500445 - DIEN AVOND EN DIE ROZE, VERMAAGDELIJKT OP DE ZOETE SINTERKLAAS AVOND

 

.

500445 - DIEN AVOND EN DIE ROZE, VERMAAGDELIJKT OP DE ZOETE SINTERKLAAS AVOND

zATERDAG 5 DECEMBER 2020

INHOUD

RAAR, HÉ, MAAR DE TITEL HIERBOVEN STOND ER AL NOG VOOR HET ARTIKEL WEERD INGELEZEN. IS GEWOON NIET UIT TE LEGGEN. TNEZIJ ’N BEETJE MET DE OGEN WAARMEE ONDERGETEKENFDE ZIJN EERSTE SPEELGPED AUITOOTJE KREEGF TE BEWONDEREN.

*

ALICE NAHONS ‘VONDELINGSKENS’ WORDEN 100 JAAR

Paul van Ostaijen noemde haar gedichten 'zo goed als perfect'

Alice Nahon

(1896-1933)

*

Het zal weinigen ontgaan zijn dat De Witte van Ernest Claes 100 jaar geworden is. Chris Ceustermans besteedde daar hier eerder al aandacht aan en onlangs bracht de Wereldbibliotheek een jubileumuitgave van de roman uit. Maar het is ook 100 jaar geleden dat een andere Vlaamse klassieker verscheen, met name de dichtbundel Vondelingskens van Alice Nahon. Als we de allicht tijdelijke populariteit van Delphine Lecompte even negeren, is Nahon waarschijnlijk nog steeds Vlaanderens bekendste dichteres.

Sanatoriumpoëzie

Alice Nahon begon met het publiceren van haar poëzie toen ze tijdens de Eerste Wereldoorlog in het sanatorium van Tessenderlo verbleef, waar ze in behandeling was voor tuberculose (tbc). In het gedichtje ‘Mijn poëzie’, waarmee ze in januari 1917 in Vlaamsch Leven debuteerde, schrijft ze dat haar poëzie rust en troost biedt aan haar ‘arme, kleine hart’ en haar ‘droefenis’ even wegneemt.

 

Pas jaren later zou blijken dat ze helemaal geen tbc had.

Ze wist immers dat tbc ongeneeslijk was en dat de kans groot was dat ze door de ziekte jong zou sterven. Pas jaren later zou blijken dat ze helemaal geen tbc had. Het is in deze periode (tussen 1917 en 1921) dat de meeste van haar gedichten tot stand kwamen.

Instant succes

De gedichten die Nahon opstuurde, eerst naar het weekblad Vlaamsch Leven en na de oorlog naar de krant De Schelde, vielen meteen in de smaak. Zowel Willem Gijssels als Pol de Mont, de respectievelijke hoofdredacteurs, moedigden haar aan en gaven haar goede raad. Ook de lezers reageerden enthousiast. Dat was vader Gerard Nahon, die als gerant van De Nederlandsche Boekhandel in Antwerpen goede contacten had in de literaire wereld, niet ontgaan.

Samen met De Mont selecteerde hij 34 gedichten voor de bundel die in juli 1920 in een voorzichtige oplage van 200 genummerde en gesigneerde exemplaren verscheen bij de uitgeverij van zijn werkgever. De titel, Vondelingskens, kwam van Alice zelf. Een gelukkige keuze, want als het aan Pol de Mont gelegen had, was het Gevoeld en geleefd geworden. Ze zorgde ook voor een openingsgedicht, waarin de titel wordt verklaard.

Dat begint zo:

’k Vond z’in Vlaanderen, waar geen hand

Zegent d’idealen…;

Waar men, als een vreemde, bant

D’eigen zoete tale.

 

Het eindigt met een strofe waarin ze haar gedichten ‘schaam’le dingskens’ noemt, ‘geen rijke kind’ren…, och, ’t Zijn maar vondelingskens’. Toch werd de bundel unaniem lovend onthaald in de Vlaamse pers en was hij binnen de paar weken uitverkocht. Zelfs haar goede vrienden Geert Pynenburg en Fernand Berckelaers (alias Michel Seuphor) hadden naast een exemplaar gegrepen. Ze moesten wachten op de tweede druk, die pas in januari 1921 verscheen. Er zouden er nog vele volgen.

Sentimentele stereotiepen

De verklaring van het succes van Nahons poëzie werd door haar ietwat jaloerse Antwerpse stadsgenoot Paul van Ostaijen in 1926 al geleverd. Volgens hem behoren haar gedichten ‘met het gekadanseerde op-en-neer schommelen van sentimentele stereotiepen’, weliswaar tot de kleinburgerlijke literatuur, maar zijn ze ‘in dit genre zo goed als perfect en overtreffen alles wat daarin in onze literatuur werd gepresteerd’. Ook de Nederlandse dichter Martinus Nijhoff erkende in hetzelfde jaar dat Nahon ‘uiterst goed geschreven’ had voor de ‘gemisaanvaarders’.

Haar verkoopscijfers staken echter de ogen uit.

Daarmee bedoelde hij poëzielezers die vooral op zoek zijn naar troost. Maar evenmin als Van Ostaijen beschouwde hij de gedichtjes van Nahon als echte literatuur. Haar verkoopscijfers staken echter de ogen uit. Dat het gedicht met de beginregels ‘’t Is goed in’t eigen hert te kijken, nog even voor het slapen gaan’ – dat in haar tweede bundel verscheen – 100 jaar later nog tot het collectieve geheugen van vele Vlamingen zou behoren, hadden ze niet voorzien.

Een kwartmiljoen bundels

Nijhoff had voorspeld dat Nahon ‘het gelijk voor een jaar of tien aan haar kant’ zou hebben. Dat was een schromelijke misrekening, want zowel Vondelingskens als haar latere bundels – Op zachte vooizekens (1921) en Schaduw (1928) – kenden tot in de jaren 50 van de vorige eeuw herdruk op herdruk. In totaal werden er naar schatting een kwart miljoen van verkocht, een aantal dat in Vlaanderen waarschijnlijk alleen door Guido Gezelle wordt overtroffen. Naast het feit dat de gedichten een groot publiek aanspraken, speelde ook Nahons publieke imago een belangrijke rol in haar succes.

Dat imago was haar tot op zekere hoogte opgedrongen door haar vader/uitgever. Zo zorgde hij ervoor dat elke bundel vanaf de tweede druk van Vondelingskens voorzien was van een portretfoto van zijn mooie dochter. Anderzijds probeerde hij haar bundels te vrijwaren van alle openlijke verwijzingen naar lichamelijke liefde en haar als een ‘weemoedig kwijnmeisje’ te presenteren. Die combinatie oefende vooral op jonge schrijvers een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit. Ze trokken in drommen op ‘bedevaart’ naar ‘Ons Lieve Vrouwke van Tessenderlo’, zoals Felix Timmermans het uitdrukte.

Turbulent liefdesleven

Uit vele van Nahons gedichten spreekt een grote en oprechte drang naar genegenheid en liefde. De bezoekjes van de jonge schrijvers leidden geregeld tot affaires, soms met verschillende van hen tegelijk. Zo had ze op gegeven moment te doen met zowel Michel Seuphor, Paul Pée als Geert Pynenburg. Voor Nahon was dat niet zo’n probleem, die hield er evenals Pynenburg nogal libertijnse opvattingen op na. Seuphor wilde de ‘superbe fille blonde’ liever voor zich alleen.

Nahon hoefde niet gered te worden en wilde dat ook helemaal niet.

Daarvoor reed hij op een stormachtige dag met de fiets van Antwerpen naar Brussel om haar uit de klauwen van een argeloze Paul Pée te redden, die met zijn ‘Poes’ een ‘heerlijke lune de miel’ in een Brussels hotel aan het vieren was. Nahon hoefde niet gered te worden en wilde dat ook helemaal niet. Haar liefdesleven was turbulent en bracht haar meer dan eens in een lastig parket, maar dat nam ze erbij. ‘Ik heb de liefde liefgehad’, zo schreef ze later zonder veel wroeging.

Een toekomst persoonlijkheid

Er school dus ook een soort Delphine Lecompte in Nahon. Maar door de bekrompen mores van haar tijd kon ze niet openlijk over haar liefdesleven spreken, noch erover schrijven in haar gedichten. Ze heeft het wel geprobeerd, maar haar uitgever wilde er niet aan. Dat bracht de Nederlandse schrijver Eddy du Perron, bij wie Nahon een tijdje logeerde als gezelschapsdame van zijn moeder, ertoe haar te karakteriseren als ‘een toekomst persoonlikheid (…) met een te grote liefdadigheid tegenover het vulgus’. Met andere woorden: de echte Alice Nahon was niet zoals ze zich voordeed in haar gedichten. In brieven aan vrienden gaf ze trouwens toe dat ze de rol van ‘kwijnmeisje’ bleef spelen om aan de verwachtingen van haar lezerspubliek te voldoen.

een vlinderachtig-mooi gedichtje

Dat alles neemt niet weg dat de poëzie van Alice Nahon ook nu nog mensen blijft aanspreken en dat men enkele van haar gedichten met een ‘eigenaardig welbehagen’ (dixit opnieuw Du Perron) blijft lezen. Zelfs een aristocratische dichter als Maurice Gilliams, die moeilijk van een vulgaire smaak kan verdacht worden, vond Nahons jeugdgedicht ‘Aralia Japonica’ ‘een vlinderachtig-mooi gedichtje, dat men graag afschrijft en in een doos-met-schoone-dingen weglegt’.

Canon

Populariteit is geen criterium voor literaire kwaliteit. Dat Vondelingskens en De Witte niet in de Vlaamse literaire canon zijn opgenomen, valt op louter kwalitatieve gronden nog te verantwoorden. Maar als twee van de meest gelezen schrijvers van de twintigste eeuw horen ze mijns inziens wel thuis in een bredere cultureel-historische canon – Alice Nahon zeker ook als vrijgevochten, onconventionele vrouw die haar tijd ver vooruit was.

Manu Van der Aa

 CORONA & CENSUUR  VRIJE COMMENTAAR

Dan val ik maar meteen met de deur in (het achter) huis binnen. Ben in mij Sturm un Deang-periode haast gek geworden door de betovering van Paul Van Oostayen. Onder de moede maan schuift de moede kano moede naar de moede zee… Maar, zei de Eerwaaarde Leraar Nederderlands, ons er niet eens rekenschap van gevend dat zij ’n vrouiwspersoon was, richt uw blikken liever op Alice Nahon, want zij is een zonnetje.

 

Pas oud geworden, realiseer ik mij dat dit stoute woorden waren in een ‘Geestelijk College’ van toen. Ons Ma begreep het ook niet goed, hoe ons huis ineens overvol lag met boeken van die o zo jong gestorven minares. Zoek U maar liever een goed Lief, wist ze, daar heb je meer pak aan…

Ja Ja, tussen droom en daad, staan wetten in de weg, en vooral veel praktische bezwaren. Geldkwesties en zo. Het werden dan ook geen ‘Letteren’ maar…cijfertjes om mee door het leven te gaan….

Maar oude Liefde roest niet. Daar laat ik zelfs mijn bord vol smakelijke Sintrklaas-avond wafels voor staan.

 

Digitalia

TUSSEN UILSKUIKEN

EN WIJZE UIL

500444 - WAAROM WAS DE DICHTER HENRICH HEINE INNEENS RIJP VOOR DE BRANDSAPEL

 

.

500444 - WAAROM WAS DE DICHTER HENRICH HEINE INNEENS RIJP VOOR DE BRANDSAPEL

zATERDAG 5 DECEMBER 2020

Vlaams Belang

@vlbelang

 @tomvangrieken

"We hebben ene dioxinecrisis gehad. We hadden 10.000 dode kippen en toen moest een parlementaire commissie dat uitpluizen. Nu hebben we 17.000 dode mensen en de meerderheid van de partijen wil géén echte onderzoekscommissie. Ik snap dat niet."

@tomvangrieken

"Als er op iets bespaard moet worden, zijn er drie facturen: de migratiefactuur, het communautaire en het politieke systeem. Deze regering heeft zich nu zelfs beloond met extra kabinetards. Dat is toch de mensen in hun gezicht uitlachen." #DeOchtend

 

 

"De horeca moest plots twee weken voor al de rest toe zonder dat er bewijs voor was, minister Vandenbroucke deed de winkels toe voor een 'schokeffect' en we zijn het enige land waar de kappers gesloten zijn, dat is allemaal toch heel wrang." #DeOchtend

"Ik denk dat men pas problemen kan oplossen als men ze bij naam noemt. En soms is dat onaangenaam. Het is absurd om te verwachten dat we verandering krijgen door meer als de rest te worden. Er is net een frisse wind nodig, met andere recepten."

*

INHOUD

EERST HENRICH HEINE, DAARNA TOM VAN GRIEKEN EN WIE ZAL HET MOREEN ZIJN?

*

MOETEN NU OOK JIP EN JANNEKE VOOR DE BIJL?

foto: ©Arch | Wikimedia Commons

ACTIVISME VOOR CENSUUR

Boeken vernietigen, het nieuwe normaal

PINAR AKBAS

… de ietwat wereldvreemde doorgebrokene

*

Mijn allereerste boek was een prentenboek van Heidi in de bergen in het Turks. Ik was vier jaar oud en elke avond kozen mijn moeder en ik een boek uit de Turkstalige boekenreeks die mijn moeder uit Turkije voor mij had meegebracht. Zij las voor, ik lag warm onder de dekens tegen haar schouder mee te volgen, hoewel ik alleen maar vreemde tekens zag die ik nog niet kon ontleden. De prentjes waarop Heidi met haar bolle blozende wangen was afgebeeld waren kostelijk. Ik genoot van de avonturen van Heidi, Peter en Clara.

Aan de ontbijttafel bespraken we samen wat we de avond ervoor hadden gelezen. Mijn moeder ging mee in de ontwikkeling van mijn verbeeldingskracht. Mijn ouders bereidden mij voor op de basisschool en kochten Nederlandstalige kinderboeken. Daar waren mijn broer en ik uren zoet mee terwijl mijn ouders samen de kranten lazen en vochten om de kruiswoordraadsels in het weekend.

Mijn allereerste Nederlandstalige boek was een dun prentenboekje met grote letters. Ik herinner me dat ik, de dag dat we het boekje hadden gekocht, niet kon wachten om het ’s avonds voor de kachel te lezen. Ik herinner me ook dat ik het woordje ‘jongen’ niet kon splitsen, dat ik moeilijkheden ondervond om het te lezen en uit te spreken. Ik ontstak in kinderlijke woede, gooide het boek weg en lag stampend op de grond te krijsen. Mijn moeder keek zelfs niet eens op van haar eigen boek. Ze wist dat haar dochter de liefde voor het geschreven woord in haar had. De rest zou vanzelf komen.

Verboden boeken

We gingen op vakantie naar Turkije en we kochten stapels Suske en Wiske-boeken om ze te lezen in het Anatolische dorp waar de zomerdagen tergend langzaam passeerden. We lazen om de Nederlandse taal niet te vergeten als we twee maanden enkel Turks zouden spreken. We maakten lijstjes van Turkstalige boeken die we in Ankara wilden kopen. Struinend over de winkelboulevard in Ankara kwamen we op elke straathoek boekenverkopers tegen die hun boeken op een vuil doek op de grond hadden uitgestald en voor een belachelijk goedkope prijs aanboden.

Daar op die straten, met losliggende klinkers en hoge trottoirs, maakte ik kennis met de begrippen censuur en politiegeweld.

‘Dat zijn verboden boeken, Pinar, over politiek. Later, als je groot bent, mag je die ook lezen’, zei mijn moeder dan. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt. Net toen ik dichter bij die boeken wilde staan om de titels te lezen trok mijn moeder mij met een harde ruk weg. Ik hoorde geschreeuw en volgde het geluid dat zou overeenstemmen met beeld. De boekenverkoper lag op de grond en incasseerde de onverbiddelijke schoppen van een politieagent. Een andere politieagent scheurde de bladzijden van de uitgestalde boeken één voor één uit en riep met luid overslaande stem dat dit een boodschap moest zijn voor alle communisten die de Turkse Republiek wilden omverwerpen. Dat beeld is mij altijd bijgebleven. Daar op die straten, met losliggende klinkers en hoge trottoirs, maakte ik kennis met de begrippen censuur en politiegeweld.

Hunkeren naar onderwijs

Verboden boeken, mijn moeder zag er geen graten in. Integendeel, ik mocht ze later zelfs lezen. Ik weet nu ook waarom ze nooit bepaalde boeken of onderwerpen heeft verboden, er was nooit een soort van ouderlijke controle op de boeken die we lazen. Mijn ouders vroegen soms over wat het boek ging dat ik op dat moment las en het enige wat ze antwoordden was dat het fantastisch moest zijn om in verschillende talen te kunnen lezen.

Waarom zou je boeken verbieden? Dat is alsof je op klaarlichte dag de gordijnen sluit en in het donker probeert uit te maken of je voor of tegen het communisme bent.

 

‘Boeken waren mijn venster naar de wereld, ze waren mijn opvoeding, mijn redding. Waarom zou je boeken verbieden? Dat is alsof je op klaarlichte dag de gordijnen sluit en in het donker probeert uit te maken of je voor of tegen het communisme bent. Je moet observeren, luisteren, lezen, vergelijken, denken! Je mag nooit tevreden zijn met evidentie. Je mag nooit genoegen nemen met één antwoord, je moet altijd zoeken en bevragen.’ Dit zijn de woorden van een 64-jarige vrouw die tijdens haar kindertijd hunkerde naar onderwijs, boeken en kranten.

Ik vraag mij altijd af wat er van haar geworden zou zijn als ze in mijn tijd was opgegroeid. In een digitaal tijdperk, in een wereld waar kinderen zich niet druk moesten maken om de prijs van een potlood of een schooluniform. In een wereld waar meisjes evenveel kansen krijgen als jongens. Armoede en rolpatronen hebben haar gekneed, levensbepalende omstandigheden maakten van haar de vrouw die ze nu is. In 2018 stuurde ze mij een foto: ze was aan het lunchen met een bekende Turkse politicus in Ankara die ze toevallig had ontmoet. ‘We hebben over mensenrechten gepraat. Ik heb vooral veel geluisterd en titels van boeken genoteerd’, vertelde ze later toen ze terug in het land was.

Sinterklaas door de shredder

Ik kon het niet over mijn hart krijgen om haar te vertellen dat we tegenwoordig boeken vernietigen in België. Ruim 7000 sinterklaasboeken werden eind oktober vernietigd omdat een uitgeverij enorm veel druk ondervond van haar klanten over de Zwarte Pietenkwestie. Zonder verder uit te weiden over deze heikele kwestie — omdat ik de gevoeligheden van alle partijen in dit maatschappelijk debat wil erkennen en begrijpen — is het vernietigen van een boek een veel te pijnlijke en drastische maatregel. Sinds wanneer zijn we voorstanders van censuur geworden? Sinds wanneer laten we dit zomaar passeren? Sinds wanneer zijn we als samenleving bang geworden van boeken? Is de slinger niet een beetje doorgeslagen? Er worden boeken vernietigd en wat doen wij als samenleving? ‘Jouw boek kwetst mij.’ Eén zin is genoeg om in actie te schieten en het werk van een auteur teniet te doen.

Voorleesmomenten bedreigd

In Nederland is een politica dan weer bezorgd over de kinderboekenreeks Jip en Janneke van Annie M. G. Schmidt. De reeks zou te veel de nadruk leggen op stereotypen en de rolpatronen tussen man en vrouw. Terwijl heel veel mensen mooie herinneringen koesteren aan deze reeks, net zoals ik mooie herinneringen koester aan de voorleesmomenten met mijn moeder en de avonturen van Heidi.

En net als bij het debat rond Zwarte Piet heeft de suggestie van de politica om de boeken van Jip en Janneke uit de bibliotheken te halen voor heel wat ophef gezorgd. Het gaat om het bewaken van herinneringen. Want met welk recht claimt iemand mijn herinneringen aan mijn kindertijd op? Een kindertijd met warme, knusse voorleesmomenten met ouders die opeens worden bekritiseerd omdat de boeken die ze voorlezen pedagogisch niet correct zouden kunnen zijn.

Activisme voor censuur

Activisme in de 21ste eeuw leidt tegenwoordig tot niets anders dan polarisering. Het is de ultieme clash van de uitersten. En er is niemand die even op de pauzeknop drukt om de gemoederen te bedaren. Mensen hebben steeds meer moeite om tradities op te geven. Ik heb niets met Zwarte Piet of Jip en Janneke. Ik heb ook niets met andere tradities. Ik heb wel iets met boeken. En daar blijf je af. Je leest ze, bespreekt ze, vormt je eigen autonome mening. Maar je vernietigt geen boeken. Er bestaan geen goede of slechte boeken. Er bestaan meningen.

Ik wil niet in een samenleving vertoeven waar boeken vernietigen de norm is. Ik wil niet dat censuur de norm is. Ik wil in alle vrijheid en met een autonoom geweten zelf kunnen beslissen waarom een boek goed of slecht is. Ik wil dat men mij kan uitleggen waarom men gekwetst is en ik wil die regels lezen die mensen kwetsen. Ik wil kunnen oordelen over de woorden die de auteur heeft gekozen. Ik wil dat auteurs zichzelf kunnen verdedigen alvorens te moeten verschijnen voor een ongecontroleerd volkstribunaal dat al een zekere bias vertoont.

Boeken vernietigen is een cultuur wissen.

Boeken vernietigen is een cultuur wissen. Het is toegeven aan de censuur en een beschaving wissen. Een beschaving met haar plus- en minpunten. Maar die minpunten mogen nooit zo maar weggeveegd worden onder de grote mat van de erfzondes. Een activisme voor censuur zal tot nog meer protest leiden. En zo vergeten we de essentie van het bestaan van boeken: ze documenteren de tijdsgeest. En net daarover dient er gepraat te worden. Contextualiseren om tot constructieve oplossingen te komen.

Pinar Akbas

 CORONA & CENSUUR  VRIJE COMMENTAAR

Neen, niet ‘À BAS LA CALOTTE’ – 3 x Foei ! – maar Pinas Akbar, een Dame die best op een podium naast Zuhal Demir, op een haar na voorstrekster van dat vermaledijde Vlaams Blok, mag staan. En neen, geen hermafrodietes (man-vrouwen), maar wel fijne mesjes met van die heerlijke mannelijke trekjes aan hun lijf.

Let wel: omgekeerd kan niet. Dergelijke dames in het Sultanaat Erdoganhaat… een land waar men niet alleen hun boeken verbrandt, maar meteen ook de auteurs ervan in hoogst eigen persoon. Tweede druk dus uitgesloten. Vandaar die achterlijkheid.

Wellcome home, My Dear Ladies.Al wat jullie doen voor ons Eigen Volk is welgekomen.

Ach, al dat Zwarte Piet hinein interpretieren als zijnde nen viilen Zwarten als het normaalste knechtje ter wereld. Precies alsof er nooit geen handel in Blanke Slavinnen heeft bestaan… Maar de Goede Sint, of die nu Maarten of Claes heet, daarvoor als hautaine slavendrijver voorstellen, getuigt van… laten we maar zeggen slechte smaak. Al zullen het eerder slechte bedoelingen zijn die daar achter steken.

Er zijn nu eenmaal van dat soort mensen, die alle middelen goed zijn, Zelfs in de eerste plaats de reine kinderziel.

Sinterkaas zelf heb ik persoonlijk maar meegemaakt toen ik r al lang niet meer in geloofde, maar mijn kinderen wel. Dus ken ik het gevoel dat in het hart van beide gille kindervrienden heerst.

Het grote verschil tussen beide streek-gebonden Goedheilige Bischoppen? Dat zit ‘m in de data van hun optreden. Sinte Maarten; 11 November, hoeft geen betoog. Zelfs ht Vaderlands Gezag liep die dag met bloemen op hun buik voor het Godsgeschenk van Nooit meer Oorlog on 1918.

Zes December is bijgevolg gewoon een soort van achterdoendertje eigen aan het Groot Volk dat als naar gewoonte, heet Goede Voorbeeld wil geven…

Maar Zwarte Piet wil ik voor geen geld ter werld uit mijn beste jeugd-herinneringen bannen. Dat gekke, breedsmoel-lachnde brengertje van al dat lekkers. Heimelijk knipoogd achter de rug van zijn vermanende vinger opstekende ‘Grote Baas’…

En toch was ik, net als ieder kind vandaag de dag, telkens zielsgelikkig als die twee iedere keer de deur weer uit waren. En wij achterbleven, even stout als voorheen, maar in de Hoogste Hemel met als dat Moois.

Digitalia

TUSSEN UILSKUIKEN

EN WIJZE UIL

500443 – STADS-DROLLEN, HEILIGEN EN TIENDUIZENDE FAULLIETE WEST VKAAMSE BEDRIJVEN: HET MENU VAN DEZE DAG ALS SINTERKLAAS AVOND

 

.

500443 – STADS-DROLLEN, HEILIGEN EN TIENDUIZENDE FAULLIETE WEST VKAAMSE BEDRIJVEN: HET MENU VAN DEZE DAG ALS SINTERKLAAS AVOND

zATERDAG 5 DECEMBER 2020

INHOUD

PROGRESSIEF ROOD HEEFT DUS NA       2.020 JAAR HET ‘VRIJWILLIFGERS-WERK’ OPNIEUW UITGEVONDEN. KNAP, HÉ…. NU NOG EEN GROENE NIEUWE MINISTER + STAF MET KABONET VAN VRIJWILLIGERS-WERK EN DE KOGEL IS HELEMAAL DOOR DE KERK

*

BARBARA VAN NICOMEDIË, BITHYNIË, KLEIN-AZIË; MAAGD & MARTELARES MET JULIANA; † CA 306.

Dat zij heeft bestaan, staat historisch vast. Maar wat we van haar leven en sterven weten, berust puur op legende.

Barbara was de dochter van een rijke heiden uit Nicomedië. Om haar tegen ongewenste invloeden te beschermen sloot hij haar op in een toren. Desondanks werd zij bekeerd tot het Christendom, men zegt zelfs door Origenes, de beroemde theoloog uit Alexandrië († 254). Haar vader ontdekte dit toen Barbara vroeg om een derde venster in haar toren aan te brengen ter ere van de Heilige Drie-Eenheid. Hij liet haar folteren om haar tot geloofsafval te dwingen. Toen dat niet lukte, onthoofdde hij zijn dochter. Meteen daarna werd hij gestraft: een bliksemschicht doodde hem.

Wij geven hier de legende zoals ze staat opgetekend in het zogeheten Passional, dat voor het eerst in 1471/72 te Augsburg, Duitsland, werd uitgegeven.

*

http://blog.seniorennet.be/guvaal/

DE NIEUWE OUDE POLITIEK

In de heisa rond Corona en de vaccinaties zou men nog vergeten dat er ook nog aan politiek wordt gedaan. Men mag er dan wel de mond van vol hebben dat het nooit meer worden zal zoals vroeger, in werkelijkheid draait onze politiek momenteel verder alsof er niets aan de hand is.

T.o.v. de regering Michel is het aantal ministers met één eenheid verhoogd, het aantal viceministers met vier, het aantal kabinetten idem. Men wil nu zelfs de partijdotaties gaan indexeren i.pl.v. ze af te schaffen, zodat die straks nóg meer gaan kosten. Het systeem, waarbij aftredende ministers nog twee jaar twee door de staat bezoldigde medewerkers kunnen blijven doorhouden is blijven bestaan, ondanks de afspraken die men daaromtrent gemaakt had, maar waaraan de Franstalige liberalen zich niet willen houden omdat liefst vier van hun ministers uit het clubje van Wilmès zijn moeten opstappen. Diezelfde liberalen, die men in een Paarsgele regering niet eens nodig had en die nu constant voor heibel blijven zorgen, zoals voorspeld werd.

Top of the bill is dan nog de invoering van de stadstol in Brussel, die door het Brussels gewest ‘voorlopig’ is goedgekeurd en waarbij mensen van buiten de hoofdstad - hoofzakelijk pendelaars - een extra belasting te betalen krijgen, wat in feite betekent dat Brusselse projecten al dan niet gedeeltelijk door de andere gewesten mee betaald zullen worden. Als men dit precedent toestaat, dan moet men eerst maar eens beginnen met het invoeren van het confederalisme, want dan moeten de gewestgrenzen ook echte grenzen worden. Het is gewoon een schande dat het Brussels gewest, dat bij de laatste staatshervormingen steeds extra geld kreeg toegewezen, nu de andere gewesten daarbovenop nog eens taxeert.

*

‘STADSTOL GEEFT EERST ECONOMISCHE SHOCKEFFECT, DAN WORDT HET BETER'

Elke Van den Brandt: ‘De urgentie is er. Mensen verliezen kostbare tijd in de file. Daar willen we iets aan doen.’ ©Gert Jochems

Vandaag om 01:00

*

De plannen van de Brusselse regering voor een stadstol worden in Vlaanderen en Wallonië op boegeroep onthaald, maar volgens

 

Mini Ster van Mobiliteit Elke Van den Brandt (Groen)

is ‘niks doen aan de files geen optie’.

Vanop haar kabinet aan de Kruidtuin kijkt Elke Van den Brandt uit op de Brusselse noord-zuidas, de grootste mobiliteits-ader van de stad. Met zijn slimme kilometer-heffing - of stadsdrol - wil Brussel het autogebruik minderen en meer mensen voor het openbaar vervoer van en naar de hoofdstad laten kiezen. Het doel van de Brusselse regering is 25 procent minder auto verplaatsingen te hebben tegen 2030.

Zo hoopt Van den Brandt dat Brussel verlost raakt van het brandmerk ‘filehoofdstad van België’. Maar voor de 190.000 pendelaars die vanuit Vlaanderen en Wallonië dagelijks de stad inrijden, komt de heffing neer op een dubbele belasting, boven op de verkeersbelastingen.

Ziet u de Vlamingen en de Walen eigenlijk graag?

Hoeveel stadstol zal u betalen? Doe de test

 

Brussel voert vanaf 2022 een stadstol in. Met de simulator van De Tijd kunt u berekenen hoeveel de nieuwe stadstol u zal kosten.

Elke Van de Brandt: ‘Natuurlijk. Brussel is de hoofdstad van het land en we willen dat iedereen daar fier op kan zijn. Nu staat Brussel bekend als een filehoofdstad. Daar willen we iets aan doen. Liefst samen met Vlaanderen en Wallonië. Het is belangrijk dat de filedruk Brussel niet versmacht.’

Zijn er geen andere manieren dan een stadstol die voor Vlaamse en Waalse pendelaars neerkomt op een dubbele belasting?

Van den Brandt: ‘We staan in het geplande overleg met Vlaanderen en Wallonië open voor alle voorstellen. Het is niet te nemen of te laten. Maar de slimme kilometerheffing die we op tafel leggen, hebben we becijferd en berekend. Uit impactstudies blijkt dat dit systeem tot 30 procent minder tijdverlies in de files leidt. Files hebben een grote economische kostprijs: voor heel België loopt die economische schade op tot 4 à 8 miljard euro. En er is de gezondheidsschade: we verliezen 14 maanden van ons leven door vervuilde lucht. Toekijken en niets doen is geen optie.’

Wim Van de Velden

Daan Bleus

CORONA & CENSUUR VRIJE COMMENTAAR

De Maagdelijke Martelares Barbaeaarje die in haar puberteitsjaren helemaal geen derde venstertje van haar hardvochtig Papaatje kreeg, wist het al ten j      are 306…

Dat is voorwaar heel zeker een ietwat speciale benadering en toegeknepen neusvlugels van de Brusselse op tafel klaar gelegde Stads Drol. Vooral door de onthoofding als climax naar het einde toe.

Stel U voor dat U als volwassene verplicht toehoorder bent van de kleuterjuf die in het volle besef van haar meerderwaardigheid, probeert uit te leggen, dat een vierkant eigenlijk in het diepste van zijn wezen, ook een cirkel is, als men maar voldende goede wil bezit om die vervelende hoeken weg te denken. Kijk, zegt ze, half gebogen en met het ranke ruggetje naar U toe, en ze wijst met een wiebelend wijsje naar de vier dominante raakpunten, die en en die zijn er teveel aan. En nu dus gaan wij die, in Uw belang maar in ons profijt, wegwissen door te denken dat ze er niet zijn.

Moraal van dit verhaal? Had Barbaraatje maar wat beter nagedacht, dan had ze met het hoofd in de schoot, nog lang kunnen na-genieten van een zalige Oude Dag. Zonder derde venster, maar met het hhofd er volop nog aan…

Digitalia

TUSSEN UILSKUIKEN

EN WIJZE UIL

500442 - HEEL JUIST. HET VLAAMS BEALNG IS ZEKER NIET GELIJK AAN HET VELS BELANG. HOE ZOU DAT KOMEN?

 

.

500442 - HEEL JUIST. HET VLAAMS BEALNG IS ZEKER NIET GELIJK AAN HET VELS BELANG. HOE ZOU DAT KOMEN?

VRIJDAG 4 DECEMBER 2020

INHOUD

*ALTIJD EEN FIJN GEVOEL DOOR DE FEITEN IN HET GELIJK GESTELD TE WORDEN. TE MEER ALS BART STINCKMAN VAN DE MORGEN ERBIJ TE PAS KOMT.

*

*

GEROLF ANNEMANS

NIET VUIL MAAR PROPER

'Interview’ gaf verkeerdelijk de indruk dat ik pleitte voor een "vuile partij"'

Het citaat over het Vlaams Belang dat ‘vuil genoeg’ moest blijven uit een interview met Bart Brinckman geeft verkeerdelijk de indruk dat ik een pleidooi voor een vuile partij hield. Het omgekeerde was echter het geval.

foto: ©Steven Utsi (CC BY 3.0)

Nu is het wel genoeg geweest. Nu grijp ik de gelegenheid om het voor de geschiedenis en (voor zover nuttig) ook voor het nageslacht, formeel recht te zetten. De gelegenheid is dat Marc Reynebeau het bewuste citaat in zijn column (De Standaard 25 november) nu nog eens heeft opgefrist in het geheugen van Vlaanderen, althans in dat van zijn lezers. Ik bedoel het citaat over het Vlaams Belang dat ‘vuil genoeg’ moest blijven. Het is een citaat uit een interview met Bart Brinckman in dezelfde De Standaard in november 2004. Eén waarmee ik ten eeuwigen dage geassocieerd dreig te worden. Terwijl ik dat helemaal niet wil. Het geeft immers verkeerdelijk de indruk dat ik een pleidooi voor een vuile partij hield. Het omgekeerde was echter het geval.

Guilt by association

Ik zou kunnen zeggen dat ik hier schandelijk en ten onrechte nog maar eens in een vrij warrig geschrift, stap voor stap via guilt by association, word vastgeknoopt aan de conclusie van Reynebeau dat mijn politiek leven en dat van zowel mijn partij als die van Thierry Baudet — zowaar — gewijd is aan een toekomstige remake van de holocaust. Maar ik wil hier deze gelegenheid veeleer gebruiken om even in te gaan op de context en de actuele betekenis van dat toenmalige citaat.

We moesten dus met de nodige politieke, juridische en financiële beveiliging een nieuw tijdperk op poten zetten voor onze kiezers en voor ons gedachtegoed

We zaten toen in een betekenisvol tijdsgewricht. Het Vlaams Blok — de voorloper van het Vlaams Belang — zou die maand veroordeeld worden door het Belgische Hof van Cassatie. Onze partij was onmogelijk geworden. Ondanks een verkiezingsoverwinning die om en bij een kwart van de Vlamingen voor ons had doen stemmen. We moesten dus met de nodige politieke, juridische en financiële beveiliging een nieuw tijdperk op poten zetten voor onze kiezers en voor ons gedachtegoed. Het pleitte voor Brinckman dat hij daarover meer wilde te weten komen. En nog meer dat hij daarvoor bij mij te rade kwam. Ik stond al enkele decennia bekend als ‘de gematigde’ van het Vlaams Blok.

Vuil genoeg

Het was de vraag die velen bezig hield. Zouden we ons omvormen tot een brede conservatieve centrumpartij? Zou die vanaf 25 procent (en meer) een rechts alternatief gaan vormen voor de verlinkste en belgicistische en overigens kapot geregeerde traditionele partijen? Terwijl die laatsten zich met een cordon sanitaire aan hun vroegere macht bleven vastklampen? Zouden wij het ‘racisme’ in lijn met het partijverbod nu achterwege laten? Zouden wij onze stijl en onze taal dan niet moeten aanpassen? De formulering van onze standpunten niet wat moeten bijvijlen? Zouden wij met andere woorden een ‘propere partij’ worden?

Mijn antwoord was toen grotendeels ‘ja’. Het is ook wat ik voordien in mijn carrière altijd consequent had beleden. En het is wat ik ook nadien (toen de partij in een leiderschapscrisis terechtkwam en ik voorzitter werd) als lijn zou uitzetten. Gekaderd in een totale vernieuwing en verjonging van de partij.

Mijn al even ironische antwoord was toen, met een knipoog als het ware, dat we wel ‘vuil genoeg’ zouden blijven

Een beetje ironisch vroeg Bart Brinckman toen of de partij van de radicale standpunten, ‘de partij van het volk’ daardoor niet ‘te proper’ zou worden voor haar kiezers. Mijn al even ironische antwoord was toen, met een knipoog als het ware, dat we wel ‘vuil genoeg’ zouden blijven om aantrekkelijk te blijven voor al onze kiezers. Overigens een welgemeende bevestiging van een visie op het feit dat wij zeer breed zouden moeten groeien naar een partij die een én-én-strategie zou uitzetten, gebaseerd op de bevragingen die ons toen 30 procent en nu meer dan 45 procent als kiespotentieel gaven. De Belgische gevangenissituatie waarin Vlaanderen zich bevond, maakte dat potentieel niet enkel mogelijk maar ook noodzakelijk.

Beginselvast maar proper

Het is ook de weg die het Vlaams Belang van vandaag verder moet blijven bewandelen volgens mij. Liefst met alle krachten binnen de N-VA die nog een heldere en gezonde kijk hebben behouden op het bredere plaatje. Zeker nu het ietwat naïeve machts-denken van de oude tripartite een neo-belgicisme is gaan belijden.

ik was, ben en zal altijd de voorstander blijven van een weliswaar beginselvaste maar propere partij

Samengevat dus. Men mag er de honderden bladzijden op nalezen die ik heb geschreven en de wellicht tienduizenden bladzijden die ik heb uitgesproken. Niets daarvan kan mij in de wat donkere hoeken van Marc Reynebeau plaatsen. Het woord ‘vuil’ was afkomstig van de toenmalige interviewer. En alhoewel Bart Brinckman (ik heb wel begrip voor de verleiding waaraan hij als journalist maar moeilijk kon weerstaan) het citaat uitlichtte en het daardoor een eigen en afzonderlijk leven is beginnen leiden, moge het voor iedereen duidelijk zijn: ik was, ben en zal altijd de voorstander blijven van een weliswaar beginselvaste maar propere partij. Niet van een ‘vuile’.

Gerolf Annemans

  

CORONA & CENSUUR VRIJE COMMENTAAR

*

Goede wijn behoeft geen krans.

Niet de woordvoerder van hierboven en al zekerlijk niet het gedachtengoed dat hij de eer heeft te mogen vertegenwoordigen. Straks brengen zelfs +50% van onze landgenoten een doorslag-gevende stem uit.

Met één artikel op het juiste ogenblik spelen De Schandaard zowel als DM weer een paar duizend lezers kwijt…

Is het Vlaams Belang dan haast gelijk aan De Maagd van Vlaanderen zittend aan de rechterhand des Vaders? Weet ik niet, maar de partij zit zekerlijk niet LINKS van de alom tegenwoordige Waarheid.

Schoonheidsfoutjes zijn er nu eenmaal overal. Ze zijn er vooral om overwonnen te worden.

Het andere schorremorrie? VIER rest-partijtjes die worstelen met de Kiesdrempel en die het Land kapot geregeerd hebben.

De keus is dus niet moeilijk. De hele wereld kijkt met belagstelling toe…. Komt er na de Brexit in de kortste keren nu ook de Vlamxit? De Geschiedenis bewijst het: Britten en Vlamen zijn twee handen op één (welgevulde) buik.

On-verfranst en on-verduitst, you remember? Het is zelfs duidelijk dat de Greenwhich-tijd terig in ere wordt hersteld

Met al dat EUSSR-gedoe zou een mens dat nog beginnen vergeten ook.

 

Digitalia

TUSSEN UILSKUIKEN

EN WIJZE UIL

 

500441 - LES IN HUISHOUDKUNDE VAN HOGER NIVEAU

 

.

500441 - LES IN HUISHOUDKUNDE VAN HOGER NIVEAU

VRIJDAG 4 DECEMBER 2020

INHOUD

EEN SOORT KASBOEK VOOR MORGEN EN OVERMORGEN, JAREN VOORUIT. KAN TOCH ZO MOEIJK NIET ZIJN. VOORDIEN EEN PAAR UUR HET VERLEDEN DOORGRONEN EN JE BENT DE BESTE MINISTER VAN FIANCIËN OOIT.

*

MATTHIAS DIEPENDAELE: ‘HET BESTE MEDICIJN TEGEN DE ZIEKE BEGROTING IS ECONOMISCHE GROEI.’

foto: ©Paul Gheyle & Jürgen de Witte

Matthias Diependaele: ‘De Vlaamse overheid moet snel terugkeren naar een gezond begrotingsbeleid’

Door de coronacrisis swingen de begrotingscijfers de pan uit. De uitgaven om de economie te ondersteunen stijgen. Dat creëert een onevenwicht in de begroting. In deze aflevering van Doorbraak Radio geeft Matthias Diependaele, Vlaams minister van Begroting, meer uitleg bij de begrotingscijfers. Hij bespreekt ook wat men kan doen om die terug in evenwicht te krijgen.

Rode cijfers

Als Vlaamse overheid hebben we de traditie om een gezond begrotingsbeleid te voeren, zegt Diependaele. Maar momenteel staat de begroting er zeer slecht voor door de aanhoudende coronacrisis. ‘De laatste jaren is er heel hard op gelet om geen schulden op te bouwen. Dat is een zege geweest.’ Volgens Diependaele zijn er twee belangrijke redenen waarom de Vlaamse overheid moet terugkeren naar een gezond begrotingsbeleid. Ten eerste is het niet aan ons om schulden door te schuiven naar de volgende generaties. De pandemie die we nu doormaken wijst op een tweede reden. Namelijk het feit dat een overheid altijd moet kunnen reageren op dergelijke crisissen. ‘In de toekomst zal er nog een crisis komen. Als overheid moeten we in staat zijn om budgettair te reageren door het hanteren van een gezond financieel beleid.’

Men denkt niet altijd meer na of er voor al die noden in de samenleving, die zeker van belang zijn, wel geld vrij is

De overheid moet haar logica in zeker zin omdraaien, vindt Diependaele. Ze moet eerst kijken naar het beschikbare budget. Pas daarna naar welke projecten financiering nodig hebben. In plaats van omgekeerd. ‘Dat is de omslag die we moeten maken.’ Men denkt niet altijd meer na of er voor al die noden in de samenleving, die zeker van belang zijn, wel geld vrij is.

Schulden door coronacrisis

We gaan ongeveer verdubbelen, zegt Diependaele. Van 24 naar 50 miljard. ‘We berekenen altijd hoe snel de schulden zullen stijgen de komende jaren uitgaande van ongewijzigd beleid.’ De redenering is echter dat man ook de komende jaren zal ingrijpen. En dat daardoor de schulden minder snel zullen stijgen.

Diependaele benadrukt het onderscheid tussen schulden en de begroting zelf. ‘Men moet inderdaad de schulden in het oog worden houden. Maar dat is niet waar ik mij het meeste zorgen over maak.’ Het grote probleem is het feit dat de recurrente uitgaven vandaag de dag hoger liggen dan de inkomsten. ‘Dat betekent dat je jaar per jaar schulden opbouwt.’ Als we daar niets aan doen zullen die schulden alleen maar stijgen.

Relance Plan

Om de begroting in evenwicht te krijgen moet men in de eerste plaats kijken naar de uitgaven. ‘Maar het moeilijke is dat we als overheid zeer veel uitgaven hebben die wel degelijk waardevol zijn.’ Weinig subsidies zijn weggegooid geld. Maar de overheid moet omgekeerd gaan redeneren en eerst kijken waar er geld voor is, zegt Diependaele. Het alternatief is het verhogen van de belastingen. Maar dat lijkt Diependaele geen goed idee in het land met de hoogste belastingdruk.

Het beste medicijn tegen de zieke begroting is economische groei

Het relanceplan van de Vlaamse overheid focust vooral op economische groei. ‘Het beste medicijn tegen de zieke begroting is economische groei.’ De 4,3 miljoen aan investeringen voorzien in het relanceplan zijn eenmalig en productiviteitsverhogend. Dat komt de economische groei ten goede. ‘We moeten opnieuw een voorsprong nemen om ervoor te zorgen dat de economie terug mee is.’ Een tweede punt zijn de nodige hervormingen. ‘Vlaanderen moet de hand in eigen boezem steken en bekijken hoe we kunnen hervormen.’ Diependaele heeft het dan vooral over de overregulering.

De Europese bijdrage

Het Europese geld zal er uiteindelijk wel komen, denkt Diependaele. ‘De discussies die er nu zijn gaan vooral over de koppeling van voorwaarden aan bepaalde landen.’ Daarnaast moet het Europese geld ook nog verdeeld worden over de verschillende beleidsniveaus in België. Daar hoeft geen gekibbel aan de pas te komen, zegt Diependaele. Het is vooral belangrijk dat men de doelstelling van het aanzwengelen van de economie voor ogen houdt. ‘Het is niet zo moeilijk om vast te stellen dat de economie het sterkste staat in Vlaanderen. En dat daar dan in evenredigheid centen in gestoken moeten worden.’

De Brusselse stadstol

Niet alleen in Vlaanderen, maar ook In Wallonië zijn ze niet opgezet met het plan voor het invoeren van een Brusselse stadstol. Brussel spreekt van een belastingverschuiving. Ze stelt dat ze niet langer het bezit maar wel het verbruik van een auto zal belasten. ‘Maar aangezien de stadstol meer zal moeten opbrengen voeren ze eigenlijk een extra belasting in.’ De stadstol treft daarnaast ook vooral mensen van buiten Brussel die in de hoofdstad werken. ‘Daarnaast krijgt Brussel ook al extra steun sinds de zesde staatshervorming. Dit in het kader van haar hoofdstedelijke functie.’ Alle instrumenten om te reageren op deze stadstol zijn voorhanden, zegt Diependaele.

Ministers met gebrek aan moed

Als politici hebben we soms te weinig moed om uit te leggen aan de mensen dat er moeilijke beslissing genomen moeten worden, zegt Diependaele. ‘Het geld moet op een verstandige manier worden uitgedeeld. Zodat het het algemeen belang dient.’ Die keuzes moeten uitgelegd worden. Maar daar ontbreekt het soms aan moed.

Als er ministers zijn die uit het raam kruipen om camera’s te ontwijken, dan is dat een gebrek aan moed

‘Als je een beslissing niet wilt communiceren dan is het waarschijnlijk geen goede beslissing, zegt Diependaele. Mensen zijn volwassen genoeg om ook moeilijke boodschappen te begrijpen. ‘Er moet natuurlijk ook wel uitgelegd worden waarom bepaalde maatregelen genomen worden.’ De overheid benadert de burger te vaak als onvolwassen. Uit angst dat er irrationeel gereageerd zal worden

David Geens

CORONA & CENSUUR VRIJE COMMENTAAR

Tot U spreekt, zoals de lezer al lang zou moeten ween, een econoom. Dat is bekend tot minstens 50 cm buien onze voordeur. Zelfs ons Duits Hedersbeest, dat binnenkort zijn eerste verjaardag viert, schudt meewarig zijn flaporen als hij ziet hoe Baasje zich klaar maakt om alles over kasboeken voor de zoveelste keer van naaldje tot draadje uit te leggen.

Kijk, mensen, wat er aan MIJN kasboek speciaal aan is, is dat zodra opgesteld, gratis deur-aan-deur besteld moet worden. Openbaarheid van Bestuur het dat.

War er verder nog opmerkzaam aan is? Wel, heu, dat is eigenlijk de clou, wanr het is dat iedere post, ontvangsten, uitgaven, maandelijks saldo bestaat uit drie lijntjes, resp het eerste in gewoon zwarte cijfers, het lijntje daaronder (Rood) voor verkeerd gediagnosticeerd SLECHT resultaat n en het 3^de lijntje GROEN voor beter dan ingeschat.

Let op, die kleuren hebben niets, maar dan ook helemaal niets te zien met noch Vivendi noch Vivaldi, maar gewapend met zo’n 3 Bics draaide het kantoor, geruisloos op volle toeren.

Weerom, na 12 maand, huis-aan-huis aflevering, zodat de verantwoordelijke voor de rode cijfers op tijd zijn biezen kon pakken voor dat die gelyncht zou worden.

Wedden dat het Land op die manier goed zou bestuurd worden? De kwestie is alleen om iedere keer nieuwe kandidaat-minsters te vinden, want… eindelijk knelpunt-beroep geworden.

Zo ver zal he dus waarschijnlijk nooit komen. Tenzij het keerpint straks begint, bij de nakende verkiezingen.

Digitalia

TUSSEN UILSKUIKEN

EN WIJZE UIL

500440 - ZUIVRE LUCHT OF GIFGROENE GASKEMER LUCHT

 

.

500440 - ZUIVRE LUCHT OF GIFGROENE GASKEMER LUCHT

DONDERDAG 3 DECEMBER 2020

INHOUD

ÉCOLE, ECOGELOGEN: ECO-WAARHEID BESTAAT NIET. WIET OF WAT ZIT DAAR NU WEER ACHTER? GASKAMERLUCHT IS TOCH GEEN BUCHT…

 

        SPELDENPRIK

‘Een nieuwe vieze man in Europa: België’

Onze Nederlandse buren maken zich grote zorgen over de onbezonnen kernuitstap waar Vivaldi zich onder druk van de fundamentalistische tandem Groen-Ecolo toch aan lijkt te zullen wagen.

**

De titel boven dit stukje plukken we uit het gezaghebbende Nederlandse opinieweekblad Elsevier. Strekking: liberaal, pragmatisch, haalbaar, gezond verstand, voortbouwend op cijfers, wetenschap en ernstig academisch onderzoek. In zijn nummer van 28/11/2020 maakt Elsevier zich bij monde van gezaghebbende columnist Simon Rozendaal grote zorgen. Ergo: de wijze man vraagt zich af wat het qua kernenergie eens zo voorbeeldige en verstandige België bezielt om Tihange en Doel stil te leggen en opnieuw aan de slag te gaan met nog te bouwen gas-centrales.

Wij citeren instemmend: ‘De Belgen waren zo snugger om zeven kerncentrales neer te zetten toen het bouwen daarvan nog goedkoop was. Er staan er vier in Doel en drie in Tihange. In Nederland lagen dergelijke plannen ook klaar maar een kongsi (????) van hippies, kabouters, brandneten lthee-drinkers, de beginnende milieu-beweging en andere warhoofden heeft dat verijdeld.’

-

Rozendaal betreurt dat groene energieminister Tinne Van der Straeten door een vergelijkbare kongsi in België gegijzeld lijkt en de straks gesloten kerncentrales wil vervangen door …. _Gascentrales GASKAMERS. Of, merkt hij fijntjes op: ‘Het geeft eens te meer aan dat bij groene en groen-linkse politici de afkeer van het atoom zwaarder weegt dan de angst voor de opwarming.’

België dreigt de nieuwe vieze man van Europa te worden.

Rozendaal: ‘Er is geen planeet B, dus houd die kerncentrales open!’. Verderop in het blad treedt een collega Rozendaal volmondig bij: ‘Hoe kun je het klimaat redden door meer CO2 uit te stoten? Het toppunt van Belgisch surrealisme.’

Subsidie-slurpers

De gedweeë, kritiekloze volgzaamheid waarmee socialisten, liberalen en de Vlaamse christendemocraten zich hebben ingeschreven in het absolutistische groene verhaal is ronduit verbazingwekkend.

De arrogantie van ‘sociaal-democraat’ Frank Vandenbroucke – federaal bevoegd voor o.a. Gesloten Winkels – op het aanbod van de N-VA om een ondoordachte sluiting te vermijden, was ronduit grof: ‘Wie is Bart De Wever in deze?’ vroeg de Hautaine Wijze van Scherpenheuvel zich hardop af. Vreemd.

De veel te vroege kernuitstap dreigt de gewone man een bom duiten te kosten en zal ons geen stap dichter bij een schonere aarde of een dalende knik in de temperatuurcurve brengen. Integendeel. We hebben niets geleerd van de onbesuisde Duitse kernuitstap: daar draaien de bruinkool-centrales weer op volle kracht. We hebben niets geleerd van wat Frankrijk is overkomen: om mogelijke energieschaarste te counteren, zag de groene milieuminister zich verplicht een steenkool centrale te heropenen! Je moet een veellezer zijn om dat soort informatie aan de weet te komen.

Energieminister Tinne Van der Straeten wil terug walvissen vangen om alle lampen in België vanaf 2025 te doen branden met groene walvisolie.

De voorstanders van kernenergie komen in Vlaanderen slechts bij hoge uitzondering aan de woord. Alleen De Standaard en De Tijd geven die stem bij tijd en wijle een forum. In ‘De Afspraak’, ‘Terzake’ of ‘De Zevende Dag’ al een pro kern-apostel aan het woord gehoord? Laat het ons weten, misschien hebben we dat gemist omdat het afscheid van Martine Tanghe ons helemaal opslorpte.

Lees nog even mee: ‘Bij een volledige kernuitstap heeft België vijf nieuwe grote gascentrales nodig om te garanderen dat het licht blijft branden.’ (De Tijd 28112020). Het Frans-Belgische Engie is van zinnens er daarvan vier voor haar rekening te nemen. Al zullen die morgen niet draaien. Die mastodonten moeten nog gebouwd worden. Die dienen vergunningsgewijs nog door een traag malende administratief-juridische molen te worden gedraaid.

Buurtprotest van omwonenden te trotseren. Het fiat van Europa te krijgen. De processie van Echternach verbleekt er bij.

Een grote gascentrale kan tot maximum 60 miljoen euro subsidies per jaar krijgen. Wie zal die miljoenen ophoesten? Wij allemaal, de simpelen van geest, de groene malloten voorop, gegijzeld door de valse noten van Vivaldi. Nu reeds met stip het grootste schandaal én de domste politieke beslissing van de 21ste eeuw: de overhaaste, onbesuisde, kapot geïdeologiseerde en politiek gemarchandeerde Belgische kernuitstap.

 

Vlaanderen – Luchthaven Zaventem, Haven van Antwerpen, ondernemend KMO-landschap – mag dit niet zonder slag of stoot laten gebeuren. Minister-president Jambon, welterusten, slaap maar lekker in je mooie donk’re huis?

Suskewiet

CORONA & CENSUUR VRIJE COMMENTAAR

Werd er al nagegaan – en vooral bekend gendemaakt - wie dat fgas zal leveren? Welke Eeuwigdurende Geheime Commissielonen hiervoor voorzien zijn? Op wie gemikt wordt om ‘de postjes’ in te nemen? Wie zal er bouwen? Tegen welke prijzen? Wie beeurt weeral de percentjes, enz, enz, enz.

Allemaal agen waarvoor overal en altijkd hetzelfde antwoord voor is: de broer van de nicht van, of de nicht van de broer van, enz, enz, enz; doe allemaal; zo,der één uitzondering, de Partij steunen.

Drie keer raden om welke milieubewuste Partij het in dit geval gaat.

 Digitalia

TUSSEN UILSKUIKEN

EN WIJZE UIL