WAT DE MENSEN WILLEN
Bij de DM verschijnt dezer dagen wel af en toe een scherpe analyse
(die natuurlijk ingekleurd is naar hun eigen smaak: ze kunnen het niet laten om rond de feiten hun eigen meningen niet alleen te draperen, maar om die meningen te doen primeren op de feiten),
maar waar de diepere oorzaken eenmaal boven gespit, vergeten ze de conclusies te trekken.
Zo ook deze morgen de Walter over de manier van regeren van de partijen, die nu eenmaal allemaal hun eigen ding doen, tot ze door de kiezers, bij de volgende stemming, tot de orde geroepen worden. Vraag: hoe kunnen wij politiekers kweken die besturen zoals de kiezers het gewild hebben?
Antwoord: door te kiezen voor sterke persoonlijkheden die denken en handelen van uit de kracht van hun overtuiging.
Toegepast op deze verkiezingen: de kiezer heeft gestemd voor een sterker Vlaanderen, dat is toch de algemene vaststelling. En wat gebeurt er? Er wordt in Vlaanderen onderhandeld voor de nieuwe regering door de verliezers-traditionele kleurpartijen, niet alleen met quasi veronachtzaming van de wil van de kiezer, maar met uitsluiting van de tweede grootste partij van Vlaanderen.
Gevolg: een regering die alleen bestaat om compromissen uit te delen, met versterking van de afkeer voor alle politici door de kiezer, en met versterking van het extremisme bij de uitgeslotenen.
Voor ons (mij!) niet gelaten…De kruik gaat zo lang te water tot ze breekt. Het is pas op de puinen van het verleden dat een nieuwe toekomst kan gebouwd worden. Een toekomst zoals het volk van Vlaanderen dat in meerderheid wil. Stelt zich alleen de vraag: zal er tijd genoeg zijn, want de dreigende golf van gelukzoekers, samen met het uitstervend ras van de harde flamengantische kern bedreigt deze logische gang van zaken.
Daarvoor is het onontbeerlijk dat wij bloggers, vrijbuiters van de publieke opinie, alleen gebonden door de kracht van onze overtuiging, onophoudelijk kloppen op dezelfde nagel. Vlaamse eigenheid, met open vizier op de ganse wereld. In concreto: onafhankelijkheid, veiligheid en inperking (terugdraaien?) van de immigratiestroom in samenwerking met een overwegend rechts Europa.
En nu laat ik de kettinghond van De Morgen, Walter Pauli, op U los…..
Ernst
Op het eerste gezicht zit het er weer bovenarms op tussen Open Vld en CD&V. Vrijdag zeiden de liberalen dat een staatshervorming voorgaat op de regeringsvorming. Zondag riposteerde Kris Peeters (CD&V) dat de regeringsvorming primeert. Toch is dat beter nieuws dan het lijkt. Alle grote Vlaamse partijen beseffen dat het ernst is. Dat het snel moet gaan en dat er goed geregeerd moet worden. Dat de tijd van tijdverlies voorbij is.
En ook al leggen Open Vld en CD&V fors andere klemtonen en strategieën, er weerklinken geen absolute veto's. Open Vld ziet geen heil in de gemeenschapsdialoog. In de klassiek-machiavellistische Wetstraatinterpretatie kan dat enkel een belediging zijn aan de grote man van die dialoog, CD&V-stemmenkanon Kris Peeters. Men kan er een herhaling in zien van 2007, toen Open Vld'ers on en vooral off the record Cd&V-stemmenkanon Yves Leterme hinderden.
Het grote verschil met 2007 is dat nu ook Peeters erkent dat de gemeenschapsdialoog alleen niet zaligmakend is. Dat Open Vld nu een verruiming van de federale regering met sp.a niet uitsluit: in 2007 was dat nog een echt taboe. Nu weegt de zorg om het algemeen belang toch sterker door.
Bijvoorbeeld omdat het water het land, en dus de politiek, écht aan de lippen staat. Omdat men weet dat een of andere staatshervorming een essentieel element van de oplossing is, en dat dit alleen kan met een grote meerderheid. Maar vooral: omdat er nu veel verliezers zijn.
Het blijft een anomalie die inherent is aan de Wetstraat. Als er na een verkiezing alleen winnaars zijn, valt er geen land mee te bezeilen. Pas als er verliezers zijn, is er bereidheid om het beleid (en dus het land) te laten winnen. In 2007 voelde Open Vld zich een heuse winnaar. En dus deden de liberalen nukkig. Net zoals in 2003 met paars II gebeurde, toen liberalen én socialisten zich grote mijnheren voelden en dus vooral onnozel deden - met alle gevolgen van dien. In 1999, bij paars I, beseften de socialisten dat ze murw geslagen waren, en dus stelden ze zich coöperatief op.
Vandaag weten zowel liberalen als socialisten dat het barslecht was (en christendemocraten dat de overschot niet groot is) en dat ze geen al te grote mond moeten opzetten. Dus valt er nu redelijker te werken.
Walter Pauli
Politiek commentator (De Morgen)
15/06/09 07u12
Posts tonen met het label VERKIEZIGEN. Alle posts tonen
Posts tonen met het label VERKIEZIGEN. Alle posts tonen
maandag 15 juni 2009
zondag 14 juni 2009
DE MORGEN ANALYSEERT BART DEWEVER
DE MORGEN ANALYSEERT BART DEWEVER
Is Liesbethje nu al dan niet foetsie bij de DM? Blijkbaar schrijft ze nog artikels die uitgaan van de actualiteit en dus zeker niet uit de diepvries komen. Want bij DM kan men zich aan alles verwachten…Journalisten die uit zichzelf opstappen, maar freee-lance, alsof er niets gebeurd is, blijven voortdoen.
Typisch voor de linkse broederschap: mossel zijn en vis tezelfdertijd! Of zou ze nu als ‘zelfstandige’ aan de slag zijn, via het kanaal van een PV (Pruts Vennootschap), net zoals chef Desmet en nog vele andere linkse zakkenvullers (Woestijvis - Ben Crabé) die op die manier, zoals een goede linkse past, open en bloot zowel de RSZ als de fiscus ontloopt….
Schijnzelfstandige werd/wordt dit genoemd, wel bekend in de mij zo vertrouwde accountancy/belastingsconsulency-wereld. Bij controle van de RSZ en/of A.I.B (Administratie Inkomsten Belasting) waren er twee hoofdkenmerken van de schijnzelfstandigheid: was er maar één klant (de werkgever) en was er een band van ondergeschiktheid (werken onder gezag, leiding en toezicht, vaste verplichte werkuren). Indien één van de twee hoofdvoorwaarden niet vervuld was, dan werd de RSZ met terugwerkende kracht van 3 jaar nagevorderd (+boete) en waren de bijdragen die mens als ‘zelfstandige’ betaald had, verloren. De BTW en de Inkomstenbelastingen kwamen nadien ook een serieus graantje meepikken, en dat was o.a. de terugbetaling van alle BTW (Vak 21) en de verwerping (Vak 11) ervan in hoofde van de ‘werkgever. Schijnzelfstandigen heb ik vooral gekend in de horeca, door die mensen te helpen die met het strop rond hun nek zaten. En in andere (de omgekeerde gevallen) van een zaakvoerder-hoofdaandeelhouder die zich om familiale of andere redenen liet inschrijven als werknemer in zijn eigen vennootschap…In deze situatie waren de gevolgen nog desastreuzer, zodat de ‘tableau de chasse’ van de controleurs 1/100 vertoonde in het eerste geval, en 90 op 100 in het tweede geval. Waar bij dezen toegaven, te handelen ingevolge de instructies: breed zijn van aannemen, of juist niet…..want men zocht misbruik van de voordelen der sociale wetgeving (hoger kindergeld, goedkopere mutualiteit, lagere belastingen) van ‘goed verdienende zelfstandigen’ …. …
Het is een heerlijk stukje geworden, daar in de DM, waar de linkse spijt zo van af druipt, en waar natuurlijk gepleit wordt voor eenzelfde regering als vòòr de verkiezingen. Tussen de lijntjes is te lezen, dat de kiezer wel degelijk gesproken heeft, maar dat men, in het hoger belang (de recessie!) daar best niet teveel naar gehandeld wordt….Liesbetje besluit in eerste instantie met hetzelfde (verward) verhaal waarmee ze begonnen is: haar eigen stelling dat het met belgië moet gebeuren (de oplossing van de crisis) en niet met een zelfstandig Vlaanderen. Ze spreekt en redeneert dus tegenin alle logica, dat vermits het Wallo/Bruix potverteren maar niet ingetoomd kan worden, wij, de Vlamingen, daar dan best kortspel mee maken.
Helemaal op het einde blijkt ze toch het einde van de tunnel te zien: het wordt een zwanenzang (van Kris Peeters), en desnoods van…belgië. Anders gezegd: om het even wat er met de nieuwe Vlaamse Regering gebeurt, het eide van belgië is onafwendbaar.
Heerlijk mens, dat Liesbethje!
Tussenstand: De sirenenzang van een slimme mens
Bart De Wevers streven naar autonomie is legitiem. Maar er moet wel een economische crisis aangepakt worden, en voorlopig zullen we dat met de bestaande Belgische structuren moeten doen
Liesbeth Van Impe is politiek redacteur van De Morgen
Kris Peeters twijfelt. De verleiding blijkt groot om N-VA aan boord te hijsen van zijn Vlaamse regering, eventueel ten koste van de liberalen. Er zijn goede redenen om dat te overwegen. N-VA is de enige echte overwinnaar van de Vlaamse verkiezingen. De partij moet nauwelijks onderdoen voor liberalen en socialisten, die allebei slaag kregen. En in tegenstelling tot LDD kan N-VA zich wel laten voorstaan op interne coherentie en gedegen politiek personeel.
En toch is de inclusie van N-VA minder logisch dan ze lijkt. Regeringen worden gevormd op basis van een verkiezingsuitslag, zeker, maar nog bepalender is wat coalitiepartners samen willen en vooral moeten doen. In een economische crisis die in het recente verleden zijn gelijke niet kent, is zeker dat laatste bijzonder belangrijk.
Flashback naar 6 juni. Hadden wijze mannen met een scherp besef van wat de politiek als opdracht te wachten staat hun geprefereerde coalitie op een blaadje moeten schrijven, dan hadden ze allen zonder uitzondering voor de klassieke tripartite gekozen. Een brede meerderheid waarbinnen de partijen elkaar op links en rechts in balans houden, een belangrijk deel van het middenveld omvatten en voor stabiliteit kunnen zorgen. De kanttekening bij dat scenario is dat ook de klassieke partijen de laatste jaren geen fameus trackrecord hebben als het op moeilijke beslissingen aankomt en ze zeker in de campagne zedig zwegen over onpopulaire maatregelen die zich na de verkiezingen zullen opdringen. Maar CD&V besefte dat veel beloven weinig zin had, Open Vld durft wel al eens over besparingen te praten, sp.a weet dat het de komende jaren over de essentie - het overeind houden van de welvaartsstaat
Heeft de kiezer die tripartite naar het rijk van de wensdromen verwezen? Volgens sommigen wel, CD&V hield stand, Open Vld en sp.a verloren. Een coalitie van winnaars is het geenszins. Maar dat klopt niet helemaal, de coalitie blijft mathematisch perfect mogelijk. En dat is vanuit democratisch oogpunt nog altijd het belangrijkste criterium. Zeker als er bijzonder goede redenen zijn om N-VA op dit moment buiten de regering te houden.
CD&V'ers die toch naar een regering met N-VA neigen, komen steevast met dezelfde bedenking: wie weet is Bart De Wever de nieuwe Hugo Schiltz. Waarmee ze bedoelen dat De Wever een redelijk man is, geen revolutionair, intellectueel en emotioneel in staat tot compromissen. Een aanhanger van de Frans Baertdoctrine: stappen vooruit in de Vlaamse ontvoogding moeten reëel zijn, mogen niet te veel kosten en mogen verdere stappen niet bemoeilijken. Het is de weg van de schuifelende federalisering: stapje voor stapje wordt Vlaanderen autonomer.
Maar is dat echt de strategie van De Wever? Verschillende verklaringen van de N-VA-voorzitter, tijdens de campagne en het meest uitgesproken tijdens het VRT-debat na de verkiezingen, doen daarover vragen rijzen. De Wever pleitte ervoor om de federale regering "onder curatele" te plaatsen. Dat is niet schuifelen, dat is uitroken en mogelijk zelfs opblazen.
Maddens werkt
Het viel trouwens op hoe Bart De Wever zich meteen in de bochten moest wringen die elke salonfähige radicaal bijzonder goed kent. De spreidstand is simpel: 'vuil' genoeg blijven voor de achterban, maar acceptabel worden voor gematigder geesten. De Wever zegt "onder curatele plaatsen", maar begint te snuiven als een tegenstander dat terecht als 'saboteren' vertaalt. Tijdens het debat maandagavond ging De Wever, in volle overwinningsroes, een paar keer verder dan hij doorgaans doet. Waarop hij begon te mokken dat hij niet van plan is de zwartepiet op te rapen. En zo leerde Vlaanderen de Maddensdoctrine nog eens kennen, al wil De Wever er zelf publiekelijk niet meer naar verwijzen. Die poneert, lapidair gesteld, dat de Franstaligen tot een verregaande staatshervorming gedwongen moeten worden doordat de Vlamingen waar ze kunnen het been stijf houden en blokkeren wat ze kunnen blokkeren.
CD&V zag De Wever uitspraken in die richting de volgende morgen snel weer inslikken en knikte tevreden. Ze zouden beter moeten weten. De Wever heeft de strategie van uitroken en blokkeren immers al eerder met succes gebruikt. De eerste poging was nog bescheiden: in 2004 gebruikte de Vlaamse regering haar eigen regeerakkoord om de hete aardappel Brussel-Halle-Vilvoorde keihard in het federale kamp te stampen. Met succes, Verhofstadt II struikelde er bijna over. In 2007 werd het echte experiment gevoerd. Het breekijzer was de vorming van de federale regering. Niemand minder dan Yves Leterme omarmde toen een variant van de doctrine: de Franstaligen zouden tot een staatshervorming gedwongen worden omdat er anders niet eens meer een federale regering gevormd zou kunnen worden. En vervolgens deed De Wever er alles aan om Leterme op die lijn te houden. Die strategie heeft gewerkt. Zelfs toen er eindelijk een federale regering gevormd werd, verzandde die in immobilisme. Verhoudingen tussen politici - een van de bouwstenen van elk voorgaand communautair akkoord - werden diep geschaad, alles liep vast. De Franstaligen hebben daar een belangrijke verantwoordelijkheid, maar CD&V en N-VA zeker ook. Toch werden ze daar door de kiezer niet voor afgestraft, integendeel.
Het is de uitstekende score van de voormalige kartelpartners op 7 juni die het succes van het experiment bevestigde. Meer nog, De Wever - nooit vies van enig cynisme - wil nu de federale regering onder curatele plaatsen omdat ze niets gedaan krijgt. Het meest perfide was zijn argument dat er dit jaar zowaar een tekort van 15 miljard euro zal zijn. Hij gooide er meteen nog Guy Mathot achteraan, zodat die hele schuldenberg meteen een PS-kleurtje kreeg. Nochtans zijn deze keer niet de bodemloze putten van de Waalse staalindustrie verantwoordelijk, maar wel de banken en het algehele immobilisme. En voor dat laatste is ook N-VA mee verantwoordelijk, al zit ze dan al een jaar niet meer in de regering.
Het voordeel van De Wever is dat hij helemaal geen radicaal lijkt. Sinds De slimste mens weet men ook buiten de Wetstraat dat hij een bijzonder sympathiek man is. Intelligent, grappig, met gevoel voor zelfrelativering. Zeker geen romantische Vlaams-nationalist. Kortom, De Wever heeft geen vezel Geert Bourgeois in zijn lijf. Voor CD&V'ers is Bourgeois het schrikbeeld: lacht zelden, geeft nooit toe. Nochtans is Bourgeois intrinsiek veel minder gevaarlijk dan De Wever, want klassieker en dus voorspelbaarder. Een Bourgeois twijfelt eindeloos tussen onderhandelen of niet, maar als hij eenmaal in de Vlaamse regering zit, kleurt hij netjes binnen de lijntjes. In die zin is hij een klassieke Vlaams-nationalist. Schiltz en Bourgeois kun je vergelijken: de een zocht het compromis, de ander huivert ervan. De Wever valt buiten die vergelijking, hij speelt een ander spel.
De Wever zal zonder problemen onderhandelingen beginnen en eventueel zelfs in een regering stappen. Waarna het (belangen)conflicten met de federale regering kan beginnen te regenen en waarbij elke vraag om extra geld voor de globale begroting afgeblokt wordt. Weigeren de coalitiepartners mee te stappen, dan zal De Wever zijn conclusies trekken. Laat de anderen dan maar aan de Vlaming uitleggen dat er extra bespaard moet worden om de federale kas te spijzen. En nieuwe instabiliteit bevestigt alleen maar zijn stelling dat dit land vierkant draait, al heeft hij het imbroglio desnoods zelf uitgelokt.
Is dat project van De Wever schandalig? Geenszins. Zijn streven naar autonomie is legitiem en hij gebruikt de middelen die de democratie hem ter beschikking stelt. Dat mag. Maar er moet wel een economische crisis aangepakt worden, zonder uitstel. De Wever mag menen dat een Vlaanderen met meer bevoegdheden dat beter zou kunnen, voorlopig zullen we het wel met de bestaande Belgische structuren moeten doen. Het is een even legitieme vraag of we ons vandaag een strategie-De Wever kunnen permitteren, zelfs als we zijn analyse zouden delen.
Wordt de wil van de kiezer genegeerd als de N-VA aan de kant blijft staan? Bij gebrek aan gegevens is die vraag moeilijk te beantwoorden. Maar we durven toch gokken dat postelectoraal onderzoek zal uitwijzen dat de Vlaamse kiezer voor een geloofwaardige aanpak van de economische crisis gekozen heeft, eerder dan puur communautair te stemmen.
De klassieke partijen doen er dus best alles aan om te bewijzen dat ze nog in staat zijn het politieke sangfroid op te brengen om binnen de bestaande instellingen de crisis aan te pakken. Open Vld moet ophouden politieke spelletjes te spelen, PS moet ophouden alles te blokkeren, CD&V moet eindelijk kleur bekennen. Wie weet krijgen ze dan ook nog een staatshervorming op papier, een die de regio's versterkt en het federale niveau werkbaar houdt. Missen ze die kans, dan kan De Wever terecht beweren dat ze hun eigen draagvlak ondergraven hebben.
Kris Peeters twijfelt. De sirenenzang van De Wever klinkt aanlokkelijk. Maar als De Wever doet wat hij diep vanbinnen van plan is - en geef hem eens ongelijk dat hij deze historische kans zou missen - dan wordt het meteen een zwanenzang. Misschien van België, maar zeker van de geloofwaardigheid van de politiek zoals we die kennen.
13/06/09 11u46
Is Liesbethje nu al dan niet foetsie bij de DM? Blijkbaar schrijft ze nog artikels die uitgaan van de actualiteit en dus zeker niet uit de diepvries komen. Want bij DM kan men zich aan alles verwachten…Journalisten die uit zichzelf opstappen, maar freee-lance, alsof er niets gebeurd is, blijven voortdoen.
Typisch voor de linkse broederschap: mossel zijn en vis tezelfdertijd! Of zou ze nu als ‘zelfstandige’ aan de slag zijn, via het kanaal van een PV (Pruts Vennootschap), net zoals chef Desmet en nog vele andere linkse zakkenvullers (Woestijvis - Ben Crabé) die op die manier, zoals een goede linkse past, open en bloot zowel de RSZ als de fiscus ontloopt….
Schijnzelfstandige werd/wordt dit genoemd, wel bekend in de mij zo vertrouwde accountancy/belastingsconsulency-wereld. Bij controle van de RSZ en/of A.I.B (Administratie Inkomsten Belasting) waren er twee hoofdkenmerken van de schijnzelfstandigheid: was er maar één klant (de werkgever) en was er een band van ondergeschiktheid (werken onder gezag, leiding en toezicht, vaste verplichte werkuren). Indien één van de twee hoofdvoorwaarden niet vervuld was, dan werd de RSZ met terugwerkende kracht van 3 jaar nagevorderd (+boete) en waren de bijdragen die mens als ‘zelfstandige’ betaald had, verloren. De BTW en de Inkomstenbelastingen kwamen nadien ook een serieus graantje meepikken, en dat was o.a. de terugbetaling van alle BTW (Vak 21) en de verwerping (Vak 11) ervan in hoofde van de ‘werkgever. Schijnzelfstandigen heb ik vooral gekend in de horeca, door die mensen te helpen die met het strop rond hun nek zaten. En in andere (de omgekeerde gevallen) van een zaakvoerder-hoofdaandeelhouder die zich om familiale of andere redenen liet inschrijven als werknemer in zijn eigen vennootschap…In deze situatie waren de gevolgen nog desastreuzer, zodat de ‘tableau de chasse’ van de controleurs 1/100 vertoonde in het eerste geval, en 90 op 100 in het tweede geval. Waar bij dezen toegaven, te handelen ingevolge de instructies: breed zijn van aannemen, of juist niet…..want men zocht misbruik van de voordelen der sociale wetgeving (hoger kindergeld, goedkopere mutualiteit, lagere belastingen) van ‘goed verdienende zelfstandigen’ …. …
Het is een heerlijk stukje geworden, daar in de DM, waar de linkse spijt zo van af druipt, en waar natuurlijk gepleit wordt voor eenzelfde regering als vòòr de verkiezingen. Tussen de lijntjes is te lezen, dat de kiezer wel degelijk gesproken heeft, maar dat men, in het hoger belang (de recessie!) daar best niet teveel naar gehandeld wordt….Liesbetje besluit in eerste instantie met hetzelfde (verward) verhaal waarmee ze begonnen is: haar eigen stelling dat het met belgië moet gebeuren (de oplossing van de crisis) en niet met een zelfstandig Vlaanderen. Ze spreekt en redeneert dus tegenin alle logica, dat vermits het Wallo/Bruix potverteren maar niet ingetoomd kan worden, wij, de Vlamingen, daar dan best kortspel mee maken.
Helemaal op het einde blijkt ze toch het einde van de tunnel te zien: het wordt een zwanenzang (van Kris Peeters), en desnoods van…belgië. Anders gezegd: om het even wat er met de nieuwe Vlaamse Regering gebeurt, het eide van belgië is onafwendbaar.
Heerlijk mens, dat Liesbethje!
Tussenstand: De sirenenzang van een slimme mens
Bart De Wevers streven naar autonomie is legitiem. Maar er moet wel een economische crisis aangepakt worden, en voorlopig zullen we dat met de bestaande Belgische structuren moeten doen
Liesbeth Van Impe is politiek redacteur van De Morgen
Kris Peeters twijfelt. De verleiding blijkt groot om N-VA aan boord te hijsen van zijn Vlaamse regering, eventueel ten koste van de liberalen. Er zijn goede redenen om dat te overwegen. N-VA is de enige echte overwinnaar van de Vlaamse verkiezingen. De partij moet nauwelijks onderdoen voor liberalen en socialisten, die allebei slaag kregen. En in tegenstelling tot LDD kan N-VA zich wel laten voorstaan op interne coherentie en gedegen politiek personeel.
En toch is de inclusie van N-VA minder logisch dan ze lijkt. Regeringen worden gevormd op basis van een verkiezingsuitslag, zeker, maar nog bepalender is wat coalitiepartners samen willen en vooral moeten doen. In een economische crisis die in het recente verleden zijn gelijke niet kent, is zeker dat laatste bijzonder belangrijk.
Flashback naar 6 juni. Hadden wijze mannen met een scherp besef van wat de politiek als opdracht te wachten staat hun geprefereerde coalitie op een blaadje moeten schrijven, dan hadden ze allen zonder uitzondering voor de klassieke tripartite gekozen. Een brede meerderheid waarbinnen de partijen elkaar op links en rechts in balans houden, een belangrijk deel van het middenveld omvatten en voor stabiliteit kunnen zorgen. De kanttekening bij dat scenario is dat ook de klassieke partijen de laatste jaren geen fameus trackrecord hebben als het op moeilijke beslissingen aankomt en ze zeker in de campagne zedig zwegen over onpopulaire maatregelen die zich na de verkiezingen zullen opdringen. Maar CD&V besefte dat veel beloven weinig zin had, Open Vld durft wel al eens over besparingen te praten, sp.a weet dat het de komende jaren over de essentie - het overeind houden van de welvaartsstaat
Heeft de kiezer die tripartite naar het rijk van de wensdromen verwezen? Volgens sommigen wel, CD&V hield stand, Open Vld en sp.a verloren. Een coalitie van winnaars is het geenszins. Maar dat klopt niet helemaal, de coalitie blijft mathematisch perfect mogelijk. En dat is vanuit democratisch oogpunt nog altijd het belangrijkste criterium. Zeker als er bijzonder goede redenen zijn om N-VA op dit moment buiten de regering te houden.
CD&V'ers die toch naar een regering met N-VA neigen, komen steevast met dezelfde bedenking: wie weet is Bart De Wever de nieuwe Hugo Schiltz. Waarmee ze bedoelen dat De Wever een redelijk man is, geen revolutionair, intellectueel en emotioneel in staat tot compromissen. Een aanhanger van de Frans Baertdoctrine: stappen vooruit in de Vlaamse ontvoogding moeten reëel zijn, mogen niet te veel kosten en mogen verdere stappen niet bemoeilijken. Het is de weg van de schuifelende federalisering: stapje voor stapje wordt Vlaanderen autonomer.
Maar is dat echt de strategie van De Wever? Verschillende verklaringen van de N-VA-voorzitter, tijdens de campagne en het meest uitgesproken tijdens het VRT-debat na de verkiezingen, doen daarover vragen rijzen. De Wever pleitte ervoor om de federale regering "onder curatele" te plaatsen. Dat is niet schuifelen, dat is uitroken en mogelijk zelfs opblazen.
Maddens werkt
Het viel trouwens op hoe Bart De Wever zich meteen in de bochten moest wringen die elke salonfähige radicaal bijzonder goed kent. De spreidstand is simpel: 'vuil' genoeg blijven voor de achterban, maar acceptabel worden voor gematigder geesten. De Wever zegt "onder curatele plaatsen", maar begint te snuiven als een tegenstander dat terecht als 'saboteren' vertaalt. Tijdens het debat maandagavond ging De Wever, in volle overwinningsroes, een paar keer verder dan hij doorgaans doet. Waarop hij begon te mokken dat hij niet van plan is de zwartepiet op te rapen. En zo leerde Vlaanderen de Maddensdoctrine nog eens kennen, al wil De Wever er zelf publiekelijk niet meer naar verwijzen. Die poneert, lapidair gesteld, dat de Franstaligen tot een verregaande staatshervorming gedwongen moeten worden doordat de Vlamingen waar ze kunnen het been stijf houden en blokkeren wat ze kunnen blokkeren.
CD&V zag De Wever uitspraken in die richting de volgende morgen snel weer inslikken en knikte tevreden. Ze zouden beter moeten weten. De Wever heeft de strategie van uitroken en blokkeren immers al eerder met succes gebruikt. De eerste poging was nog bescheiden: in 2004 gebruikte de Vlaamse regering haar eigen regeerakkoord om de hete aardappel Brussel-Halle-Vilvoorde keihard in het federale kamp te stampen. Met succes, Verhofstadt II struikelde er bijna over. In 2007 werd het echte experiment gevoerd. Het breekijzer was de vorming van de federale regering. Niemand minder dan Yves Leterme omarmde toen een variant van de doctrine: de Franstaligen zouden tot een staatshervorming gedwongen worden omdat er anders niet eens meer een federale regering gevormd zou kunnen worden. En vervolgens deed De Wever er alles aan om Leterme op die lijn te houden. Die strategie heeft gewerkt. Zelfs toen er eindelijk een federale regering gevormd werd, verzandde die in immobilisme. Verhoudingen tussen politici - een van de bouwstenen van elk voorgaand communautair akkoord - werden diep geschaad, alles liep vast. De Franstaligen hebben daar een belangrijke verantwoordelijkheid, maar CD&V en N-VA zeker ook. Toch werden ze daar door de kiezer niet voor afgestraft, integendeel.
Het is de uitstekende score van de voormalige kartelpartners op 7 juni die het succes van het experiment bevestigde. Meer nog, De Wever - nooit vies van enig cynisme - wil nu de federale regering onder curatele plaatsen omdat ze niets gedaan krijgt. Het meest perfide was zijn argument dat er dit jaar zowaar een tekort van 15 miljard euro zal zijn. Hij gooide er meteen nog Guy Mathot achteraan, zodat die hele schuldenberg meteen een PS-kleurtje kreeg. Nochtans zijn deze keer niet de bodemloze putten van de Waalse staalindustrie verantwoordelijk, maar wel de banken en het algehele immobilisme. En voor dat laatste is ook N-VA mee verantwoordelijk, al zit ze dan al een jaar niet meer in de regering.
Het voordeel van De Wever is dat hij helemaal geen radicaal lijkt. Sinds De slimste mens weet men ook buiten de Wetstraat dat hij een bijzonder sympathiek man is. Intelligent, grappig, met gevoel voor zelfrelativering. Zeker geen romantische Vlaams-nationalist. Kortom, De Wever heeft geen vezel Geert Bourgeois in zijn lijf. Voor CD&V'ers is Bourgeois het schrikbeeld: lacht zelden, geeft nooit toe. Nochtans is Bourgeois intrinsiek veel minder gevaarlijk dan De Wever, want klassieker en dus voorspelbaarder. Een Bourgeois twijfelt eindeloos tussen onderhandelen of niet, maar als hij eenmaal in de Vlaamse regering zit, kleurt hij netjes binnen de lijntjes. In die zin is hij een klassieke Vlaams-nationalist. Schiltz en Bourgeois kun je vergelijken: de een zocht het compromis, de ander huivert ervan. De Wever valt buiten die vergelijking, hij speelt een ander spel.
De Wever zal zonder problemen onderhandelingen beginnen en eventueel zelfs in een regering stappen. Waarna het (belangen)conflicten met de federale regering kan beginnen te regenen en waarbij elke vraag om extra geld voor de globale begroting afgeblokt wordt. Weigeren de coalitiepartners mee te stappen, dan zal De Wever zijn conclusies trekken. Laat de anderen dan maar aan de Vlaming uitleggen dat er extra bespaard moet worden om de federale kas te spijzen. En nieuwe instabiliteit bevestigt alleen maar zijn stelling dat dit land vierkant draait, al heeft hij het imbroglio desnoods zelf uitgelokt.
Is dat project van De Wever schandalig? Geenszins. Zijn streven naar autonomie is legitiem en hij gebruikt de middelen die de democratie hem ter beschikking stelt. Dat mag. Maar er moet wel een economische crisis aangepakt worden, zonder uitstel. De Wever mag menen dat een Vlaanderen met meer bevoegdheden dat beter zou kunnen, voorlopig zullen we het wel met de bestaande Belgische structuren moeten doen. Het is een even legitieme vraag of we ons vandaag een strategie-De Wever kunnen permitteren, zelfs als we zijn analyse zouden delen.
Wordt de wil van de kiezer genegeerd als de N-VA aan de kant blijft staan? Bij gebrek aan gegevens is die vraag moeilijk te beantwoorden. Maar we durven toch gokken dat postelectoraal onderzoek zal uitwijzen dat de Vlaamse kiezer voor een geloofwaardige aanpak van de economische crisis gekozen heeft, eerder dan puur communautair te stemmen.
De klassieke partijen doen er dus best alles aan om te bewijzen dat ze nog in staat zijn het politieke sangfroid op te brengen om binnen de bestaande instellingen de crisis aan te pakken. Open Vld moet ophouden politieke spelletjes te spelen, PS moet ophouden alles te blokkeren, CD&V moet eindelijk kleur bekennen. Wie weet krijgen ze dan ook nog een staatshervorming op papier, een die de regio's versterkt en het federale niveau werkbaar houdt. Missen ze die kans, dan kan De Wever terecht beweren dat ze hun eigen draagvlak ondergraven hebben.
Kris Peeters twijfelt. De sirenenzang van De Wever klinkt aanlokkelijk. Maar als De Wever doet wat hij diep vanbinnen van plan is - en geef hem eens ongelijk dat hij deze historische kans zou missen - dan wordt het meteen een zwanenzang. Misschien van België, maar zeker van de geloofwaardigheid van de politiek zoals we die kennen.
13/06/09 11u46
dinsdag 2 juni 2009
EER VLAANDEREN VERGAAT
EER VLAANDEREN VERGAAT
Even een korte onderbreking. Nee! Geen technische storing! Maar een kort intermlezzo op vaderlandse bodem.
Omdat onze voorbeeldige bestierders aan mij als gewezen kleine zelfstandige gedacht hebben, heb ik besloten nu ook even aan hen te denken. Zij geven mij van uit de zegenende overvloed waarin zijzelf zwemmen, drie (3) percent pensioenverhoging, hetzij de ronde som van € 17 en een paar decimaaltjes na de komma. Zo gehoord op Het Nieuws, maar de juiste ingangsdatum is mij ontgaan. Zou best mogelijk na de verkiezingen eens kunnen niet doorgaan, want geen regering meer….
Mijn tegenprestatie bestaat er in, om (voor even) af te zakken naar het blonde Noordzeestrand en onze weiden als wiegende zeeën. Maar voortgaande op mijn ‘stemintenties’ zou dat wel voor de Overheid eens kunnen tegenvallen…..Twee keer tegenvallen zelfs, want er zit een ‘volmacht voor de kiesverrichtingen’, door mijn lieve eega getekend, in mijn binnenzak…Gezegde lieve eega blijft thuis om enerzijds de kave (=schouw) recht te houden, en anderzijds om onze toom jonge herdershonden …in toom te houden. Wat niet gemakkelijk is. Neen, niet de kave rechthouden, want die is, naar Italiaanse geplogenheden, zo sterk gebouwd, dat zelfs na een aardbeving waar alles instort, die kave gewoonlijk stand houdt. Zie de beelden in L’Aquilla (Abruzzen) waar de mensen na 2 maanden nog altijd in (deftige) tentenkampen leven…Eerst bijna doodgevroren door het ijzige voorjaar daar in de bergen, vervolgens vanaf begin mei geroosterd in tropische temperaturen, en nu sinds een paar dagen ondergelopen en half verzopen door de aanhoudende regenbuien….Ja, inderdaad, Allah is bezig met die ongelovige honden te straffen! Daar bidden de immans vurig voor, en zelfs als er een vliegtuig van Air France in de oceaan verdwijnt, is dat een straf van Allah….Hoog tijd dus dat we die Allah-aanbidders een koekje van eigen deeg geven! Vandaar die toom jonge Duitse herdershonden: in geen uren in ’t rond een Rif-aap opgemerkt want Allah is vertoornd op honden. Omdat ze ongelovig zijn? Of omdat hij er ooit eens bijna 1500à jaar geleden door gebeten werd?
Jullie zullen wij dus een tijdje moeten missen. Want, voortgaande op de les die onze goede vriend Björn Roose (en andere Voorpost-mannen) bezig is te ondervinden met de Staatsvuiligheid, zal ik mijn PC maar best thuis laten….Die muilkorfwetten, weet U!!!! Het is namelijk verboden om te schrijven dat de zon in het Oosten opkomt, en i het Westen ondergaat….iets wat in Italië perfect toegelaten is…want de logica is hier nog altijd niet afgeschaft..
Vandaag is het hier Nationale Feestdag, of liever Feste della Republica, en deze morgen vroeg was er op TV weer een de obligate minuut Vaderlandse Geschiedenis. In 1947 kreeg het Koningdom de bons met maar 10 miljoen stemmen, tegen 12,6 miljoen voor de Republiek. En foetsie was de droom van de belse Marie-José Saksen Coburg Gotha, ‘l’ultima regina d’Italia’ – de laatste in de rij der Italiaanse Koninginnen, zoals hier nog zo dikwijls melancholisch wordt gezucht…
Volgende week zijn hier ook verkiezingen, waaraan wij mochten maar niet wilden deelnemen. Ieder land behoort immers aan de eigen landgenoten, en niet aan inwijkelingen. Ons gemeentje (zeer christelijk!) heeft 2 (hoofd)lijsten….Deze van de uittredende burgemeester, die niet meer herkiesbaar is na 2 beurten, en deze van de uitdager. Er wordt net niet gevochten….De roep gaat, dat in het naburige Bolsena de uitdager, een veelbesproken communist, aan de bak zou geraken…Wat een zegen zou zijn voor de ganse streek, want het Provinciebestuur in Viterbo is overwegend…communistisch. Ooit gehoord van Don Camillo (Fernandel) en Peppone, de vijand-vriend Burgemeester? Zo’n scenario’s zijn nooit ver weg in la dolce Italia….Slechts één voorbeeld: als de jaarlijkse processie uitgaat ter ere van de ‘bloedende hostie’, loopt het voltallig schepencollege, met de burgemeester op kop en in volle ornaat, over het bloementapijt in de straten, vooraan in de stoet, wordt het verkeer omgeleid en is het feest, dagenlang, en voor iedereen!...Folklore? Neen begot! Diepe godsvrucht!.....
Ik denk terug te zijn in de week na de verkiezingen, want een duiver vliegt nooit lang en ver alleen. En als Vlaming, het ras van duivenmelkers bij uitstek, weten we daar alles van.
Alhoewel! Er is al een afspraak. Als het Vlaams Belang in de omgeving landt van de vorige verkiezingen (24%) wordt er uitstel gepleit. Is er kans dat de ‘Forza Flandria” kan gevormd worden, blijf ik tot er witte rook uit de onderhandelingschouw komt. Al duurt het maanden! Mocht het weer ‘voor deze keer niet zijn’, dan neem ik het eerste gereedste vliegtuig en jullie zien me daar nooit meer terug. Want dan begin ik van hieruit naar daar met (morele) bommen te gooien!
donderdag 7 mei 2009
POUR LES FLAMANDS LA MEME CHOSE
POUR LES FLAMANDS LA MEME CHOSE
Vlamingen! Sprak aldus Albert van Seks en Coburg Gotha, de trouweloze echtgenoot van de wulpse Duitse Prinses Elisabeth van Beieren, toen haar landgenoten met veel omhaal en nog meer lawaai ons land binnenvielen, die 1este Augustus 1914, Vlamingen! Sprak hij, Gedenk de Slag der Gulden Sporen! En gij, Walen, gedenk de 700 Franchimontezen (die Koing kon dus rekenen: 700 tegenover de duizenden doden op Groenighe: mooie voorafbeelding van de gesneuvelden) en na 4 jaar IJzer en miljoenen nutteloze doden, kon het land herademen, en werd er gehouden een groot banket, en het hoofd werd op de tafel gezet. Onder het spelen en zingen van de Brabançonne. Want de Koning had gezegd: Vlamingen, vecht! En redt mijnen troon: jullie zullen, nà de oorlog niet te klagen hebben…
Wij weten ondertussen al bijna 100 jaar hoeveel Koninklijke Beloften waard zijn René Declercq (Deerlijk) heeft er een paar mooie gedichten aan gewijd….Ze staan op Internet (Start bij Google/Wikipedia) en ze zouden best op iedere Vlaamse gazet iedere dag op de frontpagina herhaald worden. Want er is nog niets veranderd….
Hoe kom ik tot Koning Albert, de Koning-Soldaat-Rotstuimelaar? Omdat ik grote twijfel heb als hij zijn historische woorden niet in ’t Fransoos zal gezegd hebben. Want in de Vlemsche…Kijk, daar dacht ik aan, toen Angeltjes deze middag een luimig stukje Nederlands, maar in de grond zeer triestig, aanbood als PUB voor BUB.
Hier gaan ze, en ik doe graag mee aan deze publiciteit, zodat die van BUB kunnen berekenen op ons!
Alhoewel het VERBOTEN ist in de sperperiode betaalde reclame te voeren, zijn wij met genoegen gezwicht voor het genereuze aanbod van BUB.
"U bent ongetweifeld veel Belgische Belgen die verkocht zijn aan Vorst, Vaderland en Macht, laat uw lezers kenbaar zijn van onze bestaan. Wij berekenen op u."
Zoiets kan je niet weigeren.
Voor de overtuigden onder u heeft de redactie nog een speciale inspanning geleverd en voor een verrassing gezorgd. Klikt u maar op onderstaand bruggetje : ontroering en schoonheid zullen u deelachtig worden.
Let wel : wij ontraden sommigen onder u om te klikken , zoals de trouwe lezers Jean, Fee, Methusalem, Marleen, Jos, Senior, Tjenne, Christina, Frank, Janice, Stradi, Lucky9, Joos, Daniel, Jeanine, Hubert, Regus Patoff, Etienne, Marie-Rose, Jan, Wim, Walter, Victor van Vosselaer, Guillaume, Stingray, Greet, Lieve, Mille, Marc, André, alle F(PH)ilip(pes) van het VB, en mogelijk nog menig anderen.
http://www.youtube.com/watch?v=1q9-yITkwTM
Ik kon het niet laten. Heb het bruggetje genomen. En ziehier wat gebeurde, en dat ik als lezersreactie gepost heb bij Angeltjes. Voorstel: hou die link YOUTUBE onder de hand, mensen! Na korte tijd zal dit een rariteit worden die misschien veel geld waard zal zijn voor verzamelaars van griezelverhalen. Stemmen uit een donker verleden met Brusselse kamermuziek en smachtende Koninklijke koppen….
Schattebouten! Engeltjes!
Bij Luc van Balberghe staat er ook zo’n soort link (rechts, onderaan), met waarschuwing ‘hier niet klikken’. Voor wie, net als ik, toch de uitdaging aangaat, het is een aanradertje voor mensen met veel tijd. Doen! zou ik zeggen.
Ik dacht dus ook aan zoiets hier bij jullie – en lap! De verrassing was compleet! Het mirakel was een feit. Jullie hebben de patriottische vrede met mijn (lieve) oude schoonvader herstel dat ze nu nooit meer stuk gaat!
Het verband?
Jullie onverwacht opklinkende Branbaçonne uit mijn computer-boxen en mijn schoonvader, pas aangekomen voor een prettig verlof, die de deur wil openen met de roep op zijn lippen ‘Aperitief is klaar’…De man denkt/weet:houdt er rekening mee dat hij als gepensioneerd (Franstalig) Staatsambtenaar te gast is bij een koppel gepekt en geverfde anti-belgicisten, en wat ziet/hoort hij als hij onverwacht mij bezig ziet aan de computer? Toch wel zijn geliefde Brabançonne, waarvoor hij, met zijn bijna 90 jaar, nog vlot en gracieus in de houding springt.,.tot uitputting van het geheel. In de 3 landstalen dan nog, want van onderbreken wilde hij niet horen. Wil dus zeggen tegen aan de vijftig keer hetzelfde deuntje, want de man kreeg er niet genoeg van, en moest begot nog mijn schoonmoeder erbij halen, om samen te genieten van deze onverwachte vaderlandse meevaller. En dat te gast zijnde in Berlusconi-land!
Mijn schoonvader heeft, denk ik, voortaan en zonder woorden, een verkeerd gedacht van wat een echte flamingant is, want hij gaf ondertussen te kennen te willen bladeren in mijn stapel oude flamingantische lectuur. Heel stichtelijk, denk ik. Want hij, nooit ziek geweest zijnde en sterk als een teddybeer liet hij vroeger al eens los, dat hij waarschijnlijk langer zal leven dan zijn gewezen werkgever…Hij sprak niet uit compassie, maar uit bezorgdheid voor zijn (ruim) ambtenaren-pensioen….
Angeltjes toch! Wanneer die deuntjes met o zo vele pejoratieve herinneringen uit mijn geheugen zullen gewist zijn, weet ik niet. Maar ’t zal meer tijd vergen dan U denkt, want die man loopt nu, grijs en gebogen, rond al neuriën ...’voor Vort, voor Vrijheid en voor Recht’ zonder er zich rekenschap van te geven dat hij zijn hele leven lang beter drie keer ‘voor Vorst’ had gezongen, want Vrijheid en Recht dat was al die tijd voor een andere planeet.
Maar hem doen stemmen voor Nr 7, Vlaams Belang, zal er deze keer nog niet inzitten, denk ik….Daarvoor is voor hem het hemdje nader dan het rokje….Maar eenmaal de pensioencheck achterwege zal blijven (doordenkeertje) denk ik aan ‘Change! Yes we can’!
Abonneren op:
Posts (Atom)