooit voor iets verantwoordelijk, het is altijd de schuld van de overheid, van de racistische Belgen."
En ook Brussels CD&V’er Walter Vandenbossche stelt in een opinistuk in Brussel Deze Week van 30 september onomwonden dat het Brussels vreemdelingenbeleid gefaald heeft. “Schoolverzuim, geweld tegen leerkrachten, racisme, zowat alles wordt onder het mat van het politiek correcte denken geveegd” zo stelt hij. De basisveiligheid in sommige Brusselse wijken is absoluut onbestaande.
Zowel Vander Taelen als Vandenbossche hebben natuurlijk gelijk. Door een decennialang wanbeleid, door een lakse aanpak van het vreemdelingenprobleem, door het verkrampt politiek-correcte denken, is de situatie vandaag de dag totaal onleefbaar en onhoudbaar geworden.
Maar het zijn net de partijen van deze beide heren die hier medeverantwoordelijk voor zijn. Jarenlang hebben politici zoals Vander Taelen en Vandenbossche met grof geschut geschoten op de boodschapper – het Vlaams Belang dus – die deze problemen als enige durfde aan te kaarten. Maar we kunnen vandaag niet anders dan vaststellen dat deze heren nu zelf gretig de boodschap van het Vlaams Belang overnemen : respect eisen voor onze waarden en normen, nultolerantie tegenover crimineel gedrag, de oprichting van één Brusselse politiezone, het openlijk voeren van het debat buiten het politiek-correcte keurslijf; en het stopzetten van de enorme geldstroom naar de vele louche vzw’tjes in Brussel die mee verantwoordelijk zijn voor de vorming van een islamitische staat binnen de staat.
Nu het kalf zo goed als verzopen is – mede door hun toedoen – zien Vander Taelen en Vandenbossche eindelijk het licht.
Vlaams Belang neemt akte van hun verklaringen, maar hoopt vooral dat hun respectieve partijen eindelijk de daad bij het woord zullen voegen. Als ze werkelijk uit hun bekrompen politiek-correcte keurslijf willen kruipen om de problemen krachtdadig aan te pakken, hebben ze geen andere keuze dan de voorstellen van het Vlaams Belang hieromtrent te steunen.
Zo niet hebben hun woorden weinig of geen waarde, en is hun houding er één van too little en vooral too late !
Dominiek Lootens Fractievoorzitter Vlaams Belang,
Brussels Hoofdstedelijk Gewest
Boeketje Digitalis
(met heide-roosjes in lente-tooi)
Ik hou van de Lente. Ik hou van elke Lente! Ik ben zelfs, in die dagen, bereid om in mijn ergste tegenstanders, alleen het allerbeste te zien, met voorbijgaan aan het slechte.
Maar deze keer zie ik een nieuwe dageraad aan de politieke horizon. Iedereen immers, die begiftigd is met goede ogen en goede oren en een nog normaal werkend brein, moet stilletjes bij zichzelf dezelfde bedenkingen maken en al lang gemaakt hebben, als die twee vroege vogels. En dus desnoods (met spijt in het hart) voor zichzelf aanvaarden dat het Vlaams Belang al meer dan 40 jaar met reden dezelfde stormklok luidt : die immigratie moet gestopt, aan banden gelegd en teruggeschroefd worden! Met die overtuiging echter open en bloot naar buiten komen, is niet aan iedereen gegeven…tenzij straks in de beslotenheid tussen de 4 wanden van het kieshokje…Zelfs in VOLT durft der BRT-Tanghe niet inzoomen op onze lage pensioenen, die voortaan door de immigranten zouden moeten verdiend worden….Dat sprookje verspreiden zou immers maar al te doorzichtig zijn.….De vraag werd met een verlegen grijs afgewimpeld en het interview afgebroken….
Ik heb alleen echt schrik van ‘de gevestigde waarden’, zelfs verantwoordelijk voor alles wat verkeerd gelopen is en met sneltreinvaart nog verder verkeerd loopt. Zij, samen met Laeken en de francofonie, zullen desnoods moorden begaan! Eenmaal hun verbazing voor deze ‘vrijpostigheid’ geluwd is, en de violen gelijk gestemd, zal een tegen-offensief gelanceerd worden, in een uiterste poging om de vloed in te perken. Nooit zal er een ‘mea culpa’ komen – maar er zal eerder gezocht worden naar een zondebok uit om het even welke richting, en van welke obidiëntie. Of er zal een tsunami van afleiding-manoeuvres uitgevonden worden. Desnoods een nieuw schrikwekkend wereldwijd gat in de ozonlaag. Of een pandomine van de Mexikaanse griep, waartegen de Overheid zich voorbeeldig en op tijd gewapend zal hebben, zelfs met de aanstelling van een griep-commissaris! Geheel de linkse meute van broodschrijvers en TV-corfeeën zal gemobiliseerd worden om bij te springen. Er zullen oorlogen gevoerd worden op alle gebieden, want zij weten; ‘het is nu of nooit! De zegeningen van de multikul moeten er immers ingehamerd worden met alle middelen, wettelijke en andere. Zo niet is hun rijk uit….Hun Tjeven-mentaliteit van spreken met gespleten tong moet dus ten allen prijze de bovenhand halen. Er IS geen criminaliteit, er zijn geen problemen, zelfs niet met de Begroting en zeker niet de economie: ‘Tout va très bien Madame la Marquise’….Zie maar : de Regering kan zelfs voor 500 miljoen Euro intekenen op de kapitaalsverhoging van Parijse BNP Parisbas….
Dàt is ‘the unconvenient truth’ die we de volgende dagen, weken en maanden zullen beleven….Want vergeet niet: den belziek heeft binnenkort het Voorzitterschap van de Europese Unie met waardigheid te bekleden. Het zal gebeuren met een opgelapte ‘Belgica’, voor de gelegenheid uit het sloopdok gesleept, en met de stille trom omgebouwd tot een slagkruiser. Van de soort als de boordkartonnen Potemkin uit de Boljevistische Revolutie…
******************
(1) Zie Wikipedia : De Praagse Lente (Pražské jaro) is de naam die men geeft aan de periode in de Tsjechoslowaakse geschiedenis van januari 1968 tot 20 augustus 1968, toen Alexander Dubček het communistische Tsjechoslowakije een meer gematigde koers uitstuurde. Aan deze periode werd abrupt een einde gemaakt door de andere vijf leden van het Warschaupact, onder leiding van de USSR met de inval van hun troepen op 20 augustus 1968
LEBENSBORN TEGENOVER ABORTUS
LEBENSBORN TEGENOVER ABORTUS
Hitlers kindercrèche in de Ardennen
• zaterdag 26 september 2009
•
• Auteur: Lieven Sioen
Verpleegsters met raszuivere baby's in een 'kraamkamer voor de Führer' in Bad Wiessee. Onder de paraplu van Lebensborn wilde Himmler zoveel mogelijk 'raszuivere' kinderen kweken door arische vrouwen te laten bevruchten door Duitsers. ap
© WILLIAM C. ALLEN
Een moeder en een zoon getuigen over Lebensborn — Lebensborn moest het arische bevolkingscijfer opdrijven. Daarvoor werd ook in het Waalse Wégimont een kraamkliniek voor raszuivere kinderen ingericht. 'Mijn moeder heeft me daar net op tijd weggehaald.'
Op een boogscheut van Luik, waar de agglomeratie overvloeit in de groene Ardennen, ligt het mooie kasteel van Wégimont. Een trouwpaartje laat zich voor de poort fotograferen, schoolkinderen doen een zoektocht in het park, hun onderwijzers genieten op een bank van de zon. Op de eerste herfstdag lijkt het nog een beetje vakantie in het domein.
Tijdens de bezettingsjaren weerklonk hier ook het gejoel van kleine kinderen. Jonge moeders en verzorgsters in smetteloos wit wandelden met kinderwagens langs de vijver en onder de eikenbomen. Maar het was geen Frans dat de vrouwen toen praatten. Duits was de voertaal, en aan de poort van het kasteel hielden SS-soldaten de wacht. Alleen buurtbewoners die er werkten, hadden nog toegang tot het kasteel. In het dorp gonsde het van de geruchten. Op 4 april 1944 schrijft de dorpspastoor in zijn dagboek: 'De internationale kraamkliniek is in volle bedrijf. Het is de georganiseerde zedeloosheid.'
Het naziregime had in november 1942 in het kasteel van Wégimont een zogenaamde Lebensborn ondergebracht, een kraamkliniek voor de kinderen die SS'ers en Wehrmachtsoldaten hadden verwekt bij Belgische moeders. Het was de Duitse soldaten, op enkele uitzonderingen na, verboden te trouwen met lokale vrouwen. Maar tegelijk mocht geen enkel raszuiver kind voor het arische volk verloren gaan. In Wégimont konden de ongehuwde zwangere vrouwen in alle discretie, en omringd met de beste zorgen, het Herrenvolk verrijken.
Sommige van die vrouwen collaboreerden met de nazi's. Enkelen waren van lichte zeden, voor nog anderen was een Duits lief een uitweg uit de armoede. Maar veel van de vrouwen in Wégimont waren ook simpelweg verliefd geworden op een soldaat.
Verboden liefde
Tweehonderd kilometer ten oosten van Wégimont, op de militaire luchthaven van het Oost-Vlaamse Ursel, was de Wehrmachtsoldaat Johann E. gelegerd. Niet ver daarvandaan, in Maldegem, lag de boerderij van de ouders van Clémence F. Toen Clémence op een dag in 1942 naar haar nichtje fietste, werd ze op de grote baan door de mooie soldaat aangesproken. Bijna zeventig jaar later kon Clémence het gesprek nog bijna letterlijk overdoen (zie kader). ' “Awel, meedche, wo feerst doe hien?, vroeg die soldaat. Ik verstond geen woord Duits, maar ik wees naar ginder en hij was natuurlijk zo slim te zeggen dat hij dezelfde richting uit moest.'
Clémence en Johann fietsten samen verder, ze wisselden adressen uit, begonnen te corresponderen en na een tijd ook af te spreken. 'We waren heel jong', vertelt Clémence. 'Hij zat bij de Luftwaffe en kwam uit Oostenrijk. Ik had daar nog nooit van gehoord. Wat wisten wij van de wereld, op achttien jaar? Zelf heeft hij me nooit over de oorlog gesproken. Behalve die ene keer, toen hij zei dat de Duitsers zijn land hadden geannexeerd en helemaal hadden leeggehaald.'
Voor het verliefde stel in Maldegem was de oorlog ver weg. Maar Clémences ouders hadden gemengde gevoelens bij de relatie. 'Hij probeerde bij ons op de boerderij te helpen bij de oogst', herinnert Clémence zich. 'Maar dat wilde mijn moeder niet. Ze was bang voor de reacties van de buren, maar even bang was ze dat ze me nooit meer terug zou zien als de relatie bleef duren.'
Veel vooruitzichten had het jonge stel nochtans niet. Johann E. bood aan om met Clémence te trouwen, maar dat weigerde zijn commandant. Wehrmachtsoldaten mochten zich niet inlaten met lokale meisjes. Een jaar later werd hij overgeplaatst. Clémence bleef achter. Zwanger.
'Ik wist niet waarnaartoe', vertelt Clémence. 'Geen enkel moederhuis wilde mij hebben als ongehuwde moeder.' Uiteindelijk kon Johann E. via de sociale dienst van het leger een oplossing regelen. 'Zo ben ik in Wégimont beland. Eerst moest ik me op een kantoor in Brussel aanmelden, om alle papieren te regelen, maar ook om een reeks onderzoeken te ondergaan. Onder meer naar mijn familie en mijn ras. Je mocht niet van Joodse afkomst zijn.'
Kinderen voor het rijk
In Wégimont moest Clémence het pseudoniem Frau Anni aannemen. Ze kende ook de ware namen van de andere moeders in het tehuis niet. Op juli 1943 beviel ze er van een zoon. De geboorte werd geregistreerd op het hoofdkantoor van Lebensborn in München. Voortaan hoorde het kind het Duitse Rijk toe. Toch hoor je Clémence geen kwaad woord vertellen over de Lebensborn in Wégimont. 'Daar was ik tenminste wel welkom. Men zorgde er uitstekend voor de moeders en de kinderen. Ze waren altijd schoon gewassen en mooi gekleed. En ik heb daar voor het eerst appelsienen gegeten. Ik kon niet beter terechtgekomen zijn.'
Er verbleven zo'n twintig meisjes in de Lebensborn van Wégimont, herinnert Clémence zich. Vlaamse en Waalse moeders, maar ook meisjes uit Frankrijk en zelfs uit Noorwegen. Onder elkaar spraken ze Duits, of een beetje Frans. 'Het personeel kwam uit de streek, maar de vroedvrouw en de verpleegsters waren Duits. Er was één verzorgster voor zes kinderen. De kinderen leefden in grote zalen, maar daar mochten wij niet komen. We mochten wel buiten met ze wandelen in het park. Maar we mochten niet buiten het kasteel komen. Contact met de plaatselijke bevolking was verboden.'
Wégimont was kraamkliniek en crèche tegelijk. Moeders konden er bevallen, maar ze konden er hun kinderen ook laten opvangen als ze weer uit werken gingen. 'Ikzelf ben drie maanden in Wégimont gebleven', vertelt Clémence. 'Daarna ben ik als dienster gaan werken in een Duitse legerrefter in Brussel. Tot ik goede opvang had gevonden voor mijn zoon, kon ik hem in Wégimont achterlaten.'
Clémence heeft ook goede herinneringen aan de hoofdverpleegster van Wégimont, frau Inge Viermetz. Zij kreeg later een topfunctie binnen de Lebensborn, waarvoor ze na de oorlog terechtstond op het proces van Nürnberg. 'Ik was bereid om in haar voordeel te getuigen,' zegt Clémence, 'want ze was zo goed geweest voor de mensen.' Inge Viermetz en het topkader van Lebensborn werden uiteindelijk vrijgesproken in Nürnberg.
Ellendige geschiedenis
'Nürnberg heeft de misdadigheid van Lebensborn onderschat', reageert Gerlinda Swillen, die voor het Studiecentrum van de Tweede Wereldoorlog (SOMA) onderzoek doet naar het lot van de zogenaamde oorlogskinderen, kinderen die door de vijand zijn verwekt bij Belgische vrouwen. Experts schatten dat er zo twaalf- à twintigduizend zijn geboren in België. Slechts een heel klein deel daarvan is in de Lebensborn van Wégimont ter wereld gekomen.
'In Nürnberg voerde de verdediging aan dat Lebensborn een liefdadigheidsinstelling was, zoals ook Clémence het had beleefd', zegt Swillen. 'In werkelijkheid is Lebensborn een ellendige geschiedenis.'
'Het klopt dat veel ongehuwde moeders alleen in Wégimont terechtkonden. Maar altijd op voorwaarde dat ze raszuiver waren. Want Lebensborn diende uiteindelijk dezelfde racistische bevolkingspolitiek als de uitroeiingskampen. Het arische ras moest gezuiverd worden van onzuivere elementen, en tegelijk moest de verwekking van zoveel mogelijk arische kinderen gestimuleerd worden.'
Het project Lebensborn zag al in 1935 het licht en was een geesteskind van Heinrich Himmler, die droomde van een rijk van 120 miljoen raszuivere Duitsers. Daartoe werd abortus verboden en werden kraamklinieken opgericht om ongewenst zwangere vrouwen in de best mogelijke omstandigheden te laten bevallen. 'Een babyfabriek of SS-bordeel, wat de fantasie er achteraf van gemaakt heeft, was Lebensborn ook niet', vertelt Gerlinda Swillen. 'Maar de hoofdarts, Gregor Ebner, was wel een uitgesproken racist, die borelingen met een gebrek of een geestelijke afwijking onverbiddelijk liet verwijderen naar concentratiekampen.'
Lebensborn kende vele varianten, naargelang van het bezette land. In het 'raszuivere' Scandinavië werden relaties tussen bezetters en lokale vrouwen gestimuleerd. Noorwegen telde negen Lebensbornhuizen, waar zo'n zevenduizend kinderen zijn geboren. Een Vlaamse vrouw was aanvaardbaar voor het Herrenvolk. Relaties met Waalse en Franse vrouwen waren verboden, want het Romaanse ras werd inferieur bevonden. Maar naarmate de Duitse jeugd door de oorlog uitgedund werd, werden de regels ook daarin soepeler.
De grootste misdaden beging Lebensborn echter in Oost-Europa, waar de SS zelfs overging tot het ontvoeren van kinderen met arische kenmerken om het Duitse bevolkingscijfer op te drijven. Men schat dat zo tweehonderdduizend kinderen zijn gekidnapt voor adoptie door Duitse ouders. 'Om het Duitse superras aan te vullen, heeft men de biologische identiteit van al die kinderen gestolen', zegt Gerlinda Swillen. 'Velen van hen zijn daardoor zwaar getraumatiseerd. Ze moeten leven met een ondraaglijke leegte.'
Naam- en staatloos
Ook de Lebensborn van Wégimont heeft meer ellende dan geluk voortgebracht. 'We moesten kiezen of we ons kind wilden houden of ter adoptie afstaan', vertelt Clémence. 'Ik heb nooit adoptie overwogen. Maar er zaten in Wégimont veel vrouwen die wel blij waren dat ze van hun kind af waren. Ze tekenden, pakten hun koffer en waren weer weg. Die kinderen bleven dan in Wégimont tot ze zes of zeven maanden waren, en vertrokken dan naar Duitsland.'
Wie die kinderen zijn en waar ze terechtkwamen, is nauwelijks bekend. Alle documentatie over Wégimont is door de nazi's verbrand. In verschillende Europese landen zoeken nog altijd Lebensbornkinderen wanhopig naar hun echte ouders. Onder hen de Fransman Walter Beausert. Om de muur van stilte rond Lebensborn te doorbreken, bracht hij zijn verhaal een tiental jaar geleden in de openbaarheid.
Walter Beausert groeide op in weeshuizen en pleeggezinnen. Niemand kon of wilde hem vertellen wie hij was, waar hij vandaan kwam, wie zijn ouders waren en hoe ze gestorven waren. Zijn omgeving had wel vermoedens; met blonde haren en blauwe ogen kreeg Beausert als kind allerlei verwijten naar het hoofd geslingerd: Sale fils de boche, vuil moffenjong.
Het duurde tot 1986 voor een wetswijziging Walter Beausert toegang gaf tot zijn dossier bij de sociale dienst. Toen pas ontdekte hij dat hij geen Fransman is, maar Belg, geboren in Wégimont, zoon van een Duitse soldaat en een Belgische moeder. Zijn moeder had twee zonen van haar Duitse vriend. Een heeft ze gehouden, Walter liet ze in Wégimont achter. Toen de geallieerden oprukten en Wégimont inderhaast werd ontruimd, evacueerde de SS de kinderen naar Duitsland. Daar trof het Amerikaanse leger hem aan in een tehuis. Omdat de peuter reageerde op Frans, bracht het Rode Kruis hem uiteindelijk naar Frankrijk, waar Walter Beausert zijn nieuwe naam, nationaliteit en geboorteakte kreeg.
Na een lange zoektocht door de weinige bewaarde archieven is Walter Beausert er nagenoeg zeker van dat hij zijn ouders heeft kunnen identificeren. Hij heeft zijn moeder, die in de buurt van Luik woonde, zelfs bezocht en een lang gesprek met haar gehad, maar de vrouw gaf niet toe hij haar zoon was. Walter Beausert reist nog geregeld naar de streek van Wégimont, op zoek naar een herkomst die hem ontstolen is.
'Die bodemloosheid heb ik bij veel oorlogskinderen vastgesteld, zegt Gerlinda Swillen. 'Ze groeien op, omringd door familiegeheimen, met schaamte, met verwijten en zonder vader. Een van de meest gehoorde opmerkingen bij oorlogskinderen is dat men hun jeugd gestolen heeft.'
Goede thuiskomst
'Dat had ook mijn lot kunnen zijn', zegt Olaf, wanneer ik hem het verhaal van Walter Beausert vertel. We bevinden ons in het Brugse ommeland, in de mooie villa van een tevreden man met geslaagde kinderen en een mooie carrière achter de rug. Dat is trouwens de reden waarom Olaf zijn verhaal liever anoniem vertelt. En nee, het pseudoniem Olaf is niet ver gezocht. 'Het was de gewoonte om in Wégimont Noors klinkende namen te geven aan de kinderen. De nazi's keken op naar Scandinavië.'
Olaf is de zoon van Clémence F. Hij is in juli 1943 in Wégimont geboren. Zijn moeder heeft die herkomst nooit geheimgehouden. Toen hij dertig was, is Olaf al een eerste keer met zijn eigen kleine kinderen naar Wégimont gegaan, om bij de burgerlijke stand naar bijkomende informatie te zoeken. 'Ik was lang niet de enige, zei de ambtenaar me. Geregeld kwamen mensen uit verschillende delen van de wereld in het gemeentearchief een spoor naar hun echte ouders zoeken.'
Olaf vult het verhaal van zijn moeder verder aan, zoals zij het hem altijd heeft verteld. 'Mijn moeder wist van aanpakken, want toen ik was geboren, is ze er op de een of andere manier in geslaagd om me ook in de gemeente te laten registreren. Iemand had haar gezegd dat ze me zo altijd zou kunnen terugvinden.'
De maanden gingen voorbij. Clémence werkte in Brussel, Olaf zette zijn eerste stapjes in het park van Wégimont. 'Tot eind augustus 1944 iemand mijn moeder kon waarschuwen dat Wégimont ontruimd zou worden. Als ze niet wilde dat ik naar Duitsland werd gebracht, moest ze me als de bliksem gaan ophalen.'
Door de vele bombardementen kostte het Clémence uiteindelijk twee volle dagen om de Lebensborn te bereiken. Nog net op tijd. Ze kon Olaf meenemen en keerde met hem terug naar huis, in Maldegem, waar ze goed werd ontvangen. 'Ik was de zoon die hij altijd wilde hebben, zei mijn grootvader. Hij had ondertussen de pensioenleeftijd bereikt. Om me tegen eventuele pesterijen te beschermen, heeft hij zijn boerderij verkocht en zijn we naar de kust verhuisd. Daar heeft niemand ooit nog een opmerking over mijn herkomst gemaakt. Na de oorlog waren zoveel gezinnen uiteengeslagen, dat men geen vragen stelde bij een ongehuwde moeder met een kind.'
Olaf vertelt dat zijn moeder nog enkele brieven heeft gewisseld met zijn biologische vader, die haar vroeg om naar Oostenrijk te verhuizen. 'Maar mijn moeder was realistisch genoeg om te beseffen dat ze in het verslagen en kapotte Oostenrijk weinig toekomst had. Pas veel later, toen ik vijftien was, is ze hertrouwd met een man van hier.'
Is Olaf zelf nooit nieuwsgierig geweest naar zijn vader, vraag ik. 'Eigenlijk wel, maar ik heb die zoektocht altijd voor me uit geschoven. Pas nu heb ik via Gerlinda Swillen aan Duitse instanties gevraagd om het dossier van mijn vader te zoeken en, wie weet, met familie in Oostenrijk in contact te brengen. Want onderhuids moet mijn geschiedenis toch wel sporen hebben nagelaten. Sinds mijn huwelijk hou ik alle familiedocumenten bij. Van mijn moeders kant, van de familie van mijn vrouw. Alleen over mijn vaders lijn bezit ik niets. Mijn grootmoeder heeft op een dag alles verbrand. De foto's, de brieven, er bleef geen enkele spoor over. Dat vind ik heel jammer.'
Ik heb geluk gehad, besluit Olaf. 'Geluk dat ik niet naar Duitsland werd gebracht, om na de oorlog naam- en staatloos in een weeshuis op te groeien. Geluk dat mijn grootouders ons hebben willen opvangen. Geluk ook dat ik een goede stiefvader kreeg. Het is de meeste oorlogskinderen veel slechter vergaan.'
Bron Le Standaer
Boeketje Digitalis (Uitgebloeid)
Bij deze weer zo’n lief klein akkefietje als daarstraks met die bomme-de-bom-verkleed-moslims draagvader of draagmoeder….In voorgaand stukje (over de menselijke bom) ben ik wel vergeten te wijzen op een mogelijke tegenmaatregel van onze kant. Onze ‘geleerden’ moeten toch in staat zijn om de ontsteking van die dingen te verhinderen! Door bijvoorbeeld stralingen uit te zenden, die met behulp van de aanwezige menselijke warmte, zorgen voor een gecontroleerde inwendige losbranding? Wie geen bom-inplantaat draagt voelt niets – maar iedereen die (op veilige afstand) binnen een bepaalde perimeter komt en drager is van zo’n vernietigingswapen, uiteenspat en in rook verdampt!? Of kijken jullie dan nooit naar science-fictionfilms?
Maar nu de meer onschuldige kwakkel van de ‘Nazi-Levensbron’, reden van onderhavige repliek ter rechtzetting. Iedereen die iets of wat gelezen heeft over deze wilde tijden (waarmee bedoeld wordt tijden als bij de wilde dieren) weet dat er binst de bezetting geen enkele Duitse soldaat ook maar één vinger met seksuele bijbedoelingen ongestraft heeft uitgestoken naar een vrouwelijk wezen.. Het was hen ook niet aangeraden, want op aanranding van de eerbaarheid stond de doodstraf. Een stelregel waar zelfs in de vernietigingskampen niet van afgeweken werd, naar het schijnt. Dat was in ’44, na de Duitse aftocht, wel even anders, (en ook in ’40, vòò de Duitse doorbraak), waar niemand die een rok droeg, en tussen 10 en 100 jaar oud was, veilig was voor de Engelse en de Franse militairen….Zelfs de o zo katholieke Polen smeten er niet naar met hun klak….Heb ik van horen zeggen, want over die dingen wordt niets verteld aan een kind van 4 of 8 jaar oud. Wie van de bevolking gedurende de 4 lange bezettingsjaren verliefd werd op een Duitse ‘Gefreiter’, of soldaat (de officieren zouden waren meer gegeerd zijn, vnl door de elite, die later meestal vrijuit ging…in tegenstelling tot de simpele volksmeisjes en volksvrouwen, die na de Bevrijding erger behandeld werden dan losgelaten wild), deed dat uit vrije wil en uit verliefdheid zonder begin noch einde, die dikwijls het niveau van aanbidding bereikte.
Er zijn er ook vele minder mooi gedraaide exemplaren, bijna gestorven van verdoken liefdesverdriet….maar die konden zich op hun concurrentie wreken, na de Bevrijding. Zij waren dan dikwijls de ergste furies….Ik heb in die verduisterde (en verduitste) jaren vaak zo’n koppeltjes zowel in de voor- al in de namiddag in de velden zien lopen, arm in arm of erger en beter, maar ik vond het toen niet de moeite waard om alles daarover te weten te komen. Die Duitsers waren trouwens bijna zo goed als de enige jonge doelgroep van onze amoureuze vrouwelijke jeugd. Zij, de Overwinnaars, hadden in hun vrije tijd inderdaad de vrije jacht in onze streek. ‘Freies Manoeuver’ zo te zeggen….Onze broers en neven immers waren aan het werk, of hielden zich onledig met het smokkelen of aan het bijklossen in de voedingsbranche…. Dikwijls onder de mom van Verzetslieden en toekomstige helden, eenmaal alle gevaar zou geweken zijn.….Ik denk dat de bloem van onze eigen jeugd ook ofwel al-dan-niet tewerk gesteld was in Duitsland, of ergens aan de Atlantikwall, ofwel ondergedoken zat. De oorlog begon toen inderdaad te nijpen…Die knappe Duitse soldaten, maandenlang van huis en ver van de Heimat, werden dikwijls na wekenlange stille bewondering, als onoverwinnelijke jonge goden spontaan om de hals gevlogen en aangeklampt …Met hen kon gedanst en gevierd worden, zij hadden de Marken, de tijd en de gelegenheid – en ook, zij waren dikwijls de onderdanige op ‘wederdienst’ in natura beluste leveranciers van begeerlijke vrouwelijke attributen. Schoenen bijvoorbeeld, of nylon onderkleren. Wisten die onnozele gansjes toen dat die leder- of textielwaren dikwijls afkomstig waren van Joden, via militaire sluipwegen uit streken van aan de andere kant van Europa, want in onze streek kwamen er geen weg te voeren Joden voor.
Ik kan de situatie vrouwelijk schoon versus Duitse dapperheid het best getuigen met de woorden (in de jaren ’70) van mijn oud geworden lieve schoonmoeder zaliger, een doodbrave doorchristelijke boerin op een klein boerderijtje in de vlasstreek, dat met moeite voor het kroostrijk gezin binst de oorlog het nodige kon opbrengen. In de bloedhete Mei-dagen van ’40 was zij voor de zoveelste keer hoogzwanger, en terwijl rond het Sas van Ooigem de Slag aan de Leie woedde, bekwam zij van de oprukkende Duitse Legerleiding de toelating om door de linies terug te fietsen naar huis, om de dieren te voederen en de koeien te melken. Mijn lieve schoonmoeder (over haar geen onvertogen woord: zij was een heilige!) moet in die dagen een niet-onknappe verschijning geweest zijn, zelfs in haar ‘gezegende’ toestand. Zij vertelde toen altijd voorkomend en vriendelijk bejegend te zijn geweest, terwijl nochtans de strijd, enkele kilometers verderop, in alle hevigheid woedde. Op de Duitse stafkaarten stond namelijk de meest recentste rechttrekking van de Leie-arm, aan het sas van Ooigem, met de samenvloeiing van de Leie en het Kanaal naar Roeselare, niet vermeld. Als, na harde en hevige gevechten de voorhoede de oude bedding had ingenomen, kwam ze uitzinnig van wede, tot de vaststelling met hun zwaar materieel, pantzers en kannonen …op een nietig eiland te zijn terecht gekomen, waar zij als ratten in de val zaten. Zij kwamen voor de nieuwe recht getrokken veel bredere arm te staan, die deze keer door Ardense Jagers zeer zwaar verdedigd werd. Ik kan het weten (alleen de plaats en de spelers) want heb 20 jaar – tot 1987 - daar in de 1e Linieregimentsraat gewoond. De gevechten duurden een paar dagen en nachten, en mijn brave schoonmoeder wist te zeggen, dat zij toen gezien heeft, samen met nog andere teruggekomen buren-boeren en dorpelingen, dat alles wat wielen had, gesneuvelden en gewonden door elkaar gesmeten in paniek, in een gestage stroom, afvoerden, weg van het strijdtoneel, naar achteren, stromen bloedsporen op de kasseien achterlatend…Gans de hofplaats stond proppensvol voertuigen van alle slag en soort, waartussen de officieren schuimbekkend van woede rondbriesten en de vermoeide manschappen afsnauwden.
Het belgisch Opperbevel, vertegenwoordigd door een paar onderofficieren, kwam, de dag nadien, in de voornacht met witte vlag en onder zware bewaking met veel eerbetoon, door de Duitse linies, om een wapenstilstand aan te bieden. Dat gebeurde in de Villa Seynnaeve (thans afgebroken) aan de grens Wielsbeke/Ooigem/Oostrozebeke, zijnde het Duitse Hoofdkwartier, net aan de overkant van de vaart. Hiervan bestaan historische foto’s die vanzelfsprekend uiterst zeldzaam zijn, zodat de officiële versie van de Wapenstilstand ondertekend op 28 Mei ’40 in de voormiddag door Leopold III in het voor het Koninklijk image veel beter ogend Kasteel van Wijnendale, niet in het gedrang komt….De wapens echter zwegen, op eerste vraag van het belgisch operette-leger, de avond ervoor, vanaf 23 uur….En dit na 18 dagen hopeloze vertwijfelde weerstand aan een miljoenenleger, uitgerust met het beste materieel ter wereld… murw gebombardeerd door horden ‘Stuka’s’ – ‘Sturzkampflugzeuge – die in groep en met oorverdovend geloei zich met gloeiend mitrailleurvuur en preciesie-bombardementen op de door vluchtelingen verstopte landwegen van West Vlaanderen stortten. Ook dat kan ik weten, want ik schuilde toen met de ganse familie aan de kant van de weg, in een oude ondergelopen bunker uit WO I, aan de grens met Langemark en Poelkapelle. Ons vader wilde daar bij zijn zuster overnachten om dan verder te vluchten naar Eernegem, waar ons moeder vandaan was….Wij waren , niet alleen, want iedereen wilde weg, richting de veilige kust…. die nog vers in het geheugen van de Ieperlingen lag, die zich de verwoestingen van ’14-’18 maar al te levendig konden herinneren….
Eigenlijk vertel ik dit verhaal over een persoonlijke getuigenis over de Slag aan de Leie in die bloedhete Meidagen alleen maar om bij die ouderlijke hofplaats vol Duitse manschappen en voertuigen van alle slag en soort, en de Lebensbornen, uit te komen.
’s Morgens rond 04 uur, toen het amper daagde, herbegon het rumoer en de beweging tussen de voertuigen, Het schieten en het kanongebulder verflauwde, de licht was vrij van de moordende vliegtuigen, want de strijd was zo goed als beslecht. De Ardense Jagers zouden gesneuveld, of krijgsgevangen genomen geweest zijn….De kraaien brachten deze berichten uit, want de officiële bronnen langs weerskanten, zwegen in alle talen. ….Moeder wilde weer vertrekken, maar werd vriendelijk doch dringend aangemaand niet op straat te komen, zogezegd deze keer wegens het gevaar, maar naar haar aanvoelen, meer om de gestage stroom van voertuigen waaruit bloed bij beken lekte, niet te moeten ondergaan. Ook dat moest doorgaan voor Duitse ridderlijklheid….Ondertussen waren de manschappen zich, grappend en zingend uit volle borst, met ontbloot bovenlijk aan het wassen aan de pomp in het midden van de hofplaats. Ochtendlijke vriestemperaturen, wist Moeder zich te herinneren, en bij ondervinding, bijgevolg ijskoud pompwater…Wie zich scheerde, stond met ingezeept gezicht voor zijn soldatenspiegeltje, ergens staand op of opgehangen aan de voertuigen….Zij trokken inderdaad zingend en fluitend naar de dood, of de overwinning! Bevreemdend, ontmenselijkt, maar schoon in hun overmoedige jeugd!
Het toneel, wist Moeder te vertellen , was als een korte klad hemel midden in de hel..Zij veegde nog altijd een verdoken traan uit haar ogen, als ze dacht aan die jonge flinke soldaten, die qua leeftijd en zotternij, haar kinderen konden geweest zijn, of de vrienden van haar oudste zonen, die misschien een half uur later dood of doodbloedend konden afgevoerd worden. Zij trokken zingend; op een vooraf afgesproken teken, de hofplaats af, vrolijk wuivend en kushandjes gooiend naar dat dapper boerinnetje, dat zwaar leunend op haar volbeladen fiets, dat gewoel moest laten voorbij gaan.
Later, toen iedereen terug thuis was, mochten zij vaststellen dat niet één kip of kieken, een konijn of wat dan ook, verdwenen was, of dat er iets met opzet kapot was. Er was niet de minste schade aan huis of stallingen, buiten het gebroken vensterglas, de kogelgaten in de muren en die ene granaattrechter achter het woonhuis. Er waren zelfs een oude kookketel en wat koffiebonen achtergebleven. En wat chokolade-repen, die mijn schoonpa, de oude brombeer, in de gierpit gooide…nadat hij de proper gemaakte deuren en vensterluiken, die als berries gediend hadden, had terug gehangen.
Maar wat lieve schoonmama dan altijd op het einde er bij vertelde, met een zachte glimlach en een kleine tinteling in haar schalkse ogen, dat zij kon getuigen dat die Duitse kind-soldaten daar aan de pomp op haar hofplaats in de vroege morgen, schoon waren als jonge goden. Zeker geen bedorven kouwelijke moederskindjes! En vriendelijk als geen! Niet de minste schrik had ze er van overgehouden, al vlogen de kogels in het rond. Alleen een soort bewondering die ze waarschijnlijk nog dikwijls is gaan biechten…Zoals ik al zei, zij moet toen een mooie vrouw geweest zijn. Mijn vrouw was toen, inderdaad, haar nieuwe herziene maar niet voor verbetering vatbare uitgave…
Toen Schoonma op het einde van haar lange leven, over die dingen sprak, deed ze dat omdat ze wist dat ik veel bezig was met de waarheid zoeken achter de leugens. Ze kon dat toen gerust doen, want ‘de boer’ zoals zij Vader altijd noemde, was toen al jarenlang pottedoof. In het ander geval zou ik deze verhalen nooit hebben kunnen optekenen uit haar mond, want…’de boer’ was een verstokte koppige Anglofiel, steunend lid van de Boerenbond, kerkpilaar en in die functies dus een van mijn geduchtste tegenstanders in de familiale discussies over de oorlogsjaren…Dat hij echter de eerste oorlog, deze van ’14-’18 achter de linies heeft kunnen/mogen doorbrengen, heeft hij mij nooit willen uitleggen. Al mijn eigen nonkels zowel van vaders als van moederskant zijn aan de IJzer geweest en zijn als klein (of groot) oorlogsinvalide door het leven gegaan. Een Nonkel had zelfs levenslang in zijn levensonderhoud kunnen voorzien, dank zij zijn ‘frontstrepen’, wat dat ook moge zijn. Zijn geluk is echter van korte duur geweest, want hij is jong gestorven. Gepakt door ‘het’ gas….De meesten van mijn aangetrouwde nonkels schijnen in hoofdzaak vrijgesteld te zijn geweest….ergens wegens onmisbaar voor de eerste rang-economie….onontbeerlijk voor de eigen bevolking, tijdens de oorlog. Wat hen echt niet arm gemaakt heeft!
Rest mij alleen nog even dieper in te gaan op de praatjes van de Geallieerde Contra-Propaganda-Spionnage….over uitgelezen supermannen, de SS-Soldaten wier dienstplicht erin bestond om op batterijen, voor Führer en Vaterland, aan de lopende band soldaten te concipiëren bij een spoort menselijke broedkippen. Waarbij de Staat dan zorgde voor een verdere doorvoer en de afhandeling.
Dat het kleinste kind die propaganda altijd doorzien heft (buiten de opzettelijke leugenaars), doet blijkbaar, na al die jaren, nog altijd niemand steigeren. Zelfs als na de ineenstorting van het Duizendjarige Dritte Reich (die amper 122 jaar geduurd heeft) en de totale chaos, nergens ‘stoeterijen’ van enige omvang (ja toch!) zijn gevonden. Integendeel, wat men vindt zijn warme gezellige opvangtehuizen, waar ‘ongetrouwde jonge dochters’ in alle rust van hun ‘pakje’ af konden, onder de beste medische begeleiding zowel voor moeder als voor kind. Abortus kwam, vanzelfsprekend, ‘nicht im Frage’ want wettelijk gelijk gesteld met moord, wat het in feite ook was en nog altijd is….Voorbij de heerlijke tijden met hun lichtmatroos van de Kriegsmarine, of hun avonturlijke held van de Luftwaffe, of op lager échelon, hun Feldfraue Wehrmacht-grenadier….SS-ers van alle wapenen werden enigszins minder gegeerd vanwege hun opzichtige dolken en hun vechters-reputatie (van de SS-Kampbewakers wist toen niemand!) maar, anderzijds, omdat ze zo’n felle venten waren, lagen ze te hoog in de schuif en dus buiten bereik…Gelukkig waren ze zeldzaam in het Bezettingsleger….Als kind heb ik ze nooit maar op foto gezien….
Maar de opvangtehuizen voor deze ongehuwde moeders! Hoffelijkheid en medelijden, zeg maar. Notabene van Staatswege.
Voor radeloze meisjes, die dikwijls het huis ontzegd waren, werd er adoptie voor hun kind voorzien, alhoewel nergens enige dwang voor bestond. Als adoptie-ouders kwamen waarschijnlijk best en meest alleen Duitse echtparen in aanmerking. De redenen laten zich gemakkelijk raden….
Onmenselijk en harteloos zou geweest zijn, die gewilde of ongewilde zwangere meisjes aan hun lot over te laten….in een hen vijandige omgeving…
Omdat over deze menslievende instelling van de ‘Lebensborn’ niet kon/kan geschimpt worden, integendeel zelfs, werd/wordt dan maar de leugen van de massa-productie de wereld ingestuurd…Van leugens blijft altijd iets hangen….
Na de Bevrijding, en de bezetting door de Tommies en de Yankeess, veranderde de toon. De toen evengoed ‘bedrogen jonge dochters’ werden dan liefdevol als ‘soldatenbruidjes’ zelfs door de Kerk in bescherming genomen. De zogeheten schande was ‘thuis’ dan ook zoveel gemakkelijker om dragen Een kind krijgen van een ‘bevrijder’ was bijna een eer…een kind krijgen van een Duits was een blijvend merkteken en een levenslang trauma. De behandeling die deze verkeerde ‘soldatenbruidjes’ na de bevrijding moesten ondergaan, tart elke beschrijving. Ook omwille van die schande moet de belse onstaat tot in der eeuwigheid vervloekt worden. Het ging evenwel telkens bij de twee soorten zwangerschappen over een tot over de oren verliefd jong ding, dat zonder politieke bijbedoelingen, ofwel bij het goede paard terecht kwam, of opj het slechte gewed had…Waarbij moet gezegd worden, dat er van die oorlogsbruidjes onderweg naar Canada, Australië of Amerika, later niet veel positiefs meer vernomen werd….Toen droegen ook zij de littekens van hun khaki-zotheid, en die verschilde heus niet veel van de Feldgraue zotheid Voor Luftwaffe-grau of Kriegsmarine-blau diende dezelfde remedie: als tweedehands en geschonden meisjeszielen hadden zij zich te schikken naar de Nieuwe Tijden, en de Nieuwe Vrijer….
Ja, Himmler was een onmens! Maar voor het ongeboren leven had hij meer respect dan de huidige Europese ‘humanisten’….Die bouwen geen ‘Levensbronne-tehuizen’, maar kinder-cramatoria en crematooria voor tonnen menselijk ‘afval’ uit de abortus-klinieken…..Voor zover dit alles niet aangewned wordt in een (stemcellen-onderzoek’, op zoek naar het Eeuwig Leven, waarin de mens aan God gelijk wil zijn…
Pssst
L’Histoire se répète.
Djust, zou ik zeggen.
Want nu zijn we zo ver, dat onze j’onge dingen’ weer aanpappen met vreemdelingen, waarvan nog niet is uitgemaakt of het nu onze vrienden, ofwel onze vijanden zijn. Het ene nichtje heeft een droom-Pakistaan aan de haak, het andere een droomprins van Turksen bloede. Tlens zeggen de ouders (rememmber de jaren ’40-’45) ‘ Wat wilt U dat we er aan doen’? Als we ons verzetten, dreigen ze het land te verlaten. Zo maar. Ze willen zelfs niet eens meer naar Grtna Green om te trouwen voor de plaatselijke smid…Ze zijn wel bereid, mits onderhoudsgeld of leefloon voor twee, verder te studeren…En als er al een huwelijk komt, dan is het louter en alleen om met de vrijer de belse nationaliteit te delen, waar wij vanaf willen,! De wereld zit dus, zelfs de dag van vandaag, niet goed in elkaar! Wie weet, heropenen binnenkort die ‘Lebensbornen’ niet weer….
VERKLEEDPARTIJEN AAN DE BALIE
VERKLEEDPARTIJEN AAN DE BALIE
Een mens moet zich stilaan afvragen waarom hier te lande in vroeger jaren het Kwaad (1) niet in de kiem kon gesmoord worden. Alhoewel ik het antwoord weet (2) …zou deze vraag op bordpapieren ‘flyers’ met duimspijkers op het voorhoofd van onze politieke leiders moeten geprikt worden/ Als formulering zou ik voorstellen :’redt het Eigen Volk’… Des nachts zouden deze woorden met vurige lettertekens op de muren voor hun ogen moeten blijven branden. Mane, tekel, fares: : geteld, gewogen en te licht bevonden…..
Moesten de Kruisridders in onze dagen geleefd hebben, zij zouden niet ver hebben moeten gaan om de Islam te vuur en te zwaard te bestrijden. Maar vuur en zwaard zijn niet meer van deze tijden. Nu moeten wij het rapier van het gezond verstand slijpen, om de strijd aan te vatten. Hoe langer het duurt, des te bloediger deze zal worden.
Nu ‘het Volk’, misleid en in slaap gewiegd door de verkeerde leiders, dank zij de hetze over de kopvodden, stilaan ontwaakt en zich realiseert hoe sterk de nederlaag zich begint af te tekenen, kan het verzet georganiseerd worden! Laat een algemeen verbod op carnavals-maskerade in ons openbaar leven het voorteken zijn!
Advocaat mag geen religieuze tekenen dragen
• woensdag 30 september 2009
•
• Auteur: (fvg) in Le Standaer
BRUSSEL - De Franstalige advocatenorde kreeg een vraag van een moslima over het dragen van een hoofddoek tijdens haar pleidooien.
Mag een moslima-advocate een hoofddoek dragen? De orde van de Brusselse balie buigt zich over deze vraag van een Franstalige moslima, die advocaat wil worden en tijdens haar pleidooien de hoofddoek wil aanhouden.
De Nederlandstalige orde heeft nog geen verzoek in die zin ontvangen. ‘Maar vroeg of laat zullen ook wij die vraag moeten beantwoorden', zegt advocaat Philippe De Jaegere, bestuurder deontologie van de Orde van Vlaamse Balies (OVB).
De wet zegt vandaag enkel dat de advocaat tijdens zijn pleidooien een zwarte toga met een witte bef moet dragen. Vroeger hoorde daar ook een plat fluwelen hoofddeksel of baret bij, maar die is in onbruik geraakt.
Het koninklijk besluit van 1968 over de toga verbiedt niet expliciet dat een moslima-advocate een hoofddoek zou dragen, maar dit zou wel indruisen tegen het idee achter de toga. Advocaten moeten een toga dragen als garantie dat rechters hen gelijk behandelen. Of de advocaat nu chic gekleed gaat of sjofel, het mag allemaal niets uitmaken en met de toga om merkt de rechter daar ook niets van.
De toga plaatst alle advocaten op gelijke voet en voert een strikte neutraliteit in. Een advocaat mag daarom ook geen uiterlijke tekenen dragen die een politieke, levensbeschouwelijke of religieuze voorkeur verraden.
‘Een advocaat die een groot kruis boven zijn toga zou dragen, het is overduidelijk dat dit niet aanvaardbaar is', zegt advocaat De Jaegere. ‘Hetzelfde geldt voor het keppeltje of tekenen die een politieke voorkeur uitdrukken.' Logischerwijs geldt dit verbod ook voor de hoofddoek, erkent De Jaegere. Maar het onderwerp ligt erg gevoelig.
De Franstalige moslima die haar vraag aan de Brusselse balie heeft voorgelegd, is nog geen advocate. Ze werkt bij de Franstalige orde van advocatenen behaalde haar master aan de Franstalige katholieke universiteit UCL.
In 2007 sprak de Franstalige orde zich al uit over het keppeltje. Toen is gezegd ‘dat een advocaat geen enkel openlijke tekenen mag dragen waaruit een religieuze overtuiging blijkt'.
Reacties
Op 30 september 2009 omstreeks 10u09, zei Lorenzo Schoovaerts:
Allez man waar gaat het naartoe???? Ik ben dit kotsbeu! ELke dag worden WIJ, GASTLANDERS uitgedaagd om onze gewoontes aan te passen! STOP DEZE WAANZIN!
Op 30 september 2009 omstreeks 10u00, zei didier vandevyver:
waar gaan we toch naar toe : dat de politici toch eens hun verantwoordelijkheid nemen en die hoofdvod definitief in Belgie en zelfs in Europa afschaffen. Straks vraagt prinses Mathilde nog of ze een hoofddoek mag dragen nu Filip een baard heeft.
Op 30 september 2009 omstreeks 09u43, zei Alexander Moortgat:
Tja, dat zat er aan te komen. Een advocate met jandorie een 'kopvod'. Wat is de bedoeling van deze dame? Langzaam maar zeker de sharia binnenbrengen in onze rechtbanken? Hoe was het Oud-Vlaamse spreekwoord ook al weer: Boer, let op uw ganzen als de vos de passie preekt?
Boeketje Digitalis
(in toga-zwarte verpakking met witte bef)
Moet er nog zand zijn? Want begot, de tijd is niet meer ver af, dat Mathilde, de Waalse toekomstige koningin (!) der belgen, met zo’n kopvod en zelfs misschien in bourka; naast haar gemaal Philippe I de Onnozele zal kunnen plaats nemen op de troon der Coburgers.
Die veredelde steuntrekkers doen er toch alles aan om op een goed blaadje te blijven staan ….bij de Wallo/Bruxelaars, de grote voortrekkers van de immigratie, zij het met Vlaamse centen! Met dat koninklijk vooruitzicht voor ogen, heeft het Geslacht Coburg inderdaad gedurende decennia voor de Islamieten geknield en hen de voeten gekust…Immers, overal waar er een van hen verkozen werd, werden ze vereerd met Coburgse aanwezigheid….
De Fluppe, de gevechtspiloot, in uniform van Luchtmacht Generaal, met edele tulband en koningsbaard, alleenheerser over het Kalifaat België : dat rund heeft er werkelijk alles voor over om Koning te worden…..Zijn en haar lot ligt in het andere geval immers vast, als asielzoekers, op een of ander rijkelijk strand, waar de familie ,verspreid over de ganse wereld, optrekjes heeft vergaard, voor geval dat….
Het is dus voor dat koninklijk koppel pompen of verzuipen, en in het moslim-schuutje zouden ze zich veilig weten. Zijn ze meteen voorgoed af van de Vlamingen, wier voorvaderen, de Moren-doders, ooit als Kruisridders vermomd, in Spanje de Reconquista hebben meegemaakt en zelfs geleid…. .
Voor de Waalse troela’s-Regeringsleden (Millefoisnon en Onkelinks) zouden wij dat nog begrijpen : ingepakt van kop tot teen zou de aanblik van deze ‘dames’ tenminste minder pijnlijk zijn voor het oog. Freya, hun ‘Vlaamse’ tegenspeelster daarentegen….
(1) Is bedoeld de Kwade kant aan de massa-immagratie uitsluitend uit moslimlanden, met opzettelijke verwaarlozing van immigratie uit andere Europsese landen, die maar al te blij zouden geweest zijn naar hier te kunnen afzakken, na decennia-lange onderdrukking door het Sovjet Arbeidersparadijs….Maar, toegegeven, deze christelijke volkeren zouden de heropleving van het Katholicisme alleen maar aangewakkerd hebben. En dat was zekerlijk niet de bedoeling!
(2) de stompzinnige onbekwaamheid van onze politiekers, en dat over geheel Europa, die grenst aan medeplichtigheid aan de vernietiging van onze eigen eeuwenoude Beschaving, en de vervanging er van door een Afikaans-Arabische woestijncultuur met duizenden jaren achterstand. Zij waren wellicht in de waan, dat zij op de ruïnes van de eigen Beschaving hun eigen waanbeelden hadden kunnen vestigen – maar dan hebben zij zonder de waard gerekend, in casu de moslim-veroveringsdrang….
Een mens moet zich stilaan afvragen waarom hier te lande in vroeger jaren het Kwaad (1) niet in de kiem kon gesmoord worden. Alhoewel ik het antwoord weet (2) …zou deze vraag op bordpapieren ‘flyers’ met duimspijkers op het voorhoofd van onze politieke leiders moeten geprikt worden/ Als formulering zou ik voorstellen :’redt het Eigen Volk’… Des nachts zouden deze woorden met vurige lettertekens op de muren voor hun ogen moeten blijven branden. Mane, tekel, fares: : geteld, gewogen en te licht bevonden…..
Moesten de Kruisridders in onze dagen geleefd hebben, zij zouden niet ver hebben moeten gaan om de Islam te vuur en te zwaard te bestrijden. Maar vuur en zwaard zijn niet meer van deze tijden. Nu moeten wij het rapier van het gezond verstand slijpen, om de strijd aan te vatten. Hoe langer het duurt, des te bloediger deze zal worden.
Nu ‘het Volk’, misleid en in slaap gewiegd door de verkeerde leiders, dank zij de hetze over de kopvodden, stilaan ontwaakt en zich realiseert hoe sterk de nederlaag zich begint af te tekenen, kan het verzet georganiseerd worden! Laat een algemeen verbod op carnavals-maskerade in ons openbaar leven het voorteken zijn!
Advocaat mag geen religieuze tekenen dragen
• woensdag 30 september 2009
•
• Auteur: (fvg) in Le Standaer
BRUSSEL - De Franstalige advocatenorde kreeg een vraag van een moslima over het dragen van een hoofddoek tijdens haar pleidooien.
Mag een moslima-advocate een hoofddoek dragen? De orde van de Brusselse balie buigt zich over deze vraag van een Franstalige moslima, die advocaat wil worden en tijdens haar pleidooien de hoofddoek wil aanhouden.
De Nederlandstalige orde heeft nog geen verzoek in die zin ontvangen. ‘Maar vroeg of laat zullen ook wij die vraag moeten beantwoorden', zegt advocaat Philippe De Jaegere, bestuurder deontologie van de Orde van Vlaamse Balies (OVB).
De wet zegt vandaag enkel dat de advocaat tijdens zijn pleidooien een zwarte toga met een witte bef moet dragen. Vroeger hoorde daar ook een plat fluwelen hoofddeksel of baret bij, maar die is in onbruik geraakt.
Het koninklijk besluit van 1968 over de toga verbiedt niet expliciet dat een moslima-advocate een hoofddoek zou dragen, maar dit zou wel indruisen tegen het idee achter de toga. Advocaten moeten een toga dragen als garantie dat rechters hen gelijk behandelen. Of de advocaat nu chic gekleed gaat of sjofel, het mag allemaal niets uitmaken en met de toga om merkt de rechter daar ook niets van.
De toga plaatst alle advocaten op gelijke voet en voert een strikte neutraliteit in. Een advocaat mag daarom ook geen uiterlijke tekenen dragen die een politieke, levensbeschouwelijke of religieuze voorkeur verraden.
‘Een advocaat die een groot kruis boven zijn toga zou dragen, het is overduidelijk dat dit niet aanvaardbaar is', zegt advocaat De Jaegere. ‘Hetzelfde geldt voor het keppeltje of tekenen die een politieke voorkeur uitdrukken.' Logischerwijs geldt dit verbod ook voor de hoofddoek, erkent De Jaegere. Maar het onderwerp ligt erg gevoelig.
De Franstalige moslima die haar vraag aan de Brusselse balie heeft voorgelegd, is nog geen advocate. Ze werkt bij de Franstalige orde van advocatenen behaalde haar master aan de Franstalige katholieke universiteit UCL.
In 2007 sprak de Franstalige orde zich al uit over het keppeltje. Toen is gezegd ‘dat een advocaat geen enkel openlijke tekenen mag dragen waaruit een religieuze overtuiging blijkt'.
Reacties
Op 30 september 2009 omstreeks 10u09, zei Lorenzo Schoovaerts:
Allez man waar gaat het naartoe???? Ik ben dit kotsbeu! ELke dag worden WIJ, GASTLANDERS uitgedaagd om onze gewoontes aan te passen! STOP DEZE WAANZIN!
Op 30 september 2009 omstreeks 10u00, zei didier vandevyver:
waar gaan we toch naar toe : dat de politici toch eens hun verantwoordelijkheid nemen en die hoofdvod definitief in Belgie en zelfs in Europa afschaffen. Straks vraagt prinses Mathilde nog of ze een hoofddoek mag dragen nu Filip een baard heeft.
Op 30 september 2009 omstreeks 09u43, zei Alexander Moortgat:
Tja, dat zat er aan te komen. Een advocate met jandorie een 'kopvod'. Wat is de bedoeling van deze dame? Langzaam maar zeker de sharia binnenbrengen in onze rechtbanken? Hoe was het Oud-Vlaamse spreekwoord ook al weer: Boer, let op uw ganzen als de vos de passie preekt?
Boeketje Digitalis
(in toga-zwarte verpakking met witte bef)
Moet er nog zand zijn? Want begot, de tijd is niet meer ver af, dat Mathilde, de Waalse toekomstige koningin (!) der belgen, met zo’n kopvod en zelfs misschien in bourka; naast haar gemaal Philippe I de Onnozele zal kunnen plaats nemen op de troon der Coburgers.
Die veredelde steuntrekkers doen er toch alles aan om op een goed blaadje te blijven staan ….bij de Wallo/Bruxelaars, de grote voortrekkers van de immigratie, zij het met Vlaamse centen! Met dat koninklijk vooruitzicht voor ogen, heeft het Geslacht Coburg inderdaad gedurende decennia voor de Islamieten geknield en hen de voeten gekust…Immers, overal waar er een van hen verkozen werd, werden ze vereerd met Coburgse aanwezigheid….
De Fluppe, de gevechtspiloot, in uniform van Luchtmacht Generaal, met edele tulband en koningsbaard, alleenheerser over het Kalifaat België : dat rund heeft er werkelijk alles voor over om Koning te worden…..Zijn en haar lot ligt in het andere geval immers vast, als asielzoekers, op een of ander rijkelijk strand, waar de familie ,verspreid over de ganse wereld, optrekjes heeft vergaard, voor geval dat….
Het is dus voor dat koninklijk koppel pompen of verzuipen, en in het moslim-schuutje zouden ze zich veilig weten. Zijn ze meteen voorgoed af van de Vlamingen, wier voorvaderen, de Moren-doders, ooit als Kruisridders vermomd, in Spanje de Reconquista hebben meegemaakt en zelfs geleid…. .
Voor de Waalse troela’s-Regeringsleden (Millefoisnon en Onkelinks) zouden wij dat nog begrijpen : ingepakt van kop tot teen zou de aanblik van deze ‘dames’ tenminste minder pijnlijk zijn voor het oog. Freya, hun ‘Vlaamse’ tegenspeelster daarentegen….
(1) Is bedoeld de Kwade kant aan de massa-immagratie uitsluitend uit moslimlanden, met opzettelijke verwaarlozing van immigratie uit andere Europsese landen, die maar al te blij zouden geweest zijn naar hier te kunnen afzakken, na decennia-lange onderdrukking door het Sovjet Arbeidersparadijs….Maar, toegegeven, deze christelijke volkeren zouden de heropleving van het Katholicisme alleen maar aangewakkerd hebben. En dat was zekerlijk niet de bedoeling!
(2) de stompzinnige onbekwaamheid van onze politiekers, en dat over geheel Europa, die grenst aan medeplichtigheid aan de vernietiging van onze eigen eeuwenoude Beschaving, en de vervanging er van door een Afikaans-Arabische woestijncultuur met duizenden jaren achterstand. Zij waren wellicht in de waan, dat zij op de ruïnes van de eigen Beschaving hun eigen waanbeelden hadden kunnen vestigen – maar dan hebben zij zonder de waard gerekend, in casu de moslim-veroveringsdrang….
DE GETTO'S VAN BRUSSEL
DE GETTO'S VAN BRUSSEL
MOETEN WE BANG ZIJN OM ONZE WAARDEN OP TE DRINGEN? —
LUCKAS VANDER TAELEN is het beu naast een getto te leven waar allochtone jongeren hem behandelen alsof hij op hun privéterrein loopt. 'Waarom durven wij niet opkomen voor wat eigenlijk essentieel is: respect voor de wetten en de waarden van het land waarin wij leven?'
Ik woon vlakbij een buurt in Vorst, van de Merodestraat tot het Zuidstation, die je zelfs met de meest multiculturele vooringenomenheid niet anders dan als een getto kunt omschrijven.
Mijn dochter heeft het al lang opgegeven om in die wijk te gaan. Daarvoor is ze net iets te vaak uitgescholden voor veel onfraais. Ik fiets er elke dag door en beleef steeds een ander avontuur. Dubbelgeparkeerde auto's, bestuurders die een kruispunt blokkeren om met elkaar te praten, rondhangende jongeren die je bekijken alsof je op hun privédomein komt.
Probeer vooral niets te zeggen als je weer eens bijna omver gereden wordt: de laatste keer dat ik dit toch deed, werd ik de huid vol gescholden door een omstaander van geen zestien jaar, die zijn beledigende tirade afsloot met een boodschap die ik niet vertaal: 'Nique ta mère.' Dat was minder erg dan de vorige keer, toen een andere jonge Maghrebijnse chauffeur zich door mijn gedrag beledigd voelde: ik had het aangedurfd mijn voorrang te nemen. Zijn eer was dusdanig gekrenkt dat hij dit blijkbaar enkel kon rechtzetten door me in het gezicht te spuwen...
Dus vooral: zwijgen. Want als je probeert duidelijk te maken dat 70 km per uur veel te snel is in een zone 30, dan heb je meteen recht op een confrontatie met het eergevoel van een jonge nieuwe Belg die het niet kan hebben dat iemand hem ook maar iets verbiedt en die bereid is je daarom in elkaar te rammen.
Twintig jaar geleden was ik ervan overtuigd dat de jonge nieuwe Belgen snel geassimileerd zouden worden. Maar nu is in Brussel een generatie van rebels without a cause opgegroeid die zich altijd verongelijkt en te kort gedaan voelt. Nooit voor iets verantwoordelijk, het is altijd de fout van iemand anders: van de overheid, van de racistische Belgen. En ook binnen hun eigen families blijven de jonge Maghrebijnse mannen onaantastbaar. Toen de politie in Molenbeek een jongen oppakte, organiseerde de vader meteen een betoging omdat zijn zoon 'nog geen appel zou stelen.'
De inspanningen van de overheid in de probleemwijken hebben ervoor gezorgd dat de jongeren de noodzaak niet voelen die te verlaten, toonde een ULB-studie vorig jaar aan. Zo creëer je de bekrompenheid van een dorp in de grote stad.
Een dochter van Marokkaanse vrienden heeft een Belgisch vriendje. Met hem gaat ze nooit uit in de wijk, omdat ze meteen wordt nageroepen. Want bijna al de jonge allochtonen mogen dan wel de Belgische nationaliteit hebben, enige identificatie met dit land hebben zij niet. Integendeel: 'Belge' is een scheldwoord...
Jonge vrouwen alleen zie je overigens bijna nooit in de wijk. En zeker niet in de cafés: daar worden ze zelfs niet gedoogd. Toen een medewerkster van de gemeente er een koffie vroeg, werd haar snel duidelijk gemaakt dat ze er niet moest op rekenen om bediend te worden. Als ik de Merode-wijk binnenfiets, dan weet ik dat ik tot ver voorbij het Zuidstation niet één vrouw op een caféterras zal zien. En dan heb ik het nog niet over de dubbele seksuele moraal die van jonge allochtone vrouwen nog steeds verwacht dat ze tijdens de huwelijksnacht hun maagdelijkheid bewijzen, ook al weet iedereen dat Brusselse hospitalen met een eenvoudige ingreep maagdenvliezen herstellen...
Een gerenommeerd Frans-Marokkaanse kunstenaar stelde tot vorige week een merkwaardige installatie tentoon in Brussel: een reeks bidtapijtjes met schoenen. De kunstgalerij kreeg onmiddellijk dreigtelefoons, het glas voor het kunstwerk werd bespuugd en beschadigd. De commotie kwam er omdat er bij één bidtapijtje rode vrouwenhakken te zien waren. De kunstenaar wou op die manier 'de plaats van de vrouw in de Islam' aankaarten. Maar dat kan al niet meer in Brussel: na een paar dagen werd het kunstwerk verwijderd.
Misschien moeten we ons eens afvragen hoe het komt dat we aanvaard hebben dat principes als de vrijheid van de kunstenaar en gelijke rechten voor man en vrouw niet voor iedereen gelden in dit land. Waarom durven wij niet opkomen voor wat eigenlijk essentieel is: respect voor de wetten en de waarden van het land waarin wij leven? Een hoofddoekenverbod is geen oplossing. Maar misschien moeten we toch eens nadenken over hoe we op een assertieve manier kunnen duidelijk maken dat wij durven verdedigen wat wij belangrijk vinden.
Het is de verdienste van links geweest om meer aandacht te vragen voor discriminatie en sociale achterstand. Het probleem ligt jammer genoeg dieper: we zijn bang geweest om onze waarden op te dringen aan allochtonen. Die waarden zijn mij echter te dierbaar om ze verloren te laten gaan.
LUCKAS VANDER TAELEN in Le Standaer
Wie? Vlaams Parlementslid voor Groen!
Wat? We moeten jonge allochtonen respect bijbrengen voor onze waarden.
Waarom? Sommige Brusselse wijken evolueren tot getto's met eigen wetten.
Bosje Digitalis
(Groen! Maar Verslenst)
Eén zwaluw maakt de lente nog niet – maar die zit er blijkbaar toch aan te komen! En dan nog wel uit de Groene! hoek. En zeker zonder medeweten van Moeke (Vol)Vogels!….Moest Vander Taelen wat verder af gewoond hebben, en niet met zijn neus boven op de mestvaaltgeleefd, hij zou zeker, niettegenstaande alles, het licht van de zon geloochend hebben! Desnoods, om den brode, levenslang! Vooral zijn slotzin is bedenkelijk, want even racistisch als de meest ‘racistische uitspraak’ van Filip De Winter….
Laten we onze commentaar dus kort houden. Vander Taelen lid geworden van het Vlaams Belang? Nog eerder zal Mohammed tot de berg gaan, dan de berg naar Mohammed. Dan is het iets anders. Maar om de taal en de terminologie van het Vlaams Belang te gebruiken, moet het hem wel hoog zitten…Wat mij betreft, zit het nooit hoog genoeg! .
Voor iemand die, fietsend nog wel, dagelijks een regenscherm moet gebruiken om niet verregend ter bestemming te komen, is het logisch en begrijpelijk dat hij de regen niet kan loochenen. Hij geeft zelfs toe dat het volgens hem om fikse buien gaat…Laten wij hem dus zijn regenscherm afnemen, om hem te dwingen de dingen duidelijk waar te nemen…..
Wij zouden zeggen: Lucaske, spreek klare taal. U en Uw partij, als mede-aanstichters van deze tsunami, wij reiken U de hand om U bij onze rangen aan te sluiten. Blijf gerust wie en wat jullie zijn, maar om Godswil! help ons die waanzin terug te draaien!
MOETEN WE BANG ZIJN OM ONZE WAARDEN OP TE DRINGEN? —
LUCKAS VANDER TAELEN is het beu naast een getto te leven waar allochtone jongeren hem behandelen alsof hij op hun privéterrein loopt. 'Waarom durven wij niet opkomen voor wat eigenlijk essentieel is: respect voor de wetten en de waarden van het land waarin wij leven?'
Ik woon vlakbij een buurt in Vorst, van de Merodestraat tot het Zuidstation, die je zelfs met de meest multiculturele vooringenomenheid niet anders dan als een getto kunt omschrijven.
Mijn dochter heeft het al lang opgegeven om in die wijk te gaan. Daarvoor is ze net iets te vaak uitgescholden voor veel onfraais. Ik fiets er elke dag door en beleef steeds een ander avontuur. Dubbelgeparkeerde auto's, bestuurders die een kruispunt blokkeren om met elkaar te praten, rondhangende jongeren die je bekijken alsof je op hun privédomein komt.
Probeer vooral niets te zeggen als je weer eens bijna omver gereden wordt: de laatste keer dat ik dit toch deed, werd ik de huid vol gescholden door een omstaander van geen zestien jaar, die zijn beledigende tirade afsloot met een boodschap die ik niet vertaal: 'Nique ta mère.' Dat was minder erg dan de vorige keer, toen een andere jonge Maghrebijnse chauffeur zich door mijn gedrag beledigd voelde: ik had het aangedurfd mijn voorrang te nemen. Zijn eer was dusdanig gekrenkt dat hij dit blijkbaar enkel kon rechtzetten door me in het gezicht te spuwen...
Dus vooral: zwijgen. Want als je probeert duidelijk te maken dat 70 km per uur veel te snel is in een zone 30, dan heb je meteen recht op een confrontatie met het eergevoel van een jonge nieuwe Belg die het niet kan hebben dat iemand hem ook maar iets verbiedt en die bereid is je daarom in elkaar te rammen.
Twintig jaar geleden was ik ervan overtuigd dat de jonge nieuwe Belgen snel geassimileerd zouden worden. Maar nu is in Brussel een generatie van rebels without a cause opgegroeid die zich altijd verongelijkt en te kort gedaan voelt. Nooit voor iets verantwoordelijk, het is altijd de fout van iemand anders: van de overheid, van de racistische Belgen. En ook binnen hun eigen families blijven de jonge Maghrebijnse mannen onaantastbaar. Toen de politie in Molenbeek een jongen oppakte, organiseerde de vader meteen een betoging omdat zijn zoon 'nog geen appel zou stelen.'
De inspanningen van de overheid in de probleemwijken hebben ervoor gezorgd dat de jongeren de noodzaak niet voelen die te verlaten, toonde een ULB-studie vorig jaar aan. Zo creëer je de bekrompenheid van een dorp in de grote stad.
Een dochter van Marokkaanse vrienden heeft een Belgisch vriendje. Met hem gaat ze nooit uit in de wijk, omdat ze meteen wordt nageroepen. Want bijna al de jonge allochtonen mogen dan wel de Belgische nationaliteit hebben, enige identificatie met dit land hebben zij niet. Integendeel: 'Belge' is een scheldwoord...
Jonge vrouwen alleen zie je overigens bijna nooit in de wijk. En zeker niet in de cafés: daar worden ze zelfs niet gedoogd. Toen een medewerkster van de gemeente er een koffie vroeg, werd haar snel duidelijk gemaakt dat ze er niet moest op rekenen om bediend te worden. Als ik de Merode-wijk binnenfiets, dan weet ik dat ik tot ver voorbij het Zuidstation niet één vrouw op een caféterras zal zien. En dan heb ik het nog niet over de dubbele seksuele moraal die van jonge allochtone vrouwen nog steeds verwacht dat ze tijdens de huwelijksnacht hun maagdelijkheid bewijzen, ook al weet iedereen dat Brusselse hospitalen met een eenvoudige ingreep maagdenvliezen herstellen...
Een gerenommeerd Frans-Marokkaanse kunstenaar stelde tot vorige week een merkwaardige installatie tentoon in Brussel: een reeks bidtapijtjes met schoenen. De kunstgalerij kreeg onmiddellijk dreigtelefoons, het glas voor het kunstwerk werd bespuugd en beschadigd. De commotie kwam er omdat er bij één bidtapijtje rode vrouwenhakken te zien waren. De kunstenaar wou op die manier 'de plaats van de vrouw in de Islam' aankaarten. Maar dat kan al niet meer in Brussel: na een paar dagen werd het kunstwerk verwijderd.
Misschien moeten we ons eens afvragen hoe het komt dat we aanvaard hebben dat principes als de vrijheid van de kunstenaar en gelijke rechten voor man en vrouw niet voor iedereen gelden in dit land. Waarom durven wij niet opkomen voor wat eigenlijk essentieel is: respect voor de wetten en de waarden van het land waarin wij leven? Een hoofddoekenverbod is geen oplossing. Maar misschien moeten we toch eens nadenken over hoe we op een assertieve manier kunnen duidelijk maken dat wij durven verdedigen wat wij belangrijk vinden.
Het is de verdienste van links geweest om meer aandacht te vragen voor discriminatie en sociale achterstand. Het probleem ligt jammer genoeg dieper: we zijn bang geweest om onze waarden op te dringen aan allochtonen. Die waarden zijn mij echter te dierbaar om ze verloren te laten gaan.
LUCKAS VANDER TAELEN in Le Standaer
Wie? Vlaams Parlementslid voor Groen!
Wat? We moeten jonge allochtonen respect bijbrengen voor onze waarden.
Waarom? Sommige Brusselse wijken evolueren tot getto's met eigen wetten.
Bosje Digitalis
(Groen! Maar Verslenst)
Eén zwaluw maakt de lente nog niet – maar die zit er blijkbaar toch aan te komen! En dan nog wel uit de Groene! hoek. En zeker zonder medeweten van Moeke (Vol)Vogels!….Moest Vander Taelen wat verder af gewoond hebben, en niet met zijn neus boven op de mestvaaltgeleefd, hij zou zeker, niettegenstaande alles, het licht van de zon geloochend hebben! Desnoods, om den brode, levenslang! Vooral zijn slotzin is bedenkelijk, want even racistisch als de meest ‘racistische uitspraak’ van Filip De Winter….
Laten we onze commentaar dus kort houden. Vander Taelen lid geworden van het Vlaams Belang? Nog eerder zal Mohammed tot de berg gaan, dan de berg naar Mohammed. Dan is het iets anders. Maar om de taal en de terminologie van het Vlaams Belang te gebruiken, moet het hem wel hoog zitten…Wat mij betreft, zit het nooit hoog genoeg! .
Voor iemand die, fietsend nog wel, dagelijks een regenscherm moet gebruiken om niet verregend ter bestemming te komen, is het logisch en begrijpelijk dat hij de regen niet kan loochenen. Hij geeft zelfs toe dat het volgens hem om fikse buien gaat…Laten wij hem dus zijn regenscherm afnemen, om hem te dwingen de dingen duidelijk waar te nemen…..
Wij zouden zeggen: Lucaske, spreek klare taal. U en Uw partij, als mede-aanstichters van deze tsunami, wij reiken U de hand om U bij onze rangen aan te sluiten. Blijf gerust wie en wat jullie zijn, maar om Godswil! help ons die waanzin terug te draaien!
ANNEMANS / VANDER TAELEN
ANNEMANS / VANDER TAELEN
Geen leedvermaak met Vander Taelen
Woensdag 30 september 2009
Luckas Vander Taelen leerde ik zo'n 20 jaar geleden kennen. Hij kwam toen voor het programma Striptease van RTBF het prille Vlaams Blok bestuderen. Urenlang boomden wij in een achterkamer van het kantoor van Karel Dillen op niveau door over de intellectuele achtergrond van onze partij en over de cultureel en identitair geïnspireerde grondslagen van ons immigratiestandpunt. Alles moest nog beginnen toen: Filip Dewinter was onze jongste bediende en Marie-Rose Morel huppelde nog - vermoed ik - in uniformrokje door het scholierenleven.
Vander Taelen - hoewel links - maakte op mij een open en weetgierige, niet onverdraagzame en onbevooroordeelde indruk. Hij wou weten.
Natuurlijk moest hij - om den brode neem ik aan - een reportage afleveren waarmee de eerste grondvesten van het racisme-verwijt konden gelegd worden om er nadien een cordon sanitaire van te maken, zijnde de Belgische versie van de fatwa en overigens het tegendeel van een normaal intellectueel debat waarin men wil weten wat de ander (het Vlaams Blok in dit geval) wil zeggen.
In mijn geest bleef er - in verband met Vader Taelen - echter altijd iets hangen van "hij weet wel beter". Ook toen hij naar Agalev stapte om er politicus te worden: hij schoot slechts af en toe door naar verzuurd links en bleef altijd het beluisteren waard.
Ik was dus helemaal niet verbaasd als ik deze morgen zijn vrij straf stuk "De getto's van Brussel" zag verschijnen over de problemen met allochtone jongeren in Brussel. (klik hier)
Dat was een mooie en boeiende Vrije Tribune en hem verwijten dat hij pas wakker is geschoten nu hij in zijn eigen wijk de lieverdjes heeft leren kennen, doe ik niet.
Integendeel. Zijn piste voor dit dossier is mijns inziens oprecht en meer nog, het is ook de mijne, namelijk: respect voor normen en waarden.
Ik zou de rechterzijde willen oproepen om geen leedvermaak te hebben met of over deze demarche van Vander Taelen.
In een begeleidend hoofdartikel in het Nieuwsblad was de net van De Morgen overgestapte Liesbeth Van Impe vooral doende om Vander Taelen af te schermen tegen het verwijt dat hij in eigen kringen te horen kan krijgen. Volgens haar domme commentaar was Vander Taelen niet "doorgeschoten naar verzuurd rechts" en kan rechts geen oplossingen aandragen en zo; u kent dat soort verwijten wel.
Dom zeg ik. Want alleen wie niet horen wil, hoort niets. In 2007 congresseerde het Vlaams Belang over normen en waarden en werden een hele reeks resoluties goedgekeurd. En in 2008 organiseerde ik een colloquium '40 jaar na mei 68' over normen en waarden met heel wat externe sprekers en met nieuwe bakens voor de partij, ook inzake een antwoord op het verschijnsel van losgeslagen allochtone jongeren. (klik hier voor de discussietekst 'waarden en normen'-Congres 'Het énige alternatief' - klik hier voor de resoluties 'waarden en normen'-Congres 'Het énige alternatief' - klik hier voor de folder 'colloquium 40 jaar mei '68' - klik hier voor het referaat van de heer Johan Sanctorum colloquium 40 jaar mei '68)
Wat de conclusie zou moeten zijn : het Westen heeft ernstige problemen en zowel links als rechts zouden er belang bij hebben zonder cordons allerhande en zonder domme gelijkhebberij de dialoog te starten over de basisnormen en -waarden die wij in een veranderende wereld willen behouden en of beschermen.
Zeggen dat wij als Vlaams Belang onze intellectuele duit daar niet reeds in het zakje hebben gedaan, is dom en kan alleen komen uit de pen van een journalist die - net als alle andere journalisten overigens en verblind door vooroordelen - dat colloquium heeft genegeerd.
Mijn oprechte en verdraagzame "for old times' sake"-groet gaat vandaag naar Luckas Vander Taelen.
Gerolf Annemans (Blog)
Boeketje Digitalis
(Ontgiftigd)
Ik nam bovenstaande tekst integraal over, terwijl mijn eigen stukje over ‘Meneer Vaznder Taelen van Groen!), klaar om gepubliceerd te worden, in de pipe line zat. De twee worden nu samen in de kosmos gezwierd, in de hoop dat ‘de beste’ het zal halen.
In de overtuiging dat, wat zwaarst weegt, zwaarst zal doorwegen (!) leg ik mij dan ook bij voorbaat neer bij het oordeel van mijn lezers….Het is niet voor niets dat hier vroeger reeds uitvoerig de loftrompet gestoken werd over Gerolf Annemans, als de beste kandidaat voor het Presidentschap van een Onafhankelijk Vlaanderen. Voor mijn part mag het een aanstelling voor het leven zijn. Voor wie de zin van mijn verbeelding wil zoeken : er zijn (verheven) voorbeelden genoeg in de Geschiedenis. Met een beetje relevantie komen wij dan uit bij, weeral, de Oude Romeinen.
Voor wie de Geschiedenis van het Romeinse Rijk een beetje kent, zal de naam van Keizer Augustus niet onbekend zijn. Hij werd verkozen na vele bloedige jaren van burgeroorlog en wrede tirannie. Die man bestuurde ongestoord, niet als dictator maar als Eerste en Hoogste Burger het Rijk gedurende vele jaren. Hij beëindigde vaderlijk alle tweespalt, deed de Kunst en de economie weelderig bloeien, en werd reeds bij leven door het Volk als een god vereerd. De mooiste zomermaand van het jaar, met de langste dagen, is in onze tijdrekening, nog altijd naar hem vernoemd. Augustus is inderdaad de maand van het volle leven die meteen de belofte in zich draagt van een rijke oogst.
Dat dan de godin van de Wijsheid in Vlaanderen eindelijk eens de plaats krijge die haar toekomt! Wijsheid, gekoppeld aan rechtlijnigheid en doorzettingsvermogen. Zodat de Godin Justitia, her-brond en herboren, weer als een jeugdige verschijning, naast haar zuster, de Wijsheid, kan plaatsnemen op de altaren van onze burgerzin.
Een klein beetje tè dichterlijke bewondering voor den Annemans? Zegt U? Meisjes en jongens, niet neuten, hé! Mijn halve trouwboek reist dezer dagen rond in de Heimat, met achterlating in eenzaamheid van haar roedel herdershonden en van mezelf. In zo’n dagen kan ik dus ongestoord grasduinen in alle schatten ter wereld. Dus ook in de Italiaanse Geschiedenis (boeken en DVD) die begint toen onze voorvaderen nog in dierenhuiden rondliepen. Ik weet dus alles over Mussolini en Julius Caesar, bijna alsof ik erbij geweest ben. Geen wonder ook, wij leven hier dagdagelijks met onze neus op de relieken!
Gisteren was ik dus, via de lectuur over het Pausdom (*), zijdelings terecht gekomen bij hun voorgangers, de Romeinse Keizers, van wie de Pausen zowat de afspiegeling dachten te zijn. Daar vond ik een bespiegeling over ene Keizer Augustus, die in de verhalen over Bethlehem en zo, in die dagen heerste over geheel de wereld. Kan ik het helpen, dat blijkbaar op hetzelfde moment, mijn idool zich aan het schrijven had gezet over Vander Taelen, bij mij een schot in de roos? Kan best een schoolvoorbeeld van telepathie genoemd worden…..
(*) Ik nodig eenieder uit om via Google en Wikipedia op speurtocht te trekken naar het verleden van dze streek. Het Pausdom uit de vroege Middeleeuwen namelijk, loopt ons hier dagelijks voor de voeten, met name het Geslacht der Farnèse’s, die rond 1200-1700 hier de plak zwaaiden als eigenaars van gans het land, van de Alpen tot Sicilië, maar ook van dier en mens die er leefden. De stamvader had hier bij voorkeur een paradijselijk eiland, Bisentena, waar tot op de huidige dag 7 kerken de tand des tijds weerstaan hebben, waaronder een basiliek-met-koepeldak, als een adelaarsnest boven op het hoogste punt. Zie foto. Een slecht onderhouden Engelse tuin is verder het enige bewijs van alle vroegere weelde….In de zomer kon de man, met zijn gezelschap (!) zich midden het uitgestrekte meer, het grootste vulkanisch meer van Europa, beschutten tegen de warmte (en het gevaar), terwijl hij nog altijd kon ontvluchten uit die rattenval. Een eindje verder (Capo di Monte) bevond zich een on-inneembare burcht, waarin hij zich ten allen tijde in kon terugtrekken. Het Geslacht Farnèse leverde, als toen gebruikelijk, verschillende Pausen, berucht en/of beroemd, en een van hen (Alexander Farnèse) duikt zelfs op als Landvoogd der Nederlanden, in onze eigen Vaderlandse Geschiedenis, binst de roerige tijde van Alva, de bloedhertog, die in dienst van de Habsburgse Keizer, de zoon van Keizer Karel V, Phillips II, Vlaanderen voorgoed, door de Godsdienstoorlogen, in het verderf stortte…De Habsburgers wilden, vanzelfsprekend in hun eigen voordeel, niet dat de Nederlanden zich aansloten bij de Calvinistische nieuwslichterij (Luther). Zij wilden deze behouden voor Rome en het Christendom, en voerden aldus vele lange jaren oorlog, onder de Hoge Bescherming van de Pausen, om de Nederlanden binnen hun Rijk te houden. Zij slaagden daarin…alleen voor het Zuiden, Vlaanderen dus, dat Rome getrouw, node richting armoe en verpaupering geleid werd….Het Noorden, daarentegen, ging zijn Gouden Eeuw in….
Amerika was toen net ontdekt (1492).
Margareta van Parma (juister zou zijn Margrietje Vander Ghinste uit Nukerke bij Oudenaarde), de bastaard-dochter van de jonge Keizer Karel en latere Landvoogdes der Nederlanden, is na haar afzetting wegens te compassieus met de Vlaamse koppigaards, naar hier, op het Castello van Bolsena, gekomen, eenmaal ze hertrouwd was met een de Medici, dat andere Pausengeslacht uit Firenze.
Gezegd eiland, Bisentena, is de laatste tijd zowat de bestemming, als wij uitvaren om te vissen. Het meer (Lago di Bolsena) is inderdaad zeer visrijk en het water is zelfs heden ten dage zo zuiver, zegt men, dat de vissers er vissoep van maken, die ze duur verkopen aan de argeloze toeristen. Ik kan inderdaad persoonlijk getuigen dat onze honden liever water slobberen uit het meer in het teiltje, dan mineraal bronwater dat wij voor hen van huis hebben meegenomen. Bisentena is thans eigendom van de Romeinse Principessa del Drago, en er leven alleen nog schapen, slangen en meeuwen….
Op het Castello van Bolsena, hoog boven het straatgewoel van de gewone Italiaan, leeft als een eenzaat, haar eveneens ongetrouwde broer, Prins del Drago, samen met een butler, een kokkin en een paar knechten en meiden. Hij leeft daar tussen zijn herinneringen en de schilderijen van zijn voorvaderen, als in een museum, iedere dag bezig met de restauratie van weer een paar vervallen vleugels van de vesting. Hij, als een curiosum, staat, tegen betaling van € 8- per persoon, geleide bezoeken toe, die gegidst worden door een plaatselijke schooljuffrouw. De schilderijen met Margaretha van Oostenrijk(zegt men hier verkeerdelijk) beslaan een volle zaal. Al zijn die meer dan 500 jaar oud, kan ik getuigen dat de Jonge Keizer K rel (geboten Prinsenhof – Gent 1500) een goede smaak moet gehad hebben voor vrouwelijk schoon. Voornamelijk de gezonde blos op dat lieftallig gelaat van de kleindochter van die Nukerkse thuiswever, getuigt van de lieftalligheid van de moeder, het liefje van de jonge ongezonde bleekscheet Karel. Dat frisse gezond ding moet inderdaad gezond nieuw bloed gebracht hebben in het door incest en bloedverwantschap geteisterde Spaans-Bourgondisch koningshuis. Vandaar dat de huidige Habsburgers, waarvan één de bruidegom is van Striedje de Sexen Coburg-Gotha, en als bankier door het leven gaat…Ons Mattil tenslotte, doet mij in alles een beetje denken aan gezegd Margrietje….
Wie zei ooit weer, dat het verleden niets anders is dan de vroege jeugd van wij, die nu onze toekomst beleven?
Abonneren op:
Posts (Atom)