OVER DE LAEKENSE LORELEY

.









OVER DE LAEKENSE LORELEY


Ich weiß nicht was soll es bedeuten,
daß ich so traurig bin.
(Heinrich Heine)

Aber ein Märchen aus alten Zeiten, kommt mir nicht aus dem Sinn. Es gibt am Abend, und es dunkelt. Un ruhig fliesst der Rhein…. Sie sitzt da, und kämmt mit goldnem Kamme Ihr goldenes Haar. Und singt ein Lied dabei…
Heb ik nog onthouden uit de lessen ‘Estetica’ van Mr Lebbe uit mijn college-jaren. Maar dan zonder afbeeldingen. Uiteraard!De melodie spookt trouwens nog altijd rond in mijn hoofd, net zoals die van ‘Erlkönig’ van ‘der Vater die eilt, durch Regen und Wind, mit seinem Kind’….Und Vater hörst du nicht, was den Erlkönig mir leise verspricht? – Sei ruhig, bleib ruhig, mein Kind, im dunklem Laub säuselt der Wind….
Ergens op een hoge rots, midden in een bocht van de Rijn, in de omgeving van Koblenz : daarmee lokt ze, aldus de legende, de bronstige schippers, die zich aldus, bij weer en ontij, blind en doof, te pletter sturen op de scherpe rotsen.
Foei, Perfesser Maddens, ons deftig belgisch bestel te vergelijken met de streken van een overjaarse straatmadelief achter rood en blauwe vitrine-lichtjes! U doet maar, hoor! Daar stoor ik mij niet aan! Ik voel mij niet aangesproken. Maar er zijn grenzen! Bart De Wever is niet direct mijn grote vriend, niet voor zijn formidabele overwinning, noch erna, maar hem in één en dezelfde zin als bronstige schipper voor te dragen, is wat kort door de (Rijnse) bocht. Ik zou Bart eerder klasseren tussen de duizenden schippers die zich bij hun vele Rijnvaarten niet hebben laten vangen. Hadden die dat allemaal zo gedaan, dan was die meid al lang naar beneden geklommen, en was er nooit een legende geweest! Zodat het belgisch establishment nu had moeten uitzien naar een ander paardenmiddel om den Bart mee te verleiden.….En Hoeren-Loreley, waar halen ze het uit!?
Toch zou ik, louter uit bezorgdheid voor zijn inwendige mens, Bart aanraden, zich iedere dag ’s avonds na volbrachte dagtaak, linea recta naar Moeder-de-Vrouw te begeven. Hij is per slot van rekening geen CVP-verkozene die privé adresjes kent, en die in de roes van de overwinning, een tijdje later ontwaakt in het ziekenhuis, met onverklaarbare maagbloedingen.
Pardon, deze blog is, voor dit gedeelte, pure en onversneden satire, en mag niet doorgetrokken worden naar bestaande personen of gekende toestanden.
Verdorie, na weer zo een klein beetje ‘achterklap’ moet ik nu weer gaan biechten! Misschien dat het nuttigen van een glas ‘Stout Rogeetje’ ondertussen verlichting brengt…

********************

De laatste vette brok Geen taboes, geen gemorrel in de marge
14-06-2010 - Bart Madens - de standaard
Een staatshervorming die min of meer in verhouding staat tot de verkiezingsoverwinning van de Vlaamsnationalisten, raakt volgens BART MADDENS aan die ene vette brok die nog overblijft op het federale niveau: de sociale zekerheid. Het kan vreemd klinken na de spectaculaire overwinning van de N-VA, maar toch is België zondag door het oog van de naald gekropen. De drie radicaal-Vlaamse partijen (de zogenaamde V-partijen) strandden immers op een zucht van de absolute meerderheid van de zetels in de Nederlandse taalgroep van Kamer en Senaat. Het gezamenlijke percentage voor die partijen is historisch hoog (45 procent, dit is 9 procent meer dan vorig jaar). Maar de Vlaamsnationalisten hebben pech dat het LDD-aandeel daarin (3,8 procent) niet of nauwelijks kon worden omgezet in zetels. Het resultaat is dat de V-partijen net niet voldoende zetels hebben om een staatshervorming te blokkeren. Zodra het stof van de N-VA-tsunami is gaan liggen zal snel blijken dat dit de machtspositie van Bart De Wever aanzienlijk beperkt.
Het is niet de eerste keer dat een Vlaamsnationale partij een monsterscore haalt. In 2004 moest het Vlaams Blok (met 24 procent) niet zo heel veel onderdoen voor de N-VA vandaag (28,5 procent). Toen is er iets heel vreemds gebeurd, waaruit de N-VA vandaag lessen kan trekken. Het cordon tegen het Vlaams Blok werd na de verkiezingen heel eventjes opgeheven. Formateur Yves Leterme ontving toen 'uit respect voor de kiezer' een delegatie van die partij. Het onderhoud duurde welgeteld anderhalf uur. Dat Leterme nadien een regering met het Vlaams Blok uitsloot verbaasde niemand. Verrassender was de reden die hij daarvoor gaf. Het Vlaams Blok werd niet uitgesloten omwille van zijn xenofobe standpunten of zijn veroordeling voor racisme, maar wel omdat die partij (in de woorden van Leterme) 'ijvert voor de onafhankelijkheid van Vlaanderen en elke vorm van interpersoonlijke solidariteit tussen Vlamingen en Walen wil afschaffen'. Met andere woorden: de échte reden waarom een kwart van de Vlaamse kiezers buitenspel werd gezet was omdat die een te Vlaamsgezinde stem hadden uitgebracht.
Zou het kunnen dat we vandaag voor een omstandige remake staan van die slechte cinema? Het scenario daarvoor werd voor vorige week alvast haarfijn uit de doeken gedaan door Mark Eyskens (in een interview met Knack). De Wever moet na de verkiezingen zijn verantwoordelijkheid opnemen, aldus Eyskens. 'Maar dan zal snel blijken dat er met hem geen land te bezeilen valt. Vervolgens is het dan aan de andere partijen om een meerderheid te vormen en eindelijk die communautaire hypotheek te lichten, zodat de mensen tegen de volgende verkiezingen geen reden meer hebben om nog voor De Wever te stemmen.'
Een gewiekst politicus als Bart De Wever zal natuurlijk niet met open ogen in die val trappen. In het licht daarvan is zijn eerste zet op het politieke schaakbord de logica zelve: in de plaats van zich meteen in een kamikaze-onderhandeling met de Franstaligen te storten, wil hij eerst een stevig Vlaams front vormen. De voorzet daartoe werd overigens zaterdagavond al gegeven door Marianne Thyssen, tijdens het voorzittersdebat op de VRT. Voor het eerst in de campagne verwees zij naar de vijf resoluties van het Vlaams Parlement. Het ligt inderdaad voor de hand dat de Vlaamse partijen nu teruggrijpen naar die vijf resoluties van 1999. Het feit dat ook de N-VA in die richting denkt, getuigt alvast van enig Belgisch pragmatisme, en kan met wat goede zelfs wil als een 'vertrouwenwekkend' signaal worden geïnterpreteerd. Want in die resoluties is er helemaal geen sprake van confederalisme, laat staan van separatisme.
Maar ook al stellen de resoluties de Belgische federatie niet in vraag, ze sturen wel degelijk aan op de institutionele 'big bang' die nu blijkbaar ook door de Vlaamse kiezers wordt gevraagd. De resoluties zijn ruwweg terug te voeren tot drie cruciale eisen, die voor de Vlamingen breekpunten zouden moeten zijn. Ten eerste pleiten de resoluties voor een verregaande fiscale autonomie via de volledige overdracht van de personenbelasting naar de deelstaten. Ten tweede wordt in de resoluties aangedrongen op een meer ondergeschikt statuut voor het Brussels Gewest. Bijkomende financiering voor Brussel is enkel aanvaardbaar indien de twee gemeenschappen mee kunnen beslissen over de aanwending van deze middelen. En ten slotte is het ook essentieel dat de resoluties de integrale overdracht vragen van het gezondheids- en gezinsbeleid naar de deelstaten, met inbegrip van de gezondheidszorgverzekering en de gezinsbijslagen.
Socialistisch afwijzingsfront
Dat laatste wordt wellicht het meest heikele punt. Het klopt dat SP.A die ene resolutie over de bevoegdheidsoverdracht van (onder meer) de gezondheidszorg niet mee heeft goedgekeurd in 1999. Vandaag lijkt er een socialistisch afwijzingsfront in de maak om elke vorm van splitsing van de sociale zekerheid af te blokken. Maar als men een staatshervorming wil realiseren die qua omvang min of meer in verhouding staat tot de verkiezingsoverwinning van de Vlaamsnationalisten, dan zal men onvermijdelijk moeten raken aan die ene vette brok die nog overblijft op het federale niveau: de sociale zekerheid. Als dat nu tot een taboe wordt verheven dan dreigt de 'grote' staatshervorming niet meer te worden dan wat gemorrel in de marge, met als enige bedoeling om wat communautaire druk van de ketel te halen in afwachting van een nederlaag van de N-VA in 2014.
Als er geen voorafgaand akkoord kan worden bereikt onder een meerderheid van Vlaamse partijen om de forcing te voeren rond de vijf resoluties van het Vlaams Parlement, kan Bart De Wever beter aan de kant blijven staan, in de plaats van zich meteen te pletter te rijden op de muur van het Franstalige 'non'.
Zonder een spijkerhard akkoord tussen de Vlaamse partijen onderling heeft de N-VA immers geen politieke hefboom om een verregaande staatshervorming af te dwingen. Natuurlijk zal er de komende dagen vanuit het Belgische establishment een oorverdovende sirenenzang opklinken richting N-VA.
Natuurlijk zal iedereen er nu op aandringen dat de N-VA haar Belgische verantwoordelijkheid opneemt. Maar dat zou een Vlaamsnationalistische partij normaal gezien Siberisch koud moeten laten


Psst
Dat vissen-meisje in Kopenhagen heeft tenminste nog een deftige zit! Amaai ons Mattil, als ze ooit verzinnebeeld zal worden als Loreley lonkend naar Bart De Wever! Zij, de Waalse nobeldame, Comptesse de Flandres (par marriage)

Pssst II
Perfesser Maddens kent zijn klassieken. Crescendo naar het einde toe….Liefst een straffe uitspraak, die blijft nazinderen. Ik accentueer dit eventjes :
Natuurlijk zal iedereen er nu op aandringen dat de N-VA haar Belgische verantwoordelijkheid opneemt. Maar dat zou een Vlaamsnationalistische partij normaal gezien Siberisch koud moeten laten.


Meisjes en Jongens! Wat is het leven van een Vlaams Belanger mooi!

EEN STALINIST OVR VLAAMS NATIONALISME

.







EEN STALINIST OVER VLAAMS NATIONALISME



Bij hen zou het ook niet
al te lang geduurd hebben….

************

Informateur
18/06/10 06u59

We zouden het haast vergeten zijn na alle verkenners, bemiddelaars, koninklijke onderhandelaars en wat het Paleis met een verbluffende creativiteit nog verder aan titulatuur uitvond om Yves Leterme verder te helpen, maar het kan dus ook gewoon ouderwets: met de aanstelling van een informateur.

Dat wijst alvast op het gegeven dat het Bart De Wever en Elio Di Rupo menens is. Mocht uit de eerste gesprekken gebleken zijn dat de kloof onoverbrugbaar was, dan zouden ze zich niet nu al in het bad gewaagd hebben. Dat is het voordeel van verkiezingen met een zo grote stemverschuiving, en zo duidelijke winnaars: ze hebben de mogelijkheid om er voor te gaan. Gekoppeld aan de wetenschap dat ze een periode van vier jaar voor zich hebben, en voldoende electorale reserve hebben opgebouwd om toegevingen te kunnen doen. Bovendien verkeren ze nu in een staat van genade waarin ze hun ook radicale achterban kunnen overtuigen, een momentum waarvan ze graag gebruik zouden maken.

Het zou dus wel eens kunnen dat we een regering hebben vóór de Nederlanders, waar een verdere versnippering van het politieke landschap voor bijzonder moeilijke coalitiebesprekingen dreigt te zorgen. Voor iemand die pas in 2004 in de nationale politiek opdook, is dat geen geringe prestatie, en het weze De Wever gegund.

Het heeft het Vlaams-nationalisme dertig jaar gekost om het oorlogs- en collaboratieverleden te boven te komen. Pas in de jaren '70 slaagde de Volksunie van Vic Anciaux en Hugo Schiltz erin die trauma's achter zich te laten, om meteen geconfronteerd te worden met het Vlaams Blok, die de beweging opnieuw opzadelde met alle extreme en antidemocratische kenmerken van een ver verleden, en haar in de politieke steriliteit deed terechtkomen. Praktisch op zijn eentje heeft Bart De Wever ervoor gezorgd dat het democratische nationalisme herboren werd. Wat meteen ook de achilleshiel van zijn partij is. Hij dient omringd te worden door minstens een exceptionele chauffeur en een overtuigende diëtiste, want als hem iets overkomt zou deze overwinning wel eens bijzonder kortstondig kunnen zijn.

In het andere geval, en wanneer Di Rupo en De Wever de potentiële afspraak die ze hebben met de geschiedenis niet willen missen, zou het wel eens bijzonder snel kunnen gaan.
Bron DM

Psssst
Zeg nu niet dat ze bij DM lezers hebben van deze blog!
Zeg mannen! D’er ligt een ‘copyricht’ op die exceptionele chauffeur en op die overtuigende diëtiste…Ik was eerst met die waarschuwingen! Onderkruipers die jullie zijn!
En wat is dat weeral met die rare zinspelingen zoals “om meteen geconfronteerd te worden met het Vlaams Blok, die de beweging opnieuw opzadelde met alle extreme en antidemocratische kenmerken van een ver verleden, en haar in de politieke steriliteit deed terechtkomen.”
Begin nu niet onze verdiensten in de zakken te steken van de Niveanen! Wij, en wij alleen dragen de kenmerken van een ver extreem en antidemocratisch verleden. Tenminste, dat hebben jullie tegen ons! Die van de ex-VU (om bijvoorbeeld Hugo Schilktz niet te vernoemen) zijn altijd onschuldige lammetjes geweest. Zelfs de Hitler-Junge André Leysen is nooit vrijwillig toegetreden. Net zoals Prinz Bernard von Lippe Bisterfeld van Nederland hebben anderen hem ingeschreven en hun lidgeld betaald! Zelfs wij van het Vlaams Belang, die meestal geboren zijn na de rampzalige tijden, of toen nog kind waren, hebben allemaal boter op ons hoofd! Louter door te bestaan hebben wij de oorlog verlengd! Wij moesten maar, in plaats van op ons patattenveld, naar de Borinage getrokken zijn. Dan spraken we nu allemaal Frans en zou er nooit een Vlaamse ontvoogdingsstrijd geweest zijn….
Flauwe plezante! Ga een beetje lachen met Uw Metje!

DIAMANTEN ROBIJNENEN SAFIEREN ZONDER ZEGEL

.





















.

DIAMENTEN, ROBIJNEN EN SAFIEREN ZONDER ZEGEL



Invallend licht en inspiratie doorheen een diamant :
Een regenboog van kleuren….
Edelstenen, uit de schoot van Moeder Aarde
Even eeuwig als het Licht van de Zon…

Hij heeft zo iets als een verre goede vriend, die er af en toe tussenuit trekt. Alsof hij er genoeg van heeft. Toch kan hij het niet laten, en, net zoals de zalm, moet hij telkens weer stroomopwaarts zwemmend, liefst in de meest wilde wateren op zoek gaan naar de puurste bronnen.
In 1999, bij de herdenking van het honderdste sterfjaar van de Grootmeester der Vlaamse Letteren, Guido Gezelle, had ik datzelfde gevoel van machteloze bewondering. En zeggen dat we moeten leven in de periode van de Brusselmansen en de Lanoye’s, de sterksten in de sector van de gesubsidieerde onzin.
Over wie ik het heb?
Zal ik eventjes niet verklappen, maar U laten raden bij het lezen van een paar vers geplukte heerlijk geurende citaten van zijn hand.
Het doel telt, niet de weg ernaartoe.

Op het ingevoerde kiesvee moet de partij ook al niet te veel meer rekenen. Dat voelt zich al langer bedrogen door de sp.a. De Antwerpse burgemeester Patrick Janssens heeft de moskeemeute destijds te hautain misbruikt en daarna gedumpt. Bovendien is die groep zich volop aan ’t organiseren om zelf de macht te grijpen. Desnoods zonder verkiezingen.

Daarom moet de huidige verkiezingsuitslag ook behoorlijk gerelativeerd worden. De conclusie dat Vlaanderen voor Vlaanderen gekozen heeft, slaat op niets. Vlaanderen heeft niet voor N-VA gekozen, maar voor een figuur die zorgvuldig geboetseerd en met beangstigende precisie in onze dagelijkse leefwereld geïnfiltreerd werd.

Als deze uitslag toch uitgelegd wordt als een stem voor meer Vlaamse autonomie, dan is het Vlaams Belang de morele overwinnaar van deze verkiezingen, als zijnde de jarenlange gangmaker en wegbereider van het N-VA-programma.

De afkeer van de politiek zal alleen maar toenemen, temeer omdat de cultureel-historische wortels die ons naar het stemhokje zouden moeten drijven (de Atheense oer-democratie, het christelijke gelijkheidsbeginsel, de individualiserende renaissancecultuur, de Verlichtingsfilosofie, de strijd om het algemeen stemrecht… ) allang uit het collectief geheugen verdwenen zijn. De modale burger verkeert dus in een toestand van de slaapwandelaar/toeschouwer, functionerend op automatismen in een louter formeel politiek schaakspel.

Kijk, onlangs reed men mij binnen in een operatie-zaal. Het ging vanzelf, en de robuuste verpleegster, die treintje speelde met mij, neuriede daarbij. Aangekomen onder de draaiende kerstboom van het felle licht, deed ze me, half in doling, overstappen op de snijtafel, waar een vriendelijke stem van achter mijn hoofd mij bekend voorkwam. Hij schoof een soort trechtertje over mijn gezicht, en toen ik ontwaakte, uren later, was er terug licht in mijn ogen.
Overdreven?
Neen hoor! Kunnen lezen bij Vrij van Zegel is inderdaad niet zo ingrijpend als een levenreddende oog-operatie, maar even sprankelend. De oog-chirurg vond achteraf zijn ingreep heel gewoon en niet eens een spiereltje spectaculair. Wedden dat Luc Van Balberghe hetzelfde denkt over zijn werk? Zie Gezelle : die is heel zijn leven een simpel onderpastoortje gebleven….
Niemand hoeft mij te geloven – we leven in een wereld die overloopt van al-dan-niet geleide ‘vrije meningsuiting’ – maar dan zou ik aanraden om de actualiteit te volgen op zijn blog, of ‘Achter het Nieuws’. U hoeft mij niet te bedanken : het zijn weer Angeltjes geweest die mij getipt hebben. Die gasten zijn echt even staatsgevaarlijk geworden als ikzelf!
Weet U…in elke gazet staat iedere dag maar 2 keer waarheid…zijnde de datum en de prijs…En ja, voor ‘Achter het Nieuws’ moet U betalen. Alleen leugens zijn gratis!
Voor die 2 uitspraken allen al, zijn ze goed voor een nominatie op de prijslijst van het CGKR!

VIVISECTIE OP EEN LEVEND LIJK

.























.


ISALMISERING EN EIGEN BELANG






Wij van het Vlaams Belang…
Gewoon uit lijfsbehoud :
als een roepende in de woestijn,
al 40 jaar lang….



Het probleem van de islamisering mag niet van de politieke agenda
Al een paar weken circuleert er op internet een youtube-filmpje waarin een drietal baardige kerels door Mechelen wandelt en rustig uiteenzet hoe ze de Belgische Islamitische Staat gaan oprichten. We herkennen onder meer Abu Imran, alias Fouad Belkacem, het grappig mannetje-met-bril dat ook al te zien was tussen de heibelmakers op de verstoorde lezing van Benno Barnard. Een en ander situeert zich binnen het obscure sharia4Belgium, een online opererende neventak van Al Qaida.

De broeders op het filmpje laten hun fantasie de vrije loop. Op alle kerktorens zal de heilige zwarte vlag wapperen en onze vrouwen-in-boerka zullen doeltreffend afgeschermd zijn van onzedige blikken. Een kring van godgeleerden zal alle facetten van het maatschappelijke leven regelen, zonder gezever of inspraak. Problemen zoals BHV worden als absolute non-issues gezien: in een islamitische staat kan niemand gaan stemmen, dus is ook dat soort verwikkelingen van de baan.

Klinkt het allemaal nogal vermakelijk, het laatste is toch een doordenker. Het Belgische lijdensverhaal zal na 13 juni niet afgelopen zijn, integendeel, we beginnen terug van vooraf aan, met een grote onderhandelingsronde, nachtelijke vergaderingen en schimmige deals,- een bad waarin ook de door de peilingen voortgestuwde N-VA zich zal moeten begeven. In heel dit imbroglio wordt onze liefde voor de democratie enorm op de proef gesteld. Juridische spitstechnologen verklaren deze verkiezingen bij voorbaat ongeldig. Burgemeesters in de Vlaamse Rand kondigen een boycot aan, maar prijken tegelijk toch op een verkiesbare plaats. Wie gelooft die mensen nog? De afkeer van de politiek zal alleen maar toenemen, temeer omdat de cultureel-historische wortels die ons naar het stemhokje zouden moeten drijven (de Atheense oer-democratie, het christelijke gelijkheidsbeginsel, de individualiserende renaissancecultuur, de Verlichtingsfilosofie, de strijd om het algemeen stemrecht… ) allang uit het collectief geheugen verdwenen zijn. De modale burger verkeert dus in een toestand van de slaapwandelaar/toeschouwer, functionerend op automatismen in een louter formeel politiek schaakspel.

Traditioneel wordt aan extreem-rechts de eer toegekend om van het apolitisme, volgend uit deze democratische karikatuur, te profiteren. Mensen zouden het systeem beu worden en hun heil zien in “’extreme” oplossingen, zoals de chaotische Weimarrepubliek in de jaren ’20 van vorige eeuw het nazi-tijdperk aankondigde. Sharia4Belgium, ten onrechte geminimaliseerd als religieuze folklore, toont dat het ook anders kan. Terwijl de Vlaamse partij, die de islamisering hoog op de agenda zette, nog altijd door de media wordt gemarginaliseerd en gedemoniseerd als “racistisch”, komt het religieuze fundamentalisme van Saudi-Arabische makelij hier rustig de gebouwen opmeten (de Mechelse St. Romboutstoren kan naar verluidt vrij snel getransformeerd worden tot minaret). Want 9/11 is gepasseerd: de fase van de Boeings die zich in torengebouwen boren is voorbij, nu wordt de infrastructuur geïnspecteerd op haar toegevoegde waarde in het islamiseringsproces.

Uiteraard is het architecturale aspect maar bijzaak,- de islam is trouwens niet geïnteresseerd in architectuur op zich, dat is een Westers-decadent verschijnsel. Men mikt ook niet alleen meer op de pure jihad, de heilige oorlog, de zichtbare grote clash der beschavingen. Veeleer speculeren de mannen van de sharia – en dat was in het filmpje eigenlijk vrij duidelijk – op de toenemende desintegratie van onze cultuur en het algemene gevoel van verlatenheid dat de publieke opinie kenmerkt. In één moeite schaft Sharia4Belgium de democratie, de vrijemeningsuiting, de lekenstaat en de rechtstaat af. De media geven geen krimp.

De echte inzet is ons spiritueel erfgoed

Dit maar om te zeggen dat we ons eens te meer, dankzij de massamedia en de politieke bewustzijnsvernauwing, op de voorgrond aan het verkijken zijn. Er is iets anders aan de gang, namelijk het ontbindingsproces van een door de multicultuur verzwakte samenleving. De persconferentie van Sharia4Belgium in het Borgerhoutse “ontmoetingshuis” De Shelter was er een treffende illustratie van. De plannen om op Ground Zero, in naam van de breeddenkendheid, een moskee (!) op te richten, is zo mogelijk nog frappanter: de aantasting van ons eigen waardenbesef is volop aan de gang.

Ondertussen blijkt, volgens een recent gerechtelijk communiqué, België dé draaischijf te zijn van het internationale terrorisme, met de locale criminele netwerken als doorgeefluik en de moskeeën als meeting points. Dat is geen fantaisistische complottheorie, de staatsveiligheid zelf komt er mee naar buiten. De link tussen moslimfundamentalisme, terrorisme, criminaliteit en een grote subcultuur van niet-integreerbare migranten is dus reëel, we hoeven ze niet uit te vinden. Maar de islamisering is géén verkiezingsthema. Màg het niet zijn. In de eerste plaats omdat het de politiek-correcte consensus zou verstoren. En anderzijds, fundamenteler nog, omdat het thema onrechtstreeks verwijst naar het mentale bankroet van de politieke klasse zelf, terend op publieke onmondigheid en apathie.

De multiculturele doctrine is daarin decennia lang het sluipend gif geweest. Het spiritueel erfgoed dat we gedurende millenia hebben opgebouwd, wordt probleemloos te grabbel gegooid. In de eerste plaats het kritisch bewustzijn van de mondige enkeling die we al bij Protagoras en Socrates aantreffen, en zich steeds weer heeft gereïncarneerd en verrijkt via het humanisme, de Verlichtingsfilosofie, Camus, Popper, Sloterdijk, de hedendaagse anti-establishmentstromingen, de burgerjournalistiek. De vervlakking van het maatschappelijke debat en de verkleutering van de media, de neiging ook om tegenstellingen te verbloemen, spelen dus objectief in de kaart van de mannen-met-ringbaarden. Zij zetten in op verrotting en apathie. Eens komt het grote walggevoel toch, en zal de roep om een sterke morele en politieke autoriteit elk kleindemocratisch geneuzel wegblazen.

Politiek en mediagewijs is het dus een blunder van formaat om de islamisering van de agenda af te voeren, omwille van Woestijnvisverkiezingen en het bijbehorende peilingencircus (in de Standaard-Stemtest komt bv. geen enkele verwijzing naar de islamisering of het moslimfundamentalisme voor…). Sinds de moord op Theo van Gogh weten we dat spreken schadelijk kan zijn, maar dat zwijgen zelfmoord betekent en de sprekers nog kwetsbaarder maakt. De provocatie van Sharia4Belgium moet dus wel degelijk beantwoord worden. Een confederaal België of een onafhankelijk Vlaanderen,- ons interesseert ondertussen vooral wat de visie is van de partijen op die baardige mannen met hun ambitieuze religieuze kolonisatieprojecten die onze eigen cultuurwaarden definitief willen ontmantelen. En daaraan gekoppeld: hoe die politici het toenemende cultuurvacuüm denken te counteren op pedagogisch vlak, in het onderwijs, de media, het socio-culturele circuit.

Voor ons, verontruste intellectuelen, is de boodschap duidelijk. De politiek moet eindelijk het probleem onder ogen durven zien. Maar de impact van de baardige mannen reikt maar zover als onze eigen zwakte. Het onderwijs moet zich dringend opnieuw gaan toespitsen op “Bildung”, doorleefde en actieve kennis, en niet alleen op vaardigheden of passief-geassimileerde eindtermen. Deze culturele heralfabetisering moet mentale weerbaarheid opleveren, kritische intelligentie, die het sharia-verhaal als tegenstrijdig met onze grondwaarden ontmaskert.

Het is niet nodig om Filip De Winter een profeet te noemen, zoals dat onlangs in het vuur van de discussie gebeurde. Toch moet een partij, die de islamisering van Europa als kernthema op de agenda heeft gezet, volwaardig aan de maatschappelijke discussie kunnen deelnemen. Politiek moet ook gaan over langetermijnbewegingen en socioculturele processen, niet alleen over witte konijnen, TV-hypes en oneliners. De euforie rond de Slimste Mens huist maar een boogscheut ver van de dictatuur van Mohammed. Iets om over na te denken in het stemhokje.

Guido Celen, voorzitter Pro Flandria

Bron : http://blog.seniorennet.be/vlaamseeenheidpartij/

VIVISECTIE OP EEN LEVEND LIJK

.


















.


VIVISECTIE OP EEN LEVEND LIJK


Al vliegt de Niveaanse leugen
nog zo snel,
de waarheid achterhaalt hem wel.

Ofwel : aan de vruchten herkent men de boom…Het staat in de sterren geschreven! Bart De Wever zal in het voetspoor van de Geitenboer, verdergaan war deze geëindigd is…Met een beetje meer peper (Bracke) en beetje meer zout (avec Bart c’est génial!)…
Och waarom denk ik bij dit alles (zonder helderziend te zijn) aan het vliegje, in het net van de belgische spin? Eerst gevangen, dan omsponnen en in een cocon van draden vastgezet, om tenslotte te worden leeggezogen…Spinnen leven nu eenmaal van gevangen vliegjes. Het is hun natuur en de enige reden van hun bestaan….
Tenzij de Dikke van Berchem op het gepaste ogenblik keet schopt…
Neen, het èchte honds-getrouwe Vlaanderen, niet wanhopen : zo lang er leven is, is er hoop! .Vandaag heeft het Vlaams Belang haar partijcongres….Hopelijk wordt de noodhoorn daar gehoord om de druk te verhogen. Volg niet het voorbeeld van onze voorvaderen op de Pevelenberg, die dachten dat de overwinning binnen was (quod non), zodat ze vroegtijdig het slagveld verlieten. Later moest ze het schandverdrag van Athis-sur-Orge slikken met ondermeer afstand van grondgebied!
Om met een zwierige hyperbool terecht te komen in het groene platteland ; als de haas in zijn nek de hijgende adem van de eerste hond niet meer voelt, dan denkt ie dat de klopjacht is opgegeven, en zoekt hij meteen zijn leger op. Dat is de luwte van de voor die hem beschut voor alle overwaaiende stormen.


Tussenstand: Hoe Siegfried de campagne kaapte
19/06/10 10u13
Chef politiek Bart Eeckhout maakt als opiniemaker van De Morgen een balans op van de afgelopen week.
•
• De N-VA heeft tijdens de campagne op meesterlijke wijze een ‘emotionele sfeer’ neergezet. Het is niet overdreven daarin de vaste regisseurshand van Siegfried Bracke te ontwaren
In trapjes is de N-VA opgeklommen tot de status van grootste partij van Vlaanderen (en België). De volkse geloofwaardigheid van Bart De Wever legde het fundament, het B-H-V-debacle zorgde voor de steile klim. De top kon evenwel enkel gehaald worden door een perfect op mediamaat gesneden campagne, signé Siegfried Bracke. En wij stonden er met zijn allen op te kijken.

Verkiezingen, zo maken iets te royaal vergoede adviseurs ons nu al enige tijd wijs, worden gewonnen in de laatste tien dagen van de verkiezingen. En dus zetten partijen een kloek deel van hun middelen in op die korte periode, in de hoop de aandacht te pakken van de horde onbesliste kiezers. Terwijl ze inmiddels uit eigen ervaring zouden moeten weten dat dat kletskoek is. Duur verpakte kletskoek, maar niettemin: kletskoek.

In die befaamde laatste tien dagen kunnen trends hoogstens nog wat worden afgeremd (denk aan de krop in de keel van de op verlies staande Caroline Gennez (sp.a) in 2009), of nog worden versterkt (CD&V die dit jaar veel te laat in een versnelling schoot). Maar de dieperliggende sporen zijn al langer getrokken en de onbesliste kiezer volgt ze in zeer grote mate. Dat is simpelweg een kwestie van groepspsychologie.

Dat N-VA als winnaar uit de stembusslag gekomen is, heeft dus weinig met de inzet van campagnemiddelen te maken. "Het verhaal van N-VA leest als de kroniek van een aangekondigde overwinning. Alle peilingen zegden hetzelfde", schreef Jan Callebaut - één van die adviseurs - al in deze krant. Rationeel bekeken voerde de partij zelfs een belabberde campagne. Bart De Wever noemde de belofte van 500.000 jobs zelf "een blunder", en het uitsturen van expert Danny Pieters naar het befaamde Phara-debat met Frank Vandenbroucke heette ook al "een flater". Maar dat is het punt nu net: de extra impuls die partijen nog in campagnes kunnen geven, komt niet van rationele argumenten, maar wel van het neerzetten van een emotionele 'sfeer'. En dat heeft de N-VA wél meesterlijk uitgespeeld. Het is niet overdreven daarin de vaste regisseurshand van Siegfried Bracke te ontwaren. Laten we, ten bewijze, een paar losse draadjes uit deze campagne aan elkaar knopen.

Dinsdag 4 mei: De geloofsbelijdenis van Siegfried Bracke
Er zijn heel wat deontologische vragen te stellen bij de timing (op vrijdag je toekomstige concurrenten klem zetten in een tv-interview, op dinsdag zelf politicus worden) en de voltallige Wetstraatpers moest er voor belogen worden, maar de overstap van Siegfried Bracke naar de N-VA was een mediaknaller zonder weerga. Die timing zat overigens wel perfect: de overstap was de feitelijke start van de campagne en overschaduwde de stunts van andere partijen met een wit konijn in de hoed.

Maar nog belangrijker was de toon van nuchtere ernst en realiteitszin die hier werd gezet en die bepalend zou worden voor de gehele N-VA-campagne. Hier werd N-VA in de kiezersmarkt gezet als een alternatieve beleidspartij. Separatisme werd confederalisme, splitsing verdamping en vlagvertoon was verboden, tot op het overwinningsfeest toe. Bracke leverde De Wever wat hij nog tekort kwam: appeal bij dat segment twijfelende kiezers dat zich nooit had kunnen inbeelden voor een radicale partij te stemmen. Hij werd het afspeelpunt in de media voor zijn overbevraagde voorzitter en bracht een netwerk en vooral mediakennis mee. Met succes, want het N-VA-gespin zou de daaropvolgende weken uiterst efficiënt blijken te zijn.

Dinsdag 25 mei: De 'geheime peiling'
Game change, zo weten we sinds het gelijknamige boek over de succesvolle Obama-campagne, is een omschrijving voor die markante momenten die de kiesstrijd echt in een andere plooi leggen. Dé 'game changer' van de voorbije federale verkiezingen was het uitlekken van een geheime peiling die door enkele partijen voor eigen gebruik was besteld. Voor het eerst werd de N-VA als potentieel grootste partij van het land geportretteerd. De Vlaams-radicalen werden van de weeromstuit zelf het brandpunt van de campagne. Dat pakte voor Bart De Wever twee keer goed uit: hij kreeg telkens weer de volle aandacht van zijn concurrenten en kon op het eind van de dag ook nog eens jammeren dat hij geviseerd, ja zelfs 'gedemoniseerd' werd.

Wie de peiling als eerste lekte, weet alleen de journalist van De Tijd die de primeur te pakken kreeg. Maar men moet geen complottheoreticus zijn om vast te stellen dat van dezelfde journalist diezelfde dag een reportage verscheen in het spoor van... Siegfried Bracke. De cijfers in de krant waren overigens slechts bij benadering correct, wat er op zou kunnen wijzen dat het lek niet uit het zenuwcentrum zelf van een partij komt. A qui profite le crime? Het heeft de N-VA, die terstond alle andere partijen van lekkage begon te beschuldigen, alleszins geen kwaad gedaan.

Dinsdag 8 juni: De internationale persconferentie
De druk bijgewoonde persconferentie van het team van Bart De Wever was het ultieme Calimero-moment. "Stop de paniekzaaierij voor electoraal gebruik", riep De Wever er in een taal of vier uit. Daarmee wilde hij de inderdaad nogal onzinnige verbanden ontkennen tussen de opkomst van de N-VA en het oplopen van de rente op Belgische staatsobligaties (de zogenaamde 'De Wever-spread')

Nu is er iets vreemd aan de hand met die persconferentie. Die werd helemaal niet inderhaast bijeengeroepen "om de markten te kalmeren", zoals Vlaanderen uitentreuren te horen kreeg. Het persmoment was al veel langer gepland en moest alle buitenlandse correspondenten in staat stellen om die vreemde snoeshaan uit Berchem eens te bevragen. Voor de Belgische media had zij in principe geen enkel belang. Tenminste niet totdat die link gelegd wordt tussen internationale belangstelling en de financiële markten. De eerste en enige die het verband legt tussen persconferentie en economie is, jawel, Bart De Wever, in zijn verkiezingspraatje in het VRT-Journaal. Daags voor de persbabbel zegt hij er tussen neus en lippen: "Nu moeten we zelfs al een persconferentie geven voor de internationale media om de markten te kalmeren. Dit wordt gevaarlijk."

Het is een bewonderenswaardig perfect voorbeeld van een mediaspin: de werkelijkheid krijgt een draai, zonder dat we het nog maar merken. Het effect van die twee zinnetjes is maximaal, want in alle binnenlandse newsrooms gaat het alarm af: "De Wever gaat de markten kalmeren!". Het Laatste Nieuws plaatst de organisatie van de persconferentie meteen op zijn voorpagina, de binnenlandse redacties overspoelen 's anderendaags het Internationaal Perscentrum. De buitenlandse media vinden de briefing interessant voor hun achtergrondkennis, maar doen er voorts niet veel mee, de Belgische media pakken er groot mee uit. En opnieuw kan N-VA het beeld creëren van een ernstige en redelijke beleidspartij.

Vrijdag 11 juni: Gesprekken met de PS
In het slotdebat op vtm doet Bart De Wever een paar mondjes openvallen van verbazing door gewoon toe te geven dat zijn partij tijdens de campagne al gesproken heeft met de PS. Daarmee bevestigt hij eigenlijk gewoon wat al meer dan een week in de Wetstraat rondzoemt over de rood-gele as van een toekomstige regering die al volop in aanbouw zou zijn achter de schermen. Niet dat we ons daar direct discrete ontmoetingen tussen De Wever en Di Rupo bij moeten voorstellen. Volgens de geruchten is het niemand minder dan Siegfried Bracke die zijn oude journalistieke netwerkje laat renderen om bij de Franstalige socialisten hier en daar al een voetje tussen de deur te krijgen.

En opnieuw zit er een merkwaardig haakje aan dit verhaal. Dat partijen elkaar vooraf al eens besnuffelen is niets om van achterover te vallen, maar dat je dat ook op tv toegeeft, is minstens opmerkelijk. Dat blijkt ook uit de reactie van de PS-toppers, die wat gegeneerd nuanceren dat die gesprekken nu ook weer niet zoveel om het lijf hadden. Meer nog, voor zover we kunnen nagaan, start ook het voorafgaandelijke gerucht over de gesprekken bij gespin van het N-VA-kamp zelf. Elke andere partij zou terstond afgebrand worden voor het sluiten van geheime stembusakkoorden, maar bij N-VA pakt het goed uit. Eens te meer gebruikt de partij de gelegenheid om zichzelf te afficheren als redelijk en genormaliseerd, ja nu zelfs gededouaneerd door de PS.

Van de komst van Siegfried Bracke tot de slotdebatten wordt telkens weer dezelfde subliminale boodschap verspreid: "heb geen schrik van ons/n'ayez pas peur". Het is, nogmaals, niet die campagnestrategie die de volle 27, 28 procent van de N-VA verklaart. Maar ze is misschien wel goed voor die laatste drie, vier procentjes die de peilingen nog niet hadden zien aankomen

Pssst
Vlaams Belang : laat het U gezegd zijn. Die van De Morgen zijn een gevaarlijke sekte! Vandaag prijzen ze U de hemel in, weliswaar in onderkoelde termen, en morgen snijden ze U in reepjes. Ze zijn dus altijd met een lange vuurvaste tang aan te pakken, want zelfs kameel-leederen handschoenen volstaan niet. Alleen het hele zootje, dat op sterven na dood is, buiten kieperen, helpt. Als de Luc Van Balberghe van Vrij van Zegel dan het jobke wilt aanvaarden : gans reachts-progressief Vlaanderen zal achter hem staan. De misdienaars van vandaag zouden aldus kunnen vervangen door de herauten van morgen….

ALLOCHTONE VLOEDGOLF ROLT VERDER

;


















.



ALLOCHTONE VLOEDGOLF ROLT VERDER




Cartoon, van vòòr bekend werd dat
26,8 % van de Ps-stemmen
Allochtonen waren.
Tiens, hoe zit dat bij de Niveanen?


15.06.2010 15.03u - Begin mei raakte bekend dat sinds de invoering van de ‘Snel Belg’-wet (2000) bijna een half miljoen vreemdelingen tot ‘Belg’ werd gebombardeerd. Een en ander heeft natuurlijk ook zijn gevolgen voor de samenstelling van het kiezerskorps. Het effect is het duidelijkst aanwezig in de grote steden, Brussel op kop. In de hoofdstad steeg het aandeel van de allochtone kiezers volgens socioloog Jan Hertogen ondertussen van 41,8 procent (in 2003) tot liefst 56,9 procent.

In de aanloop naar de verkiezingen deden verschillende partijen dan ook hun uiterste best om massaal allochtone kandidaten te ronselen. In totaal was niet minder dan 31,3 procent van de kandidaten op de Franstalige kieslijsten van allochtone origine.

Aan de basis van deze strategie ligt natuurlijk de wetenschap dat de ‘Nouveaux Belges’ wel degelijk etnisch stemmen, een wetenschap die tijdens de jongste stembusslag nog maar eens bevestigd werd. Ook deze keer behaalden allochtone kandidaten bijna allemaal duidelijk meer voorkeurstemmen dan andere kandidaten voor en achter hen.

Het was andermaal de PS die het meest profiteerde van de allochtone stembonus en haar stemmenaantal ziet stijgen van 21,47 procent (2007) tot 26,63 procent. “De verklaring ligt voor de hand”, zo stelt ook redacteur Guido Fonteyn: “De Belg geworden allochtonen kiezen eerder links dan rechts, en hun aantal is groeiende.” (De Morgen, 15.06.2010) De sterke score van de PS en het cdH bij allochtone kiezers verklaart meteen ook de houding van beide partijen in dossiers als regularisatie, nationaliteitsverwerving en immigratie. Het ‘open grenzen’-beleid is dan ook niet alleen het gevolg van ideologische verdwazing, maar al evenzeer van platte electorale berekening.

Waren het tot op heden voornamelijk de PS en het cdH die het meest inzetten op de ‘Nouveaux Belges’ en prominent uitpakten met allochtone kandidaten, zou daarin spoedig wel eens verandering kunnen komen. Zo kondigde FDF-voorzitter Olivier Maingain vandaag aan dat (ook) hij zich persoonlijk engageert om op zoek te gaan naar “mensen uit de migrantengemeenschap” en hen verkiesbare plaatsen op de lijst wil aanbieden om zo allochtone kiezers naar de MR te lokken.

Het heeft er dan ook alle schijn van dat de competitie in multiculturaliteit pas goed dreigt los te barsten. Ondertussen is het zeer de vraag of van een regering waarin de Parti Socialiste en het cdH een prominente rol (zullen) spelen, ernstige maatregelen mogen verwacht worden die de integratie bevorderen en de immigratie afremmen
Bron : E-Magazine VB

EEN COALITIE MET DE DUIVEL

.



















.



EEN COALITIE MET DE DUIVEL





Volgens de Bijbel beloofde Satan
aan Jezus in de woestijn
alle rijkdommen ter wereld, als
de Heer hem wilde ten voeten vallen..

Citaat van de week

"Wat zouden de kiezers van 'Lijst De Wever' nu denken? Pas hebben ze zondag een knal van een signaal gegeven en daar krijgen ze Elio Di Rupo in de maag gesplitst, de voorzitter van een van de meest linkse partijen van West-Europa en omstreken. Nu worden er in de politiek wel eens meer coalities gesloten met de duivel, maar het is op zijn zachtst gezegd vreemd dat de grootste overwinning ooit door een Vlaams politicus behaald, uiteindelijk resulteert in het aan de macht komen van een linkse premier, die in zowat alles het tegenbeeld vormt van waar de N-VA voor staat."

Editorialist Luc Van der Kelen in Het Laatste Nieuws, op 15 juni 2010