500450 - GOEDE BEURSGANG, NIEUWE BEDRIJVEN LIGGEN VOOR HET GRIJPEN MAAR TRUMP ZAL ER NIET EENS VOOR BEDABKT WORDEN. EEN DOORDENKERTJE….

 

.

500450 - GOEDE BEURSGANG, NIEUWE BEDRIJVEN LIGGEN VOOR HET GRIJPEN MAAR TRUMP ZAL ER NIET EENS VOOR BEDABKT WORDEN. EEN DOORDENKERTJE….

MAANDAG 7 DECEMBER 2020

INHOUD

BLOEDRODE SLAVEN-DRIJVEFIJ OP Z’N CHINEES VIA HET GEHEIMWAPEN VQN EPIDEMIE ZAAIEN HEEFT HELIGEN NODOG ALS HIERONDER DIE ITALIAANSE NON. HOW THE WEST HAS TI BE WON: BEWEGGING.HALT.BE

*

1880 MARIA JOSEPHA ROSELLO

Maria Josepha Rosello, Savona, Italië; stichteres; † 1880.

Feest 7 december.

Maria Josepha werd op 27 mei 1811 in het Italiaanse plaatsje Albisola Marina geboren. Op 17-jarige leeftijd trad zij toe tot de tertiarissen van Sint-Franciscus.

Op verzoek van de bisschop van Savona verzamelde zij een aantal jonge vrouwen om zich heen die haar zouden helpen bij de twee schooltjes, welke zij zou beginnen in die stad. Uit deze groep groeide de religieuze congregatie van de Dochters van Onze Lieve Vrouw van Barmhartigheid. Veertig jaar stond zij als algemeen overste aan het hoofd. Zij spande zich vooral in om Afrikaanse slavenkinderen vrij te kopen. Tegen het eind van haar leven had de congregatie intussen ook in Amerika vaste voet gekregen. Zij stierf op 7 december 1880. Op 6 november 1938 werd zij zalig verklaard. Haar heiligverklaring volgde op 12 juni 1949.

*

http://blog.seniorennet.be/guvaal/

De MR-Obsessie

Paarsgroen blijft last hebben van woelwater Bouchez. De voorzitter van de Waalse liberalen wil nog steeds dat er versoepelingen moeten komen tijdens de Kerst- en Nieuwjaarsperiode. De kans dat dat gaat gebeuren blijft echter miniem. De voornaamste reden waarom we nl nu met de tweede lockdown zitten is het gevolg van de te snelle versoepeling door de regering (nou, ja) van Wilmès, partijgenote van Bouchez die regeerde met een uitgelezen club van gelegenheidsministers uit dezelfde partij.

Men oogst wat men gezaaid heeft. Had men gekozen voor Paarsgeel i.pl.v. voor Paarsgroen+ dat had men van heel die MR geen last meer gehad, althans niet binnen de federale regering. Met dank aan o.m. “formateur” Lachaert die daarvoor zijn woord moest opeten en kazak draaien, wat zijn partij, Open VLD, bij een volgende verkiezing door de blauwe achterban zwaar zal worden aangerekend.

Bouchez is trouwens niet de enige francofoon die vindt dat de Vlamingen in de Paarsgroen+ regering teveel te zeggen hebben; hij is er wel de spreekbuis van. Als Walen en Brusselaars straks alleen nog hun eigen wil willen doordrukken moeten ze maar zorgen dat dit land gesplitst raakt, zoals ik al eens schreef in mijn blog van 19 novemb

 *

AIRBNB TREKT INTEKENPRIJS MET EEN KWART OP

Brian Chesky,

CEO en oprichter van Airbnb ©REUTERS

Vandaag om 07:33

Sleutelfiguren   Brian Chesky, Joe Gebbia, Nathan Blecharczyk

Hoofdkantoor   San Francisco

*

Beleggers popelen om in te checken bij de beursgang van Airbnb, 's werelds grootste verhuur-platform.

Airbnb maakt donderdag zijn debuut op Wall Street. Het toerismebedrijf zei initieel dat het zijn aandelen in de vork van 44 tot 50 dollar zou verkopen. Maar de vraag bij investeerders is volgens zakenkant The Wall Street Journal dermate groot dat Airbnb die prijsvork met zowat een kwart optrekt, naar 56 tot 60 dollar.

Aan de bovenkant van die vork zou Airbnb gewaardeerd worden op 42 miljard dollar. Ook het Belgische Sofina heeft - als aandeelhouder van enkele investerings-fondsen van Sequoia - daardoor uitzicht op een mooie papieren meerwaarde. Sequoia heeft luidens het prospectus 17,9 procent van Airbnb in handen.

Airbnb haalt voor alle duidelijkheid geen vers kapitaal op. Het zijn de bestaande aandeelhouders die enkele tientallen miljoenen aandelen op de markt gooien.

Party like it's 1999

Beleggers tekenden in 2020 al voor 140 miljard dollar in op nieuwkomers. Dat is meer dan tijdens de dotcom-gekte in 1999

Airbnb moet het sluitstuk worden van een jaar waarin investeerders storm liepen voor nieuwelingen op de Amerikaanse beurzen, aangevuurd door een lange serie records op technologie-beurs Nasdaq. En dat allemaal ondanks, of in sommige gevallen dankzij, een pandemie die de economie wereldwijd tijdelijk heeft stil gelegd.

Tot op vandaag leverden beursintroducties dit jaar op Wall Straat al 140 miljard dollar vers kapitaal op. Dat is een record. Het vorige record dateert van 1999 toen de dotcom-gekte losbarstte.

Behalve Airbnb maakt deze week ook DoorDash de stap naar Wall Street. Doordash is de grootste maatijd-bezorger van de VS, en de beursgang lijkt nog vlotter te lopen dan bij Airbnb. Het bedrijf trekt al voor de tweede keer de introductieprijs op tot 85 à 95 dollar per aandeel, wat aan de bovenkant een waardering van 36 miljard dollar oplevert.

Jan De Schamphelaere

CORONA & CENSUUR VRIJE COMMENTAAR

Neen toeval bestaat niet wegens veel te profaan vn inhiud. “Toeval” dus als een jonge man het meisje van zijn dromen op het juiste moment tegen het lijf loopt? J a, natuurlijk, in en wereld waar zowel de eeuwige Goddelijke Voorzienigheid als het versleten begrip ‘Socialisme’ dient vervangen te worden door Sloefkens Beweging.Vooruitt.

Om er met open armen te worden ontvangen dor het vroeger al opgedoekte A.C.W, nu BewegingNet?

Samen Vooruit of Samen … Vergaan?

De MR-Obsessie.

Sorry, beste vriend Guvaal, maar eerst dacht ik dat daar stond de MERDE-opcessie. Maar U kennende, weet ik dat U het deftig wil houden. Trouwens zowel MR als MERDE komen uit de Fase taal, zijn zowat synoniem van elkaar en derhave zijn ze overduidelijk voor iedere échte Vaderlads Lieveende inboorling. Ook en vooral voor de eigen achtervan, die nu duq ’en bloc’ op z”n lachaards kan overkomen naar Het Blok.

-

En dan, om af te ronden – snik- het Luctor et Emergo van Amerika’s Hipe, Glory and Steuggle for Life…

Zelfs na de – volgens de VRT- mijonenen Corona-doden door zijn schuldige nalatenheid, een nooit geziene groei van de welvaart: hoe doet ‘m het, hoe doet ‘m het.

En straks, met Sleepy Joe en avant aan het op z’n Klassiek-Slinkxe wijze ontstolen Grote Roer, die tot in de hemel zal geprezen worden voor – zonder namen te noemen - des mans economische mirakel-doenderij, zal ook de levensreddende Trump-vaccin hem onsterfelijk maken.

Ja, Linksen zijn wel stom, maar toch ook weer niet helemaal op hubn kop gevallen.

Enfin, dat wil zeggen toch zolang onsterfelijk, diene Biden, net zolang tot Beweging.Vooruit ovcr zijn eigen sloefkens zal gestruikeld zijn. Op met het eigen na-bonzend hoofd te pletter te zijn gelopen tegen het Ope,nbaar Beschermd Erfgoed op de Gentse heuveltop dan jarenlang op kosten van Jan Modaal werd in stand gehouden en behoed voor volledig verval.

Loontje dat om z’n boontje kwam, weet U nog?

Digitalia

HOW TO HOLD THE WEST

.500448 - MACRONS ‘REPUBLIQIE EN MARCHE” : BEWEGIGN.NET METVOOTUIT.NEET TOT EN MET MAAR NIETEVEN MACRO MAAAR EERDER WAT MINI

 

..

500448 - MACRONS ‘REPUBLIQIE EN MARCHE” : BEWEGIGN.NET METVOOTUIT.NEET TOT EN MET MAAR NIETEVEN MACRO MAAAR EERDER WAT MINI

ZONDAG 6 DECEMBER 2020

INHOUD

HET IS DUS AL TOT DE INTIEMEN DOORGEFRONGEN DAT NA HET COMMUNISME, HET OOK AFELOPEN IS MET DE SOFTERE VERSIE DAARVAN. ZOEKPLAATJE: WAAROM WIJST ANSELE MET GESTREKTE ARM OP HET ZUID DE GENTGENAARS NAAR BUITEN HET VELD IN?

*

GESCHIEDENIS LAAT ZICH NI MET EEN PENNENTREK UITWISSEN

foto: ©wikipedia

De letters van de Vooruit

Dat wordt hier een Gents verhaal. Om het te begrijpen moet u zich een beetje inleven in de geografie van de stad van Gent. Dat is niet zo moeilijk. U wil per fiets van Sint-Anna naar de Blandijnberg. Via de Zuidstationstraat peddelt u naar ’t Zuid. Links ligt het Zuidpark en voor u een brug over de Oude Schelde. Daar wil u over, de steile helling van de Lammerstraat op. U zwoegt zich naar boven, want de Blandijnberg ligt zo maar even zes meter boven de zeespiegel. Maar uit uw linkeroog ziet u een welsprekende aanmoediging, het standbeeld van Edward / ‘Eedje’ Anseele, de oervader van de Gentse arbeidersbeweging, door Jozef Cantré gekapt in de hardsteen die bij hem paste. Met zijn rechterarm wijst Anseele de weg, en aan die arm hangt het zinnebeeld van het Gentse socialisme en syndicalisme, Moeder Vooruit, die met haar haren wapperend in de wind als een vrouwelijk scheeps-boegbeeld het volk aanvoert; en dat volk, dat zijn de zeven kleinere arbeidersfiguren geschaard onder en langs Anseeles machtige arm. Gans het raderwerk staat stil als uw machtige arm het wil. En nog voor u de kans krijgt om op een kleiner verzet over te schakelen, ziet u uit datzelfde linkeroog daar hoog boven, de spreekballon waarin Moeder Vooruit haar allesoverheersende rode woord ‘Vooruit’ schreeuwt, maar nu voluit gespeld op een gele muur, in letters van minstens een meter hoog: VOORUIT!

Wie de helling ’s avonds weer afrijdt ziet dan richting Zuid op een tweede gele muur diezelfde rode letters prijken. Daartussen ligt dat complexe gebouw dat zichzelf ‘Vooruit’ noemt, de machtigste realisatie van Vader Anseele en Moeder Vooruit gezamenlijk, de kroon op het werk van de Gentse socialistische Captains of Industry. En als ik afdalende en passant rechts goed kijk zie ik boven de ingang van dat gebouw nog een derde keer diezelfde letters blinken maar nu in mozaïeksteentjes: ‘Feestlokaal van Vooruit’. Het was een volkshuis, geopend in 1913, vlak voor de eerste wereldoorlog.

 

een gebouw van Amelinckx

In de jaren zestig verkommerden de volkshuizen. De socialisten zijn er geen goede huisvaders voor geweest. Het werd te duur om ze bij te houden. Een heel mooi exemplaar, het Brusselse volkshuis van architect Horta, werd in 1964 zelfs gewoon afgebroken; de stalen restanten lagen decennia op een stort te verkommeren. Dat heeft ook voor de Gentse Vooruit niet veel gescheeld. In de plaats zou er een gebouw van Amelinckx komen. Toen de vrijwilligers van 1981 het gebouw met de blote hand begonnen te restaureren haalden ze er naast tientallen duivenkarkassen, ook de begeleidende kilo’s duivenstront uit. De fotodocumentatie van het verval in die jaren is spectaculair. Maar niet alleen het gebouw was de socialisten te veel. Ook de naam ‘Vooruit’ was hen niet veel waard. Ook hun krant heette zo en ook die deden ze van de hand.

De behouden naam

Deze vrijwilligers van 1981 – geen partijsocialisten – kregen dit wrak van de eigenaar, de coöperatieve Vooruit, in erfpacht om er een Kunstencentrum van te maken, en toen hebben ze hun instelling en hun gebouw grondig ontzuild. Het was de tijd van de strijd tegen de verzuiling en tegen partijbinding. In hun statuten werd zelfs het woord ‘socialisme’ geschrapt. Het KC Vooruit werd een instelling van progressieve signatuur. Wat het KC niet belette om de naam Vooruit respectvol te behouden.

Bijna veertig jaar lang heeft het KC onder de historische maar ondertussen ontzuilde vlag van de oude coöperatieve Vooruit gevaren. Het gebouw Vooruit was een historisch en een herinneringsmonument geworden dat onderdak bood aan een Kunstencentrum dat een hedendaagse culturele functie vervulde en naar de toekomst keek. KC en gebouw tezamen vervulden een voorbeeld functie voor hoe we onze steden willen zien evolueren, en daar zijn ze ook erkend en beloond voor geworden: het nog altijd zo genoemde ‘Feestlokaal van Vooruit’ werd in 1983 aangeduid als beschermd monument, als deel van een beschermd stadsgezicht, en in 2009 als vastgesteld bouwkundig erfgoed.

De geüsurpeerde naam

Wie had in 2013, tijdens de feesten naar aanleiding van de honderdste verjaardag van het gebouw, kunnen vermoeden dat de socialistische partij Sp.a, de erfgenaam van de verwaarlozers en afbrekers der volkshuizen, in 2020 toch nog eens langs zou komen om de aloude naam van het Kunstencentrum te usurperen en zichzelf te sieren met het gestolen goed? Nadat ze decennia van Vooruit niet meer wilden weten, willen ze nu toch weer ‘Vooruit’ heten. Daardoor beletten ze het KC zichzelf nog ‘Vooruit’ te noemen, want dat KC is, zoals gezegd, juist ontstaan op het principe van de ontzuiling en de niet-partijgebondenheid. Het KC zit in een houdgreep en moet dus een nieuwe naam bedenken omdat de partij zijn naam gewoon kaapt.

de kitsch van de Grote Mars

Vlaamse socialisten zijn allang niet meer trots op hun eigen naam. Ze hebben al een hele traditie in het wegmoffelen van het woord socialisme. In Antwerpen en Oostende durfden ze onder hun eigen naam zelfs niet meer opkomen maar kozen ze letterlijk voor Patrick en Johan. Verwijzingen naar socialisme werden gewist. Veel inhoudelijk politiek vertaald socialisme kan je van die mensen dus niet meer verwachten. Het enige wat een naam als ‘Vooruit’ als partijnaam nog suggereert is dat de partij vooruit wil. Maar waarnaartoe? Deze metafoor werkte nog voor Anseeles coöperatieven eind 19de-begin 20ste eeuw, maar niet meer voor een partij in de 21ste eeuw. Met de naam ‘Vooruit’ voor een partij zitten we in de vooruitgangsretoriek die door Milan Kundera ‘de kitsch van de Grote Mars’ werd genoemd. Sinds de Franse Revolutie zijn ze nu al 230 jaar aan het marcheren, en precies die ‘mars vooruit’ definieert linksen als links. Even ‘ondraaglijk licht’ is de pseudo-linksheid van een Emmanuel Macron die voor hetzelfde beeld heeft gekozen: La République en marche, zowel een beweging als een partij. Daar heeft Conner Rousseau ook de paarse mosterd gehaald, want zijn gekaapte Vooruit heeft hij laten registreren als beweging.vooruit. Het vendel moet marcheren, want het socialisme is in nood, dat is het.

Ik lees in de krant dat het personeel van KC Vooruit in rouw gedompeld is. Kan best zijn, maar het bestuur van het KC en de sp.a zijn toch heel snel tot een overeenkomst gekomen. Het waren ‘constructieve gesprekken’, zei de coördinator. Met het mes op de keel dus, maar toch: eind februari 2021 maken beide partijen hun nieuwe naam bekend, en eind mei 2021, zo staat in een officiële mededeling van KC Vooruit, wordt de oude naam ‘Vooruit’ in de huisstijl verwijderd en komt de nieuwe naam op alles in en op het gebouw.

De stenen naam

 Werkelijk? Op het gebouw? De pas gerestaureerde mozaïeksteentjes die ‘Feestlokaal van Vooruit’ zeggen, en die zulke mooie vermeldingen in de erfgoedboeken kregen, zomaar wegkappen? Overplakken? Weg camoufleren zoals de naam van het socialisme?

En dan de spreekballon van Moeder Vooruit, de meterhoge letters in rode baksteen op een veld van een muur in gele baksteen: ook overplakken zoals ze daar nu het woord Vooruit tot Kolruit hebben gemaskeerd? Marketing kent geen grapjes op dit niveau, dus dat zal niet meer lukken. Of misschien die rode stenen zowel aan de kant van de Lammerstraat als aan de kant van de Sint-Pietersnieuwstraat wegkappen? Ze een verfje geven?

Het punt is dat in het geval van het gebouw Vooruit de naam zelf historisch en onroerend erfgoed is geworden. Nu mogen Conner en zijn kornuiten het Bureau voor Intellectuele Eigendom platlopen: de naam van het gebouw Vooruit maakt nu eenmaal deel uit van het beschermde gebouw Vooruit zelf. Het gaat hier niet om een kantoortoren of een hotelgebouw waarvan de naam wisselt met de nieuwe eigenaar uit de Emiraten; de naam zelf is historisch erfgoed, een onuitwisbaar landmerk dat zelf onophoudelijk ‘vooruit’ blijft zeggen aan al wie per fiets de Blandijnberg op wil. Dat wil zeggen dat deze opschriften blijven. De enige die er gratis voor niets twee reusachtige opschriften in Barnumletters bij krijgt, is de Socialistische partij die zich ‘Vooruit’ zal noemen. Voor het KC zal alle moeite om nieuwe namen te verzinnen tevergeefs zijn: dankzij het gebouw zal de verwarring tussen het KC en de nieuwe partij Vooruit pas goed zijn intrede doen.

En merci hé, Conner!

Dus KC: vaarwel ontzuiling. Op naar de beweging. En merci hé, Conner! Toch nog een goeie raad. In 2013, bij de honderdste verjaardag van het gebouw zelf, schreef kunsthistorica Liesbet Nys een prachtig en informatief tekst- en fotoboek (Uitgeverij Hannibal). Bestaat voor de helft van de 600 bladzijden uit foto’s. Het is een boek van anderhalve kilogram, uitermate geschikt om op houten koppen te slaan die verstoken zijn van enig historisch besef. Zeker uitleenbaar in de Krook.

Jean-Pierre Rondas

  ORONA & CENSUUR VRIJE COMMENTAAR

Het spijt me zeer, geachte Heer Rondas, U tot twee keer toe U vierkant te moeten tegensperken. Uiteraard, van mijn kant, met het nodige respect.

U, milieu-bewijst zoals alle voriot-denkers, verplaatst zich waarschijnlijk met plezier per fiets, maar dat ritje van U naar de Blandijnberg is een beetje… achterhaald.

Raar, hé, maar waar        en wanneer er ook maar het woordje ‘socialist’ valt, dar altijd. In de context van ‘acherhaald’ staat.

Vraag maar eens na waar Anseele nu al sedert jàren staat. bij iemand die regelmatig op Het Zuid vertoeft… Van zinnebeeld-werking gesproken!

Waar U ook met een bede slag om de arm overheen kijkt, is de al even ‘Beschermde’ tekst op de zijkant van dat schreeuwlelijk gebouw, klant Vrijdagmarkt. Volt U maar het armgebaar van Artevelde, want die kan het weten. Het Gentse plebs sloeg hem ooit de kop in…Een keer, goede keer.

“Proletariërs Aller Lannden, Verenigt U’ staat (stond?) daar.

Hen ik met eigen ogen persoonlijk gezien, die vroege morgen, dat lolbroeken daaronder een spandoek hadden bevestigd, waarop de woorden

“TEEN HET SOCIALISME”

Ok dàt is Geschiedenis, waarde Rondas.

Wie A       zeft, loet ook B zeggen. Of zwijgen. Want… achrehaald.

GRoeten aan “t Sloefke.

 

Digitalia

TUSSEN UILSKUIKEN

EN WIJZE UIL

500446 - WIE ZAL EERST VERGAAN: VLAANDEREN OF VLAANDEREN SCHANDE?

 

.

500446 - WIE ZAL EERST VERGAAN: VLAANDEREN OF VLAANDEREN SCHANDE?

zATERDAG 5 DECEMBER 2020

INHOUD

ZO HOORT U HET EENS VAN EEN ANDER. MAAR HET VERHAAL IS BIJ LANGE NOG NIET TEN EYNDE. WAAROM VERZWIJGT FRA?CIS DAT?

‘DE STANDAARD’ ZOU BEST DRINGEND VAN NAAM VERANDEREN

*

collaboratie

Francis Van den Eynde vindt dat Marc Reynebeau misschien even voor de eigen Standaard-deur kan vegen als het over de collaboratie gaat.

foto: ©Belga

De Standaard koestert de laatste tijd blijkbaar een soort heimwee naar de eerste jaren na de Tweede Wereldoorlog. In die mate dat bij wie het dagblad regelmatig leest, soms de indruk ontstaat dat iemand stiekem de klok van de redactiekantoren naar 1945 teruggedraaid heeft. Er gaat bijna geen week voorbij of er verschijnt in die krant een of ander breed uitgesmeerd artikel waarin de collaboratie aan bod komt en de repressie wordt goedgepraat. Die wordt door redacteur Reynebeau zelfs af en toe als ‘zeer mild’ omschreven… Elk boek waarvan de inhoud min of meer overeenstemt met die visie kan dan ook quasi automatisch op een lovende recensie rekenen. Met daarbovenop nog vaak een uitgebreid interview van de auteur.

Beschadigings-operatie

Het lijdt geen twijfel dat deze gedrevenheid om het steeds maar te hebben over gebeurtenissen van vier generaties terug, een zeer actuele bedoeling heeft. Namelijk schade toebrengen aan de Vlaams-nationale partijen die het de laatste jaren electoraal bijzonder goed doen. Dit is uiteraard niet naar de zin van de aanhangers van de heersende ideologie. Reynebeau lijkt dan ook blijkbaar permanent ijverig op zoek te zijn naar om het even wat uit het verleden dat — naar zijn mening — nuttig kan zijn om die partijen in een verkeerd daglicht te stellen. Of, anders gezegd, naar een stok om de hond te slaan.

Reynebeau is voortdurend aan het speuren naar iets dat hij met veel poeha kan ‘uitbrengen’

 

Hij meent die stok in de collaboratie te hebben gevonden. En dus haalt hij die er steeds weer bij om ze dan koste wat het kost en vaak met de hulp van veel verbeeldingskracht aan die partijen te linken. Reynebeau is voortdurend aan het speuren naar iets dat hij met veel poeha kan ‘uitbrengen’, en er daarna regelmatig op terug te komen om er telkens de Vlaams nationale formaties mee te confronteren

Inquisitie

Niets of niemand ontsnapt aan Reynebeaus inquisitie. Boeken en hun schrijvers, bepaalde uit hun context gerukte politieke uitspraken, standbeelden etc. ‘ontmaskert’ hij en verwijst hij zonder pardon naar een morele brandstapel. Samen uiteraard met al wie hij meent er mee te kunnen compromitteren, al is het maar van ver en met veel fantasie. Zelfs straatnamen moeten er aan geloven. Een grote zuiveringsoperatie, die alle verhoudingen in acht genomen, soms wel trekjes vertoont van wat in China tijdens de Culturele Revolutie van Mao gebeurde.

Wat hierbij opvalt is dat Reynebeau er zich blijkbaar niet van bewust is dat het van een zekere intellectuele armoede getuigt, om voor een hedendaags politiek debat steeds weer argumenten te gaan zoeken in een verleden dat nu al vijfenzeventig jaar achter de rug ligt. Argumenten die bovendien in de loop der jaren al zo vaak zijn aangehaald, dat ze tot op het bot versleten zijn.

De eigen deur van De Standaard

Maar wat nog meer verbazing wekt is dat hij in zijn ijver om alles wat aan de collaboratie zou kunnen herinneren, aan te klagen en te doen verdwijnen voor eigen deur vergeet te vegen. Over zijn krant valt in dat verband nochtans een en ander te vertellen.

Desondanks werd De Standaard van collaboratie beschuldigd

 De Standaard verscheen niet tijdens de bezetting. Desondanks werd De Standaard van collaboratie beschuldigd en stond ze tot oktober 1946 onder sekwester. Er volgde geen veroordeling. Maar om tijdens een — althans volgens redacteur Reynebeau — zo milde repressie een verschijningsverbod van iets meer dan twee jaar op te lopen, moeten de verdenkingen toch bijzonder ernstig geweest zijn. En aangezien Reynebeau er steeds weer van uitgaat dat geen koe bont genoemd wordt of er is een ( in dit geval bruin) vlekje aan…

Collaborateurs in de krant

De lijst van journalisten en andere personeelsleden die na hun gevangenistijd bij De Standaard aan de bak konden is ook bijzonder veelzeggend. Hierop vinden we onder meer (het is geen exhaustieve lijst!):

 

   Ernest Claes, oud-VNV’er die uiteindelijk niet voor collaboratie veroordeeld werd, maar toch als voldoende verdacht beschouwd werd om tijdens die ‘milde repressie’ drie maanden in de gevangenis van Sint Gillis [1] te worden opgesloten;

   Lode Claes, die vijf jaar had ‘gezeten’, onder meer omdat hij tijdens de bezetting schepen van Groot-Brussel was geweest;

   Luc Vandeweghe, voormalig medewerker van het tijdschrift De Nationaal-Socialist, in 1950 aangesteld als hoofdredacteur Buitenland (zijn pseudoniem was E. Troch). Hij bracht het later zelfs tot redactiedirecteur;

   Willy Vandersteen, wiens Suske en Wiske-verhalen al zo lang in De Standaard verschijnen, tekende tijdens de bezetting stripverhalen voor de collaboratiepers;

   Thieu Croonenberghs was VNV-Kamerlid voor de oorlog en Brabants gouverneur tijdens. Hij stond jarenlang aan het hoofd van de documentatiedienst van De Standaard. Tegelijkertijd verzorgde hij onder de naam ‘Yvo’ de rechtskundige rubriek van de krant. Hij was immers een voormalig advocaat die door de repressie werd getroffen. Hij werd veroordeeld tot drie jaar celstraf;

   En last but not least: Manu Ruys. Hij was jarenlang de politieke stem van De Standaard. Tijdens de oorlog was hij aangesloten bij de Vrijwillige Arbeidsdienst voor Vlaanderen (VAVV).

Inspiratie

Gezien deze feiten lijkt het mij dan ook meer dan noodzakelijk dat Reynebeau met zijn kruistocht tegen al wat van ver of van nabij iets met de collaboratie zou kunnen te maken hebben gehad, ook eens de eigen krant zou aanpakken. En dat hij er voor zou zorgen dat die van naam verandert, om aan te tonen dat huidige redactie niets met haar omstreden ‘verleden’ te maken heeft.

 

Een andere mogelijkheid: de redactie zou zich kunnen laten inspireren door het voorbeeld van Louis De Lentdecker. Deze iconische voormalige rechtbankjournalist van De Standaard, die een erkend gewapend weerstander was, heeft er immers nooit problemen in gezien om met al de vermelde ‘gecompromitteerden’ samen te werken. Hij heeft zelfs heel lang voor amnestie geijverd. Hij had beroepshalve heel wat collaboratie-processen gevolgd, en zijn beoordeling van de repressie verschilde nogal van die van Reynebeau…

Francis Van den Eynde

 *

 ORONA & CENSUUR VRIJE COMMENTAAR

Aangezien de vroegere Avv-VVK-krant helemaal links van de weg der coorsoied is beginnen rijden, moet ze logischerwijze ook de Linkse voorgeschreven strrategie volgen die erin bestaat altijd en overal de eigen wezenlijke kenmerken of bedoelde verdraaiïngen als het doel van hun tegenstanders te beschrijven. Alles kan, niets moet, als er maar naar hen geluisterd wordt. Wab dar brengt op.

En, zoals mij Oma Zaliger, reeds wisrt, is des Duivels zak i nooit vol genoeg.

Zij vernietigden de natuur (gascentrales of gaskamers?) en leggen dit handeltje uit als veel veiliger voor de mens.. Zo De Schandaard uit louter lijfsbehoud, want als de (Vuile) Nationalisten + 50 % halen, dan mogen die hun biezen pakken. En daar helpt geen ‘Goeie Morgen’ meer of minder meer aan…want heel het portje… loopt over van de bric- en barc Stinckmans.

Het schitterend Eynde van deze achterbakse story? Dat, de voormalige AVV-VK heraut met veel zweet, bloed en tranen de repressie met veel succes had overleefd, in handen kwam van een gewezen Hitler Junge, die, hoe raadt U het? meteen kazak keerde en zelfs in de familieschoot meteen Frans begon te spreken..

De naam van die verzetsheld in SS-Uniform? LEYSEN. André Leysen, vader van….

Stof genoeg dus voor de vuilspuiter Reine Bô om nog een tijdje aan te slag te kunnen. De kruik immers gaat zo lang te water tot ze geen kruik meer is, maar een verzameling scherven.

Ach ja, ‘t is goed in ’t eigen hart te kijken, nog even voor het slapen gaan. Of ikzelf geen kazak heb leed gedaan. Want kaazakken-draaiers, ook al heten ze LDL zijn… dubbeldekkers van 13 in een dozijn..

http://www.snuffel.info/tweedehandsboeken/biografie%C3%ABn/ldl-tot-louis-lentdecker-memoires

VAN L.D.L. TOT

LOUIS DE LENTDECKER. MEMOIRES.

*

Maar diene LDL da’s voor een andere keer, misschien net voordien als De Schandaard weer eens in andere handen komt dan de Leysens. De Tijd namelijk heelt alle wonden….

Lees ondertussen dat hierboven vermelde boek. Het is namelijk meer dan … lezenswaard. Echt Triciolore Lectuur voor Gevorderden. Want voor d held de ogen sloot legt die op zijn sterfbed zijn spel bloot.

Neen, Blitzmädel toen in de straten van Gent, waren echt voor hem, die toen al perfect Frans sprak, niet bloot genoeg. Voldoende om hem in het andere kamp te doen belanden. Hij was geboren om als minderjarige reeds nekschoten uit te delen aan andere verdwaalde jonge mannen in hun gedwongen Felfdgrau, verloren gelopen in de vrije natuur van een veer vreemd land…

Kortom, of na de gewonnen oorlog, de kat nu Zwart of Wit was, als ze maar fortuinen opbracht. Want schrijven, dat kon die man wel als gren ander. En dat zelfs evengoed in beide landstalen.. Zegt en herhaal hij tot vervelend toe.

 

Digitalia

TUSSEN UILSKUIKEN

EN WIJZE UIL

500447 - DANK ZIJ ONZE ONVOLPREZEN PUUR GEERMAANSE ZUSTER URSULA GAAT DE EUSSR MET ÉÉN LID MINDER HDT VOORTAAN VEEL BETGER DOEN

 

.

500447 - DANK ZIJ ONZE ONVOLPREZEN PUUR GEERMAANSE ZUSTER URSULA GAAT DE EUSSR MET ÉÉN LID MINDER HDT VOORTAAN VEEL BETGER DOEN

ZONDAG 6 DECEMBER 2020

INHOUD

STRAKS IN UW SCHOENTJE: (Nr 500446) IN PIIRE PULP HET STICNKMANNETJE KOPJE ONDER IN DE PURE BÔ-CITRTNE. MAAR EERST EN VOORAL UW LEVENS-RFEDDEND SPUITJE EN EEN ABONNEMENT OP EEUWIG DURENDE GELIKZALIGHEID NA DE BREXIT.

*

† 484 DIONYSIA VAN UTICA MET MAJORICUS, DATIVA EN ANDEREN

Dionysia van Utica, Byzancène, zuidelijk Tunesië, Noord-Afrika; martelares met haar zoontje Majoricus, haar zuster Dativa, met Leontia, Tertius en Bonifatius, die allen tot haar familiekring behoorden en de arts Aemilianus; † 484 (of 505?).

Feest 6 december.

Sinds het optreden van Aríus († 336) was de christenheid ernstig verdeeld (zie: Arianen).

In de tweede helft van de 5e eeuw hadden de Vandalen Noordelijk Afrika veroverd. Hun koning, Hunnerik, was een overtuigd Ariaan. Hij vaardigde op 25 februari 484 een decreet uit, waarin werd bepaald dat ieder die na 1 juni van dat jaar nog een andere leer zou aanhangen dan de ariaanse, zonder vorm van proces zou worden omgebracht.

Vele Christenen gingen om. Maar er was ook een groep standvastige gelovigen die vasthield aan de aloude leer. Sommigen wisten zich verborgen te houden tot de dood van Hunnerik, welke al plaats vond in datzelfde jaar. Maar intussen vielen er ook zo'n vijfduizend slachtoffers omwille van hun geloof. Aldus de toenmalige bisschop van Byzancène, Victor geheten: 'Naast vele andere slachtoffers die er vielen tussen mijn mensen, wil ik speciaal vermelden Dionysia; haar schoonheid ging die van verreweg de meeste vrouwen hoog te boven. Met haar stierf ook haar zoontje Majoricus: hij betoonde zich even moedig als zijn moeder. Daarnaast noem ik nog Aemilianus, een hoogbejaarde arts, Leontia, Bonifatius van Sibida en nog vele anderen die door Dionysia werden bijgestaan en aangemoedigd om toch in godsnaam trouw te blijven aan het geloof ondanks alle folteringen.'

Dionysia was een hoogstaande matrone die een belangrijke rol speelde in het publieke leven van de laat-Romeinse samenleving. Zij stierf voor de nieuwsgierige ogen van de burgers, die zagen hoe zij eerst tot bloedens toe werd afgeranseld met een zweep en vervolgens op een staak gespietst. Van haar zoontje wordt nog verteld dat hij eerst nog even rilde bij het zien van de martelwerktuigen, maar zijn moeder sprak hem moed in, en hij stierf als een man.

 

Andere bronnen noemen nog de namen van Dativa, een zuster van Dionysia, en een zekere Tertius. Deze laatste werd tezamen met Aemilianus levend geroosterd.

Volgens ooggetuigen schijnt de bloeddorst de Vandalen zo te hebben verblind dat ze elkaar raadseltjes opgaven wie de meest buitenissige doodstraf kon beden

1. 
   

En toch duurde het haast nog 200 jaar voot de Roverhoofdman in Mekka op zok, gekende manier de teigels overnam…. Had Die van Nazaezh dan niet beter in zijn broek gedaan? Beesten eten toch ook hun eigen op?

*

http://blog.seniorennet.be/guvaal/

DE VACCINATIE WEDLOOP

De media blijven een vette kluif hebben aan de Coronacrisis en alles wat er zich daarrond afspeelt. Zeker nu de koopjes zondagen eraan komen wordt het weer neuzen tellen en hopen dat we straks weer niet in een ergere kleurcode terecht komen.

Nadat men uitgerekend in Rusland het eerste vaccin tegen Corona zou gemaakt hebben, is men daar – ondanks het feit dat het vaccin zijn derde testfase nog niet heeft afgewerkt - nu al begonnen met de eerste vaccinaties. Bijna niet te geloven in een land waarvan men de aantallen besmettingen, opnames en sterfgevallen niet eens echt kent. Hopelijk komt het daar goed, want - zoals ik al in een vorige blog schreef - kunnen we er dan alleen maar beter bij varen. Dat het allemaal probleemloos zal verlopen lijkt me onwaarschijnlijk, maar voorlopig is er het voordeel van de twijfel. Dat zal er ook zijn als men straks al zal beginnen te vaccineren in de UK, nog zo’n probleemland, maar dan van een ander orde. Mij komt het, rechtuit gezegd, allemaal een beetje ongeloofwaardig over, mogen we straks misschien nog blij zijn als we er hier wat later mee zullen begonnen zijn en tegen die tijd dan weer iets meer zullen weten.

---

enslotte nog volgende rake opmerking die onze vriend Walter me door mailde en die ik niemand wil onthouden:

‘Het vaccin zou eerst moeten getest worden op politiekers. Als die het overleven dan is het vaccin gered. Overleven zij het niet, dan is het land gered’

(Monika Wisniewska, Poolse schrijfster)

Grapje natuurlijk, maar als men ziet dat het in Rusland meer dan waarschijnlijk de politiek is die beslist heeft tot een versnelde vaccinatie om er toch maar als eerste mee te kunnen uitpakken, kan men zich daar wel vragen bij stellen.

 *

ONDER TIKKENDE KLOK STAAT BORIS JOHNSON VOOR ENORM DILEMMA

De Britse premier, Boris Johnson, moet weldra beslissen of hij een handels-deal met de Europese Unie sluit of niet.

‘To deal or not to dea’l: dat blijft vier weken voor de brexit-hakbijl de vraag in de onderhandelingen over een handelsakkoord tussen de EU en Londen. Gaat premier Boris Johnson ervoor of niet? Beide partijen hebben goede argumenten voor beide opties.

Na een telefoontje tussen Europees Commissievoorzitter Ursula von der Leyen en de Britse premier Boris Johnson wordt de gesprekken over een handelsakkoord weer hervat. Vrijdagavond werd de pauze-knop even ingeduwd, maar Europees onderhandelaar Michel Barnier en zijn Britse collega David Frost kunnen weer aan de slag.

Het Verenigd Koninkrijk is op 1 januari 2021, deal of no deal, ‘buitenland’ voor de Europese lidstaten. De Britten maken geen deel meer uit van de Europese interne markt en evenmin van de douane-unie. Dat brengt gigantisch veel veranderingen met zich mee, in de vorm van douane- en grenscontroles en aparte regels en normen. Europese vrachtwagenchauffeurs hebben bijvoorbeeld douaneverklaringen nodig voor vervoer over het Kanaal. Maar wat is het exacte verschil tussen een handelsdeal of een harde brexit?

No-Deal

Een no-deal legt boven op die logistieke en regelgevende chaos een bijkomend bommetje. Voor de in- en uitvoer van en naar het Verenigd Koninkrijk gelden dan tarieven. Die tarieven zijn niet onderhandeld; ze worden opgelegd door de Wereldhandelsorganisatie.

…/…

Jan van Hessche

Kris Van Haver

CORONA & CENSUUR VRIJE COMMENTAAR

W       t hebben we hierboven geleerd dat we nog niet wisten?

De Brexit.

Dat we vooral met een overbodig geworden Chunnel zitten tussen Calais en Folkestone en dat de Noordzee dus haar eeuwenoude Rechten gerust kan hernemen.

Dover is over!

The withe Cliffs of Dober…. Zijn inderdaad gewoon… over.. We shall no meet again, DodeLieve Vera Lynn. Het Hitlerisme heeft het gehaald op de Liberty.

Maar opgepast! Ziehier een opstekerje die de attente lzer reeds weet sedert Blog 500377 dd. 23/11/2019 waar huidig partijleider achter-de-schermen Annegret Kramp-Karrenbauer (AKK) op die datim van de Partei Tag ervan langs kreeg in het voordeel van Markus Söder, leider van zusterpartij CSU.

Halfweg 2021 valt hierover de beslissing in de Bondstag…

Wait and see.

-

Het Vladimir Poetin Vaccin. Wat is er verkeerd aan, dat bijvoorbeeld in de Tour de Zwans de prijzen worden uitgedeeld aan de meet? En als dat goed is voor de sport, waarom zou er dan iets verkeerds aan zijn om mensenlevens zo vlug mogelijk te redden?

Via Polen-Hongarije, waar – tegen de goesting van het Progressieve Westen - de unieke vereninging van slechts één man met één vrouw haast heilig werd verklaard, de Wieder Gitmachung met de Ziel van het katholieke Tsarendom geregeld kunnen worden. Zodat dit tot de overleving kan leiden van onze hoogstaande Joods-Christelijke Beschaving? Waarop notabene, zoals altijd, de Arabische wereld deze keer via de buiken van hun vrouwen, haar boontjes voor te week heeft gelegd…

Geef mij dan mar Moeder-Maagden zoals de H. Dyinisia van hierboven (!) zoals die staat afgebeeld in de zowaar zeer Christelijke traditie…

-

Deal or no deal…. Het kleine maar nijvere Vlaanderen zal er hoe dan ook de klos van zijn. Eenmaal afgesloten van onze vrede- en weelde-brengers, is Vlaanderen weerloos overgeleverd aan de Fransdolle landgenoten-bloedzuigers. De weg naar de Walonisering immers na 01/01’21 ligt open en bloot en dus vooe hzr feijpen..

En het water is veel te diep, net als voor het verliefde heldenkoppel àla Schuddespiere…

-

Tenzij wij, sedeet Hastings, twee broedervolkeren geworden, besluiten het ‘samen uit, samen thuis’ te spelen.

Trouw gezworen an de Wetten v/h Belgisch volk, aan de wetten van een Volk dat niet eens bestaat tenzij in de hebzuchtige verbeelding van een bende Judassen?

Gedaan dus met een ’Parlement’ op het achterkoertje in de veranda tefen het buitenraam.

De bom – in de twee betekenissen - onder Ht Halfrond om met de brokstenen een Eigen Huis te bouwen. Met slechts 21 zetels, bekleed met goudbrokaat en op de rugleuning, voor en achteraan, ten aanzien van de hele wereld, telkens een Zwarte Leeuwenkop zonder ooglapje….

 

Digitalia

TUSSEN UILSKUIKEN

EN WIJZE UIL

500445 - DIEN AVOND EN DIE ROZE, VERMAAGDELIJKT OP DE ZOETE SINTERKLAAS AVOND

 

.

500445 - DIEN AVOND EN DIE ROZE, VERMAAGDELIJKT OP DE ZOETE SINTERKLAAS AVOND

zATERDAG 5 DECEMBER 2020

INHOUD

RAAR, HÉ, MAAR DE TITEL HIERBOVEN STOND ER AL NOG VOOR HET ARTIKEL WEERD INGELEZEN. IS GEWOON NIET UIT TE LEGGEN. TNEZIJ ’N BEETJE MET DE OGEN WAARMEE ONDERGETEKENFDE ZIJN EERSTE SPEELGPED AUITOOTJE KREEGF TE BEWONDEREN.

*

ALICE NAHONS ‘VONDELINGSKENS’ WORDEN 100 JAAR

Paul van Ostaijen noemde haar gedichten 'zo goed als perfect'

Alice Nahon

(1896-1933)

*

Het zal weinigen ontgaan zijn dat De Witte van Ernest Claes 100 jaar geworden is. Chris Ceustermans besteedde daar hier eerder al aandacht aan en onlangs bracht de Wereldbibliotheek een jubileumuitgave van de roman uit. Maar het is ook 100 jaar geleden dat een andere Vlaamse klassieker verscheen, met name de dichtbundel Vondelingskens van Alice Nahon. Als we de allicht tijdelijke populariteit van Delphine Lecompte even negeren, is Nahon waarschijnlijk nog steeds Vlaanderens bekendste dichteres.

Sanatoriumpoëzie

Alice Nahon begon met het publiceren van haar poëzie toen ze tijdens de Eerste Wereldoorlog in het sanatorium van Tessenderlo verbleef, waar ze in behandeling was voor tuberculose (tbc). In het gedichtje ‘Mijn poëzie’, waarmee ze in januari 1917 in Vlaamsch Leven debuteerde, schrijft ze dat haar poëzie rust en troost biedt aan haar ‘arme, kleine hart’ en haar ‘droefenis’ even wegneemt.

 

Pas jaren later zou blijken dat ze helemaal geen tbc had.

Ze wist immers dat tbc ongeneeslijk was en dat de kans groot was dat ze door de ziekte jong zou sterven. Pas jaren later zou blijken dat ze helemaal geen tbc had. Het is in deze periode (tussen 1917 en 1921) dat de meeste van haar gedichten tot stand kwamen.

Instant succes

De gedichten die Nahon opstuurde, eerst naar het weekblad Vlaamsch Leven en na de oorlog naar de krant De Schelde, vielen meteen in de smaak. Zowel Willem Gijssels als Pol de Mont, de respectievelijke hoofdredacteurs, moedigden haar aan en gaven haar goede raad. Ook de lezers reageerden enthousiast. Dat was vader Gerard Nahon, die als gerant van De Nederlandsche Boekhandel in Antwerpen goede contacten had in de literaire wereld, niet ontgaan.

Samen met De Mont selecteerde hij 34 gedichten voor de bundel die in juli 1920 in een voorzichtige oplage van 200 genummerde en gesigneerde exemplaren verscheen bij de uitgeverij van zijn werkgever. De titel, Vondelingskens, kwam van Alice zelf. Een gelukkige keuze, want als het aan Pol de Mont gelegen had, was het Gevoeld en geleefd geworden. Ze zorgde ook voor een openingsgedicht, waarin de titel wordt verklaard.

Dat begint zo:

’k Vond z’in Vlaanderen, waar geen hand

Zegent d’idealen…;

Waar men, als een vreemde, bant

D’eigen zoete tale.

 

Het eindigt met een strofe waarin ze haar gedichten ‘schaam’le dingskens’ noemt, ‘geen rijke kind’ren…, och, ’t Zijn maar vondelingskens’. Toch werd de bundel unaniem lovend onthaald in de Vlaamse pers en was hij binnen de paar weken uitverkocht. Zelfs haar goede vrienden Geert Pynenburg en Fernand Berckelaers (alias Michel Seuphor) hadden naast een exemplaar gegrepen. Ze moesten wachten op de tweede druk, die pas in januari 1921 verscheen. Er zouden er nog vele volgen.

Sentimentele stereotiepen

De verklaring van het succes van Nahons poëzie werd door haar ietwat jaloerse Antwerpse stadsgenoot Paul van Ostaijen in 1926 al geleverd. Volgens hem behoren haar gedichten ‘met het gekadanseerde op-en-neer schommelen van sentimentele stereotiepen’, weliswaar tot de kleinburgerlijke literatuur, maar zijn ze ‘in dit genre zo goed als perfect en overtreffen alles wat daarin in onze literatuur werd gepresteerd’. Ook de Nederlandse dichter Martinus Nijhoff erkende in hetzelfde jaar dat Nahon ‘uiterst goed geschreven’ had voor de ‘gemisaanvaarders’.

Haar verkoopscijfers staken echter de ogen uit.

Daarmee bedoelde hij poëzielezers die vooral op zoek zijn naar troost. Maar evenmin als Van Ostaijen beschouwde hij de gedichtjes van Nahon als echte literatuur. Haar verkoopscijfers staken echter de ogen uit. Dat het gedicht met de beginregels ‘’t Is goed in’t eigen hert te kijken, nog even voor het slapen gaan’ – dat in haar tweede bundel verscheen – 100 jaar later nog tot het collectieve geheugen van vele Vlamingen zou behoren, hadden ze niet voorzien.

Een kwartmiljoen bundels

Nijhoff had voorspeld dat Nahon ‘het gelijk voor een jaar of tien aan haar kant’ zou hebben. Dat was een schromelijke misrekening, want zowel Vondelingskens als haar latere bundels – Op zachte vooizekens (1921) en Schaduw (1928) – kenden tot in de jaren 50 van de vorige eeuw herdruk op herdruk. In totaal werden er naar schatting een kwart miljoen van verkocht, een aantal dat in Vlaanderen waarschijnlijk alleen door Guido Gezelle wordt overtroffen. Naast het feit dat de gedichten een groot publiek aanspraken, speelde ook Nahons publieke imago een belangrijke rol in haar succes.

Dat imago was haar tot op zekere hoogte opgedrongen door haar vader/uitgever. Zo zorgde hij ervoor dat elke bundel vanaf de tweede druk van Vondelingskens voorzien was van een portretfoto van zijn mooie dochter. Anderzijds probeerde hij haar bundels te vrijwaren van alle openlijke verwijzingen naar lichamelijke liefde en haar als een ‘weemoedig kwijnmeisje’ te presenteren. Die combinatie oefende vooral op jonge schrijvers een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit. Ze trokken in drommen op ‘bedevaart’ naar ‘Ons Lieve Vrouwke van Tessenderlo’, zoals Felix Timmermans het uitdrukte.

Turbulent liefdesleven

Uit vele van Nahons gedichten spreekt een grote en oprechte drang naar genegenheid en liefde. De bezoekjes van de jonge schrijvers leidden geregeld tot affaires, soms met verschillende van hen tegelijk. Zo had ze op gegeven moment te doen met zowel Michel Seuphor, Paul Pée als Geert Pynenburg. Voor Nahon was dat niet zo’n probleem, die hield er evenals Pynenburg nogal libertijnse opvattingen op na. Seuphor wilde de ‘superbe fille blonde’ liever voor zich alleen.

Nahon hoefde niet gered te worden en wilde dat ook helemaal niet.

Daarvoor reed hij op een stormachtige dag met de fiets van Antwerpen naar Brussel om haar uit de klauwen van een argeloze Paul Pée te redden, die met zijn ‘Poes’ een ‘heerlijke lune de miel’ in een Brussels hotel aan het vieren was. Nahon hoefde niet gered te worden en wilde dat ook helemaal niet. Haar liefdesleven was turbulent en bracht haar meer dan eens in een lastig parket, maar dat nam ze erbij. ‘Ik heb de liefde liefgehad’, zo schreef ze later zonder veel wroeging.

Een toekomst persoonlijkheid

Er school dus ook een soort Delphine Lecompte in Nahon. Maar door de bekrompen mores van haar tijd kon ze niet openlijk over haar liefdesleven spreken, noch erover schrijven in haar gedichten. Ze heeft het wel geprobeerd, maar haar uitgever wilde er niet aan. Dat bracht de Nederlandse schrijver Eddy du Perron, bij wie Nahon een tijdje logeerde als gezelschapsdame van zijn moeder, ertoe haar te karakteriseren als ‘een toekomst persoonlikheid (…) met een te grote liefdadigheid tegenover het vulgus’. Met andere woorden: de echte Alice Nahon was niet zoals ze zich voordeed in haar gedichten. In brieven aan vrienden gaf ze trouwens toe dat ze de rol van ‘kwijnmeisje’ bleef spelen om aan de verwachtingen van haar lezerspubliek te voldoen.

een vlinderachtig-mooi gedichtje

Dat alles neemt niet weg dat de poëzie van Alice Nahon ook nu nog mensen blijft aanspreken en dat men enkele van haar gedichten met een ‘eigenaardig welbehagen’ (dixit opnieuw Du Perron) blijft lezen. Zelfs een aristocratische dichter als Maurice Gilliams, die moeilijk van een vulgaire smaak kan verdacht worden, vond Nahons jeugdgedicht ‘Aralia Japonica’ ‘een vlinderachtig-mooi gedichtje, dat men graag afschrijft en in een doos-met-schoone-dingen weglegt’.

Canon

Populariteit is geen criterium voor literaire kwaliteit. Dat Vondelingskens en De Witte niet in de Vlaamse literaire canon zijn opgenomen, valt op louter kwalitatieve gronden nog te verantwoorden. Maar als twee van de meest gelezen schrijvers van de twintigste eeuw horen ze mijns inziens wel thuis in een bredere cultureel-historische canon – Alice Nahon zeker ook als vrijgevochten, onconventionele vrouw die haar tijd ver vooruit was.

Manu Van der Aa

 CORONA & CENSUUR  VRIJE COMMENTAAR

Dan val ik maar meteen met de deur in (het achter) huis binnen. Ben in mij Sturm un Deang-periode haast gek geworden door de betovering van Paul Van Oostayen. Onder de moede maan schuift de moede kano moede naar de moede zee… Maar, zei de Eerwaaarde Leraar Nederderlands, ons er niet eens rekenschap van gevend dat zij ’n vrouiwspersoon was, richt uw blikken liever op Alice Nahon, want zij is een zonnetje.

 

Pas oud geworden, realiseer ik mij dat dit stoute woorden waren in een ‘Geestelijk College’ van toen. Ons Ma begreep het ook niet goed, hoe ons huis ineens overvol lag met boeken van die o zo jong gestorven minares. Zoek U maar liever een goed Lief, wist ze, daar heb je meer pak aan…

Ja Ja, tussen droom en daad, staan wetten in de weg, en vooral veel praktische bezwaren. Geldkwesties en zo. Het werden dan ook geen ‘Letteren’ maar…cijfertjes om mee door het leven te gaan….

Maar oude Liefde roest niet. Daar laat ik zelfs mijn bord vol smakelijke Sintrklaas-avond wafels voor staan.

 

Digitalia

TUSSEN UILSKUIKEN

EN WIJZE UIL