VALKENIERS EN 2009
Als er, in deze eerste Nieuwjaarsdagen, iets is dat wij voor onze Vlaamse mensen in het algemeen kunnen doen, is het wel onderstaande tekst zo veel mogelijk verspreiden. Het is geschreven door een polyglot bedrijfsleider die weet waarover hij spreekt. Met ‘Mani politi’ – Propere Handen – schoon schip maken voor een betere toekomst. Deze boodschap vindt U niet in de pers, en zeker niet in de Rode TV. Maar dank zij Internet heeft de kleine man nu ook recht (plicht!) van spreken…..
2009 Het jaar van de uitdaging
Graag wil ik bij de start van het nieuwe jaar onze vele kritische lezers, onze trouwe militanten en kiezers, al onze nationale, provinciale en gemeentelijke mandatarissen, in naam van onze partij, een gezond en gelukkig jaar toewensen. Meteen wil ik ook een beroep doen op u allemaal, op uw trouw en uw onbaatzuchtige en idealistische inzet. Want – moet het nog gezegd? – dit wordt een belangrijk jaar voor Vlaanderen en het Vlaams Belang. Een in vele opzichten moeilijk jaar voor iedereen – jawel. Een jaar van uitdagingen, maar ook van kansen.
Vaudeville
Voor Wetstraatjournalisten was het de voorbije weken duimen en vingers aflikken. De modale Vlaming daarentegen houdt aan het politieke spektakel wellicht alleen maar braakneigingen, buikloop of een hardnekkige indigestie over. Met recht en reden overigens. Wat een ongelooflijk zootje hebben de traditionele partijen er toch van gemaakt. Wat een vaudeville. ‘Goed bestuur’ en ‘geloofwaardigheid’ zijn holle begrippen geworden die samen met Yves Leterme en het Fortis-schandaal op de vuilnisbelt van de politieke geschiedenis zijn beland.
Hebt u ook gezien hoe Herman De Croo de beruchte brief van het Hof van Cassatie over het Fortis-arrest – het doodvonnis van de regering-Leterme – ‘live’ voorlas voor de camera’s van Villa Politica? Triomfantelijk, blazend van gespeelde verontwaardiging. Want als er iemand is die dezer dagen beter zedig zou zwijgen over politieke ‘integriteit’ is het wel de club van Karel De Gucht en Patrick Dewael. Maar ach, u weet hoe dat gaat: “houd de dief”…
Dewael werd trouwens in één moeite bevrijd van de aanslepende politie-affaire en mag nu uitblazen als Kamervoorzitter, een job met prestige, ministerwedde en bijhorende extra-legale voordelen. Netjes geregeld. Intussen werd de parlementaire onderzoekscommissie naar de duistere Fortis-deal al bij voorbaat gekortwiekt. Netjes geregeld. Is dat de deal die de VLD en de CD&V achter de schermen hebben gesloten? Voor wat hoort wat? ‘We zorgen ervoor dat Dewael vrijuit gaat, als jullie ervoor zorgen dat Leterme en Vandeurzen straks worden witgewassen’?
Belgische stuiptrekkingen
De CD&V likt de wonden na het debacle. Het onverwachte ontslag van Inge Vervotte zorgde voor een stunt in de Wetstraat. Een minister die zelf vertrekt. “Een simpele doorstart van dezelfde regering is totaal ongeloofwaardig”, liet Vervotje weten, die er nog fijntjes aan toevoegde dat ze het onbegrijpelijk vond dat alleen Leterme en Vandeurzen moesten opstappen. Terwijl Didier Reynders (Fortis), Dewael (politie) en De Gucht (verkoop van aandelen met voorkennis?) doodleuk op post bleven. Bravo, denk je dan. Een politica met haar op haar tanden. Een minister voor wie de politieke principes zwaarder wegen dan de ministerportefeuille. Maar, helaas, het applaus op de tribune en in de lezersrubrieken van de krant verstomden al snel, toen ze Van Rompuy-I bij de stemming in het parlement toch het vertrouwen gaf. De partij hangt verscheurd in de touwen, maar het blijft wel CD&V natuurlijk…
Intussen gaat de politiek over tot de orde van de dag. ‘Business as usual’. De blauwe plekken worden weggemasseerd en de oude, politieke krokodillen opgevist. Het Hof en het hele Belgische establishment stellen hun laatste hoop nu op Dehaene, Martens, Verhofstadt en Herman Van Rompuy. Stuk voor stuk boegbeelden van de aloude communautaire wafelijzerpolitiek, van pappen en nathouden, communautaire koelkasten en diepvriezers, van onzalige Belgische compromissen en rampzalige Vlaamse toegevingen, van slechte en onwerkbare staatshervormingen. Zij hebben er voor gezorgd dat dit land in de soep draait. Zij hebben er voor gezorgd dat de Vlaamse meerderheid aan banden werd gelegd en dat Vlaanderen nog altijd is overgeleverd aan de grillen van de Waalse politiek.
Het doemscenario van federale verkiezingen lijkt voorlopig afgewend. Want, als we het gros van de perscommentaren mogen geloven, zou dat zowat het ergste zijn wat dit land kon overkomen. Herman Van Rompuy staat aan het hoofd van een regering waarin de Franstaligen de meerderheid en de dienst uitmaken. Een regering die geen mandaat, laat staan het vertrouwen van de kiezer heeft. Maar het is “van moetes”. Net zoals de regering-Leterme er een “van moetes” was. Dat voorspelt weinig goeds.
Kansen en uitdagingen
Rien ne va plus. Niets gaat nog in dit land. De voorbije maanden en weken kunnen nog het best worden samengevat als het failliet van de Belgische politiek en de stuiptrekkingen van het Belgische model.
Het is dan ook bijzonder verbazingwekkend dat uitgerekend op dit moment sommige kranten, opiniebladen en journalisten het Vlaams Belang al afgeschreven hebben. Wij zijn nog lang niet dood. België is dood. Het is tijd om de begrafenisondernemer te bellen en de notaris in te schakelen. Veel uitleg hoeft de man en vrouw in de straat niet meer. Ze hebben het nu wel begrepen dat ‘goed bestuur’ en België niet met elkaar te rijmen vallen. Dat Vlaanderen niks moet verwachten van alweer een rondje Belgische staatshervorming.
LDD heeft kleur bekend en afgehaakt. Gekozen voor neo-belgicistische wegen. ‘Met België als het kan, zonder België als het moet’, weet u wel. Het zij zo. N-VA treuzelt. Ze hopen nog altijd op een blauwe maandag wakker te worden en vast te stellen dat België helemaal vanzelf is ‘verdampt’. Hopen en dromen is toegelaten, maar zó simpel zal het wellicht niet gaan.
En dus is het aan alle oprechte Vlaams-nationalisten om dit jaar een tandje bij te steken en het zieltogende België net dat duwtje te geven dat het nodig heeft om definitief te verdwijnen.
Vooruit!
2009 moet het jaar van Vlaanderen en het Vlaams Belang worden. Het is onze plicht, de plicht van ons allemaal, onze partij uit te dragen als de partij van de breuk met het verleden, stijlvol en zelfbewust. Radicaal en beheerst, in alle omstandigheden. Wij strijden met open vizier. Voor vrije meningsuiting en democratie en dus tégen België. Voor sociale cohesie, in een samenleving waar Vlamingen zich thuis en veilig kunnen voelen.
Voor een onafhankelijk, leefbaar Vlaanderen, zonder omwegen of rond de pot draaien. Onze standpunten zijn duidelijk. Dat is altijd onze grote troef en sterkte geweest en dat zal het ook straks in de campagne zijn. Het Vlaams Belang is het enige geloofwaardige alternatief voor de Belgische knoeiboel. De enige partij die geen schuld heeft aan het Belgische fiasco. En dus kijken wij de verkiezingen met vertrouwen tegemoet.
Er is maar één partij waarvoor het Belgische establishment siddert en beeft, en dat is het Vlaams Belang. Er is maar één verkiezingsresultaat dat in juni het verschil kan maken en dat is – u weet het – de uitslag van Vlaams Belang. Daarom: schouder aan schouder, niet de eigen belangen of de eigen carrière eerst, maar Vlaanderen eerst ! De handen uit de mouwen, op naar de volgende verkiezingsoverwinning!
Bruno Valkeniers
voorzitter
Posts tonen met het label VALKENIERS. Alle posts tonen
Posts tonen met het label VALKENIERS. Alle posts tonen
maandag 12 januari 2009
zondag 21 september 2008
VALKENIERS EN GOOGLE ALERTS
VALKENIERS EN GOOGLE ALERTS
Google is groot, maar Allah is groter. Wat weeral eens bewezen is, door onderstaand artikel, gisteren verschenen in De Morgen, pas deze morgen op mijn mail-adres toegekomen. Welke weg het heft afgelegd, van Melkweg tot Melkweg en terug, is mij niet bekend, maar het moeten vele lichtjaren zijn geweest.
Google Alerts werkt – maar bijna met de snelheid van Gods molen. Langzaam maar zeker.
De beste pennen die schrijven voor de De Morgen (U weet wel, de gazet die in alles De Vooruit aan het nadoen is, zelfs tot in de ondergang) bakken het nog een beetje bruiner dan de RTBF en de Le Soir samen, die de eer genoten hebben te worden afgekamd in mijnvoorgaand stukje. Ik wil U de helderheid van hun betoog niet onthouden, en geef het volledig artikel hieronder, zelfs zonder de fouten er in te willen verbeteren. Ik laat aan U het oordeel.
Mijn gedacht? Qua stijl veel beter dan mijn geschrijfsel. Uiteraard. Want zwaar gehonoreerd. Qua inhoud: 200 % gelijklopend: alle hens aan dek, we zijn aan het verzuipen. De formulering is op zijn linkioe-winkies: Affaire Dewael? Wordt gewoon gebruikt om het begrip Vlaams Belang te betrekken in de schandaal sfeer…
Laat mij, samen met de knappe koppen van BiZa, die verantwoordelijk zijn voor de stem-computers, maar duchtig het werkwoord ‘foefelare’ inoefenen. U kunt nooit weten, dat die computers dan de op voorhand geprogrammeerde stembusuitslag netjes en op tijd uitspuwen, de dag dat een nieuwe Zwarte Zondag aldus zal vermeden zijn….Voilà: de peilingen zullen bewaarheid geworden zijn!
Ik voel het aan mijn water: het Vlaams Belang moet bestreden worden met alle middelen…En dit is er een van.. Om op de hoogte te blijven: lees dus in ’t vervolg de DE MORGEN, hier en daar een zeldzame keer nog wel te verkrijgen.
Tussen haakjes: de vilstift in de tekst komt van mij, uit vrees dat U dit zou overlezen.
Tussenstand: Zelfs in antipolitiek krijgt het VB klop
Zomaar eventjes zes parlementsleden had het Vlaams Belang halfweg deze week afgevaardigd naar de Kamercommissie Binnenlandse Zaken om Patrick Dewael onder vuur te nemen. En toch haalde de partij van Philip Dewinter geen enkel avondjournaal. Zelfs van de antipolitiek kan de partij niet langer profiteren.
Een paar jaar geleden zou zo'n woelige parlementszitting nog een grote VB-show geworden zijn. Helemaal vooraan, op een meter of twee van Patrick Dewael, hadden Filip De Man en Gerolf Annemans postgevat, terwijl hun voorzitter (Bruno Valkeniers) vanop de derde rij zat toe te kijken. Die laatste had nog een paar collega-mandatarissen opgetrommeld om De Mans woorden zo nodig van wat begeleiding (gegrom, geklap, gelach) te voorzien. Maar woensdag bleek, en dat is tegenwoordig meer regel dan uitzondering, dat het niet meer 'pakt'.
Ooit ging er dreiging uit van de extreem rechtse banken; tegenwoordig krijgen ze met hun inhoudsloos geraas iets zieligs. Zelfs in de onderafdeling 'ranzige oneliners' worden ze door Jean-Marie Dedecker afgetroefd.
Dat is héél zorgwekkend voor Dewinter en co., want een paar jaar geleden zouden de kranten na een week als deze vandaag vol hebben gestaan met depressieve analyses over een volgende zwarte, zelfs gitzwarte zondag. De affaires aan de politietop zouden dan ook gefundenes Fressen moeten zijn voor de extreem rechtse partij. De voorbije week beleefden we een intriest festijn van de antipolitiek, in tal van opzichten.
Zo klonken de woorden van Dewael - "deze zaak mag ons de positieve verwezenlijkingen van de politiehervorming niet uit het oog doen verliezen" - wel zeer hol. Nu er tegen de grote baas van het politiekorps een tuchtprocedure is opgestart en iedereen de rapporten kan lezen over de onterechte promotie van zijn twee secretaressen zal het wantrouwen over ons veiligheidsapparaat, waar het VB jarenlang op geteerd heeft, niet afgenomen zijn. Echt optreden lukt de regering bovendien niet. Maar dat punt kon het VB niet maken.
Zelfs de weinige mensen die oprecht geloofden dat de Wetstraat de laatste vijftien jaren komaf heeft gemaakt met politieke benoemingen zullen hun geloof moeten bijstellen. Want al kon niemand dan bewijzen dat Dewael persoonlijk op de hoogte was van de onterechte benoeming van zijn voormalige medewerkster, er blijft een doordringend onfrisse geur aan de zaak-Debeck hangen. Zeker na lezing van het rapport van het Comité P is het moeilijk niet te geloven dat er op het kabinet iets gefikst werd voor een politieke bondgenote. Voor een partij als het VB, die de hele politieke klasse jarenlang heeft omschreven als een bende "zakkenvullers en postjespakkers", zijn er dan kansen. Maar de partij wist er geen enkele te grijpen.
Tot slot bevestigde de PS nog eens alle clichés die in Vlaanderen jarenlang, niet het minst door Dewinter en Annemans, over haar worden rondgestrooid. Zonder ooit enige oprechte interesse te tonen voor de inhoud van het dossier tegen Koekelberg instrueerde Elio Di Rupo een dodelijk cynisch spelletje machtspolitiek. Omdat Koekelberg Franstalig is, en misschien zelfs alleen daarom, was een objectieve discussie over zijn functioneren niet aan de orde. Niet toevallig krijgt de man zijn juridisch advies dezer dagen van mijnheer Onkelinx, waardoor mevrouw Onkelinx het kernkabinet een paar keer moest overslaan. Echt op een rijtje hebben ze de prioriteiten daar toch niet helemaal. Maar Annemans hebben we daarover niet gehoord.
Een hele week lang was het Dedecker die tekeerging. Als ze dom zijn bij het VB wijzen ze met een beschuldigende vinger naar de media, die al jaren complotteren tegen hun partij, en laten ze het daarbij. Als ze de negatieve spiraal waar de partij in zit nog enigszins willen ombuigen, staat er overmorgen op het wekelijks partijbestuur een crisisoverleg op het programma. Want er is natuurlijk veel meer aan de hand. Op geweldige sympathie kan het VB inderdaad niet rekenen op kranten- en tv-redacties, maar een aantal wetten van het genre die vroeger in hun voordeel speelden, beginnen nu in hun nadeel te werken. Een partij die daar enkel over klaagt, krijgt klop.
Terwijl de plaat van Dewinter stilaan grijsgedraaid is, niet alleen omdat je hem stilaan op voorhand kunt meelippen, is de opgang van de Lijst Dedecker een fenomeen dat Vlaanderen nog niet gekend heeft. De manier waarop een voormalig judocoach eigenhandig een nieuwe partij op de kaart probeert te zetten, die in de peilingen goed onderweg blijkt om middelgroot te worden, is fascinerend. En krijgt dus behoorlijk wat aandacht van de media.
Bovendien heeft het VB jarenlang op een ontzettend luie manier oppositie gevoerd. Niet te tellen zijn de parlementsleden van de partij die hun brood hebben verdiend in Kamer, Senaat en Vlaams Parlement zonder ooit één dossier te hebben uitgespit. Dat wreekt zich nu. Het was de LDD die, met weinig discrete hulp van Rudy Aernoudt, het verhaal over de consultants van Fientje Moerman naar buiten bracht. En in het politiedossier trekt het boegbeeld zelf ten strijde. Daarbij schiet zijn kanon vaak alle richtingen uit, maar regelmatig treft het ook doel. In de Kamercommissie maakte hij de afgelopen week meer dan één feitelijke fout, maar evengoed bleek hij het parlementslid dat het hardst had gestudeerd op de rapporten van het Comité P.
Het contrast met het VB had niet groter kunnen zijn. Op geen enkel moment wekte De Man de indruk dat hij het dossier in de vingers had, terwijl Annemans zijn voorbereiding had beperkt tot het opduikelen van een oud citaat van Dewael toen die de nota ministeriële verantwoordelijkheid nog iets strikter bleek te interpreteren. Amusant, maar meer ook niet. In het Vlaams Parlement heeft de fractie van Dewinter, die samen met Groen! de oppositie vormt, de afgelopen legislatuur nog geen enkele excellentie in moeilijke papieren kunnen brengen. Ook de vorige legislatuur lukte dat trouwens niet. Als Valkeniers niet de geschiedenis wil ingaan als de voorzitter die het VB naar de afgrond leidde, moet hij zijn parlementariërs eindelijk eens een stamp onder hun kont verkopen en hen duidelijk maken dat de kiezers niet meer vanzelf binnenwandelen.
Dat begint namelijk bijzonder problematisch te worden. Peiling na peiling kalft de aanhang van het VB af, terwijl LDD stilaan mag beginnen te dromen van de 15 procent. Dat leidt tot vertwijfeling in extreem rechtse rangen: om de zoveel weken kan de persdienst van Dedecker wel een nieuwe overloper aankondigen, zij het voorlopig meestal van bescheiden allooi. Een begin van antwoord heeft het VB niet, ook niet op communautair vlak trouwens. Sterker nog, Valkeniers mag nu al de miscast van de Wetstraat genoemd worden.
Bizar is het dat een partij die de afgelopen jaren zo vaak geroemd werd voor haar uitgekiende marketingmachine zo'n derderangspoliticus op het schavot hees.
Een stevige nederlaag bij de verkiezingen van volgend jaar lijkt dan ook onafwendbaar: een score van 24 procent kan het VB in 2009 nooit meer neerzetten. Dat zal bovendien een historische nederlaag zijn, want de eerste keer dat het VB een pak mandatarissen kwijt speelt. Bij de twee electorale confrontaties die de partij pijn deden (de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 in Antwerpen en de federale van vorig jaar) was dat niet het geval. Het zal de onvrede, interne rebellie en overloperij hand over hand doen toenemen.
Als de afgelopen week daar een beetje toe bijgedragen heeft, valt er toch iets positiefs te distilleren uit de affaire-Koekelberg, die ook een affaire-Dewael is. Al zal de regeringsformatie er met Dedecker aan tafel niet makkelijker op worden. De neergang van het VB is niet de neergang van de antipolitiek. (Ruud Goossens)
20/09/08 10u11
Google is groot, maar Allah is groter. Wat weeral eens bewezen is, door onderstaand artikel, gisteren verschenen in De Morgen, pas deze morgen op mijn mail-adres toegekomen. Welke weg het heft afgelegd, van Melkweg tot Melkweg en terug, is mij niet bekend, maar het moeten vele lichtjaren zijn geweest.
Google Alerts werkt – maar bijna met de snelheid van Gods molen. Langzaam maar zeker.
De beste pennen die schrijven voor de De Morgen (U weet wel, de gazet die in alles De Vooruit aan het nadoen is, zelfs tot in de ondergang) bakken het nog een beetje bruiner dan de RTBF en de Le Soir samen, die de eer genoten hebben te worden afgekamd in mijnvoorgaand stukje. Ik wil U de helderheid van hun betoog niet onthouden, en geef het volledig artikel hieronder, zelfs zonder de fouten er in te willen verbeteren. Ik laat aan U het oordeel.
Mijn gedacht? Qua stijl veel beter dan mijn geschrijfsel. Uiteraard. Want zwaar gehonoreerd. Qua inhoud: 200 % gelijklopend: alle hens aan dek, we zijn aan het verzuipen. De formulering is op zijn linkioe-winkies: Affaire Dewael? Wordt gewoon gebruikt om het begrip Vlaams Belang te betrekken in de schandaal sfeer…
Laat mij, samen met de knappe koppen van BiZa, die verantwoordelijk zijn voor de stem-computers, maar duchtig het werkwoord ‘foefelare’ inoefenen. U kunt nooit weten, dat die computers dan de op voorhand geprogrammeerde stembusuitslag netjes en op tijd uitspuwen, de dag dat een nieuwe Zwarte Zondag aldus zal vermeden zijn….Voilà: de peilingen zullen bewaarheid geworden zijn!
Ik voel het aan mijn water: het Vlaams Belang moet bestreden worden met alle middelen…En dit is er een van.. Om op de hoogte te blijven: lees dus in ’t vervolg de DE MORGEN, hier en daar een zeldzame keer nog wel te verkrijgen.
Tussen haakjes: de vilstift in de tekst komt van mij, uit vrees dat U dit zou overlezen.
Tussenstand: Zelfs in antipolitiek krijgt het VB klop
Zomaar eventjes zes parlementsleden had het Vlaams Belang halfweg deze week afgevaardigd naar de Kamercommissie Binnenlandse Zaken om Patrick Dewael onder vuur te nemen. En toch haalde de partij van Philip Dewinter geen enkel avondjournaal. Zelfs van de antipolitiek kan de partij niet langer profiteren.
Een paar jaar geleden zou zo'n woelige parlementszitting nog een grote VB-show geworden zijn. Helemaal vooraan, op een meter of twee van Patrick Dewael, hadden Filip De Man en Gerolf Annemans postgevat, terwijl hun voorzitter (Bruno Valkeniers) vanop de derde rij zat toe te kijken. Die laatste had nog een paar collega-mandatarissen opgetrommeld om De Mans woorden zo nodig van wat begeleiding (gegrom, geklap, gelach) te voorzien. Maar woensdag bleek, en dat is tegenwoordig meer regel dan uitzondering, dat het niet meer 'pakt'.
Ooit ging er dreiging uit van de extreem rechtse banken; tegenwoordig krijgen ze met hun inhoudsloos geraas iets zieligs. Zelfs in de onderafdeling 'ranzige oneliners' worden ze door Jean-Marie Dedecker afgetroefd.
Dat is héél zorgwekkend voor Dewinter en co., want een paar jaar geleden zouden de kranten na een week als deze vandaag vol hebben gestaan met depressieve analyses over een volgende zwarte, zelfs gitzwarte zondag. De affaires aan de politietop zouden dan ook gefundenes Fressen moeten zijn voor de extreem rechtse partij. De voorbije week beleefden we een intriest festijn van de antipolitiek, in tal van opzichten.
Zo klonken de woorden van Dewael - "deze zaak mag ons de positieve verwezenlijkingen van de politiehervorming niet uit het oog doen verliezen" - wel zeer hol. Nu er tegen de grote baas van het politiekorps een tuchtprocedure is opgestart en iedereen de rapporten kan lezen over de onterechte promotie van zijn twee secretaressen zal het wantrouwen over ons veiligheidsapparaat, waar het VB jarenlang op geteerd heeft, niet afgenomen zijn. Echt optreden lukt de regering bovendien niet. Maar dat punt kon het VB niet maken.
Zelfs de weinige mensen die oprecht geloofden dat de Wetstraat de laatste vijftien jaren komaf heeft gemaakt met politieke benoemingen zullen hun geloof moeten bijstellen. Want al kon niemand dan bewijzen dat Dewael persoonlijk op de hoogte was van de onterechte benoeming van zijn voormalige medewerkster, er blijft een doordringend onfrisse geur aan de zaak-Debeck hangen. Zeker na lezing van het rapport van het Comité P is het moeilijk niet te geloven dat er op het kabinet iets gefikst werd voor een politieke bondgenote. Voor een partij als het VB, die de hele politieke klasse jarenlang heeft omschreven als een bende "zakkenvullers en postjespakkers", zijn er dan kansen. Maar de partij wist er geen enkele te grijpen.
Tot slot bevestigde de PS nog eens alle clichés die in Vlaanderen jarenlang, niet het minst door Dewinter en Annemans, over haar worden rondgestrooid. Zonder ooit enige oprechte interesse te tonen voor de inhoud van het dossier tegen Koekelberg instrueerde Elio Di Rupo een dodelijk cynisch spelletje machtspolitiek. Omdat Koekelberg Franstalig is, en misschien zelfs alleen daarom, was een objectieve discussie over zijn functioneren niet aan de orde. Niet toevallig krijgt de man zijn juridisch advies dezer dagen van mijnheer Onkelinx, waardoor mevrouw Onkelinx het kernkabinet een paar keer moest overslaan. Echt op een rijtje hebben ze de prioriteiten daar toch niet helemaal. Maar Annemans hebben we daarover niet gehoord.
Een hele week lang was het Dedecker die tekeerging. Als ze dom zijn bij het VB wijzen ze met een beschuldigende vinger naar de media, die al jaren complotteren tegen hun partij, en laten ze het daarbij. Als ze de negatieve spiraal waar de partij in zit nog enigszins willen ombuigen, staat er overmorgen op het wekelijks partijbestuur een crisisoverleg op het programma. Want er is natuurlijk veel meer aan de hand. Op geweldige sympathie kan het VB inderdaad niet rekenen op kranten- en tv-redacties, maar een aantal wetten van het genre die vroeger in hun voordeel speelden, beginnen nu in hun nadeel te werken. Een partij die daar enkel over klaagt, krijgt klop.
Terwijl de plaat van Dewinter stilaan grijsgedraaid is, niet alleen omdat je hem stilaan op voorhand kunt meelippen, is de opgang van de Lijst Dedecker een fenomeen dat Vlaanderen nog niet gekend heeft. De manier waarop een voormalig judocoach eigenhandig een nieuwe partij op de kaart probeert te zetten, die in de peilingen goed onderweg blijkt om middelgroot te worden, is fascinerend. En krijgt dus behoorlijk wat aandacht van de media.
Bovendien heeft het VB jarenlang op een ontzettend luie manier oppositie gevoerd. Niet te tellen zijn de parlementsleden van de partij die hun brood hebben verdiend in Kamer, Senaat en Vlaams Parlement zonder ooit één dossier te hebben uitgespit. Dat wreekt zich nu. Het was de LDD die, met weinig discrete hulp van Rudy Aernoudt, het verhaal over de consultants van Fientje Moerman naar buiten bracht. En in het politiedossier trekt het boegbeeld zelf ten strijde. Daarbij schiet zijn kanon vaak alle richtingen uit, maar regelmatig treft het ook doel. In de Kamercommissie maakte hij de afgelopen week meer dan één feitelijke fout, maar evengoed bleek hij het parlementslid dat het hardst had gestudeerd op de rapporten van het Comité P.
Het contrast met het VB had niet groter kunnen zijn. Op geen enkel moment wekte De Man de indruk dat hij het dossier in de vingers had, terwijl Annemans zijn voorbereiding had beperkt tot het opduikelen van een oud citaat van Dewael toen die de nota ministeriële verantwoordelijkheid nog iets strikter bleek te interpreteren. Amusant, maar meer ook niet. In het Vlaams Parlement heeft de fractie van Dewinter, die samen met Groen! de oppositie vormt, de afgelopen legislatuur nog geen enkele excellentie in moeilijke papieren kunnen brengen. Ook de vorige legislatuur lukte dat trouwens niet. Als Valkeniers niet de geschiedenis wil ingaan als de voorzitter die het VB naar de afgrond leidde, moet hij zijn parlementariërs eindelijk eens een stamp onder hun kont verkopen en hen duidelijk maken dat de kiezers niet meer vanzelf binnenwandelen.
Dat begint namelijk bijzonder problematisch te worden. Peiling na peiling kalft de aanhang van het VB af, terwijl LDD stilaan mag beginnen te dromen van de 15 procent. Dat leidt tot vertwijfeling in extreem rechtse rangen: om de zoveel weken kan de persdienst van Dedecker wel een nieuwe overloper aankondigen, zij het voorlopig meestal van bescheiden allooi. Een begin van antwoord heeft het VB niet, ook niet op communautair vlak trouwens. Sterker nog, Valkeniers mag nu al de miscast van de Wetstraat genoemd worden.
Bizar is het dat een partij die de afgelopen jaren zo vaak geroemd werd voor haar uitgekiende marketingmachine zo'n derderangspoliticus op het schavot hees.
Een stevige nederlaag bij de verkiezingen van volgend jaar lijkt dan ook onafwendbaar: een score van 24 procent kan het VB in 2009 nooit meer neerzetten. Dat zal bovendien een historische nederlaag zijn, want de eerste keer dat het VB een pak mandatarissen kwijt speelt. Bij de twee electorale confrontaties die de partij pijn deden (de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 in Antwerpen en de federale van vorig jaar) was dat niet het geval. Het zal de onvrede, interne rebellie en overloperij hand over hand doen toenemen.
Als de afgelopen week daar een beetje toe bijgedragen heeft, valt er toch iets positiefs te distilleren uit de affaire-Koekelberg, die ook een affaire-Dewael is. Al zal de regeringsformatie er met Dedecker aan tafel niet makkelijker op worden. De neergang van het VB is niet de neergang van de antipolitiek. (Ruud Goossens)
20/09/08 10u11
zaterdag 13 september 2008
LE STANDAER AU BEAU MILIEU
LE STANDAER AU BEAU MILIEU
Ik zeg wel mooi in het midden, daar waar er eerder zou moeten gezegd worden: ‘kijk hoe twee (of drie) dwangmatige cliché’s stilaan definitief in elkaar schuiven’, om samen de spreekbuis te vormen, die van zichzelf zegt de elite onder de persbladen te zijn.
Vroeger had men de AVV-VVK-krant (die bij mij al lang afgeschreven was wegens onduidelijke flermigheid – maar toch!) en de Libre Belgique, waarvan men de inhoud kende nog voor ze was opengeslagen: rot en door-en-door bevooroordeeld, de spreekbuis van de koloniale overheersers. Naarmate de Vlaamse idee voor zelfstandigheid en de hang naar conservatieve denkbeelden in de brede massa meer opgang maakten, smolten beide dagbladen zo goed als samen met De Morgen, zodat de drie hoofdredacteuren onderling bijna zouden kunnen ingewisseld worden. Onnozele en destructieve gedachte, waarop de Dames en Heren, nota bene, nog fier waren ook…
Vandaag las ik in Le Standaer on-line twee interviews. Eentje met Aboe Ja!Ja! van diverse A4-tjes, overlopend van sympathie, (zie verder) en eentje met Bruno Valkeniers van het Vlaams Belang. Een half A4-tje voor deze laatste volstond. Ik zou gezegd hebben, denkend aan de reputatie van deze krant (maar voorbijgaand aan het afkalvend lezersaantal) Ach Ja! Het vat kan maar geven wat het inhoudt. Naar wie de sympathie uitgaat lekt zó van tussen de regels….Maar dan dacht ik aan de verantwoordelijkheid van de kleine man. Als die zwijgt, en blijft zwijgen, wordt dat steevast uitgelegd als instemming.
Welnu, neen, Heren professionele volksmisleiders. Kijk eens achterom: de massa volgt U niet meer. U moogt gerust uzelf verder in de verdoemenis rijden: wij weten beter. Wij volgen niet de vreemde oproerkraaiers, die U zo gaarne van alle schuld wilt vrijpleiten. Wij volgen de mensen die uit onze rangen zijn opgestaan en ons de weg tonen naar een Land waar er voor mensen zoals U geen plaats meer is, zolang jullie halsstarrig de verkeerde signalen blijfven uitzenden.
Zie naar de tekenen des tijds. In de jaren ’70 was ‘Barst Belgie’ nog de strijdkreet van een nietige minderheid. Nu is al meer dan 50% overtuigd – en de strijd gaat verder…Het is zoals Breughel-de-Oude het schilderde: als blinden wilt U andere blinden leiden. U weet ook waartoe dat leidt.....Ondertussen is de Geuzentitel van ‘ Inciviek’ weer uit de koelkast gehaald…
Valkeniers in De Standaard
13.09.2008 13.37u - In een weekendinterview met De Standaard blikt Bruno Valkeniers terug op zes maanden in de voorzitterstoel van het Vlaams Belang. “Bij ons komt het ideaal voor de partij en de partij voor het ik,” zegt Valkeniers.
Wat hij verwacht van de volgende verkiezingen? “Procenten zijn belangrijk voor ons, maar onze boodschap verspreiden is nog veel belangrijker,” zo klinkt het. “Het is minstens zo belangrijk om ideeën te propageren, zelfs als anderen die realiseren. Vlaams Belang is dertig jaar geleden begonnen met het onafhankelijkheidsidee. Dat werd toen afgedaan als een marginaal idee en een idee van marginalen. Maar ondertussen is de geest uit de fles. Ook rond het vreemdelingenthema en het hoofddoekendebat worden onze ideeën overgenomen.”
Over de zoveelste poging tot onderhandelen en de ‘communautaire dialoog’ heeft de voormalige havenbaas een duidelijke mening: “Onderhandelen in de Belgische context heeft geen zin, we moeten daar buiten stappen. We staan exact even ver als een jaar geleden: bij de raad der wijzen. Alleen sturen de Franstaligen hun B-ploeg – daarin heeft Kris Peeters (CD&V) volstrekt gelijk. Alleen is Peeters teruggefloten door Open VLD en SP.A, twee van zijn coalitiepartners die onder de knoet zitten van hun Franstalige zusterpartij. Waar is de geloofwaardigheid?”
Het is net daar waar de volgende verkiezingen volgens Valkeniers zullen om draaien: geloofwaardigheid. Alléén het Vlaams Belang zegt voor én na verkiezingen hetzelfde. De traditionele partijen hebben allen boter op het hoofd, óók de partij van Jean-Marie Dedecker. “Kijk maar naar de spagaat waar ze nu al in staan met hun standpunt over Vlaamse onafhankelijkheid. ‘Met België als het kan, zonder België als het moet’? Die slogan veegde de Vlaamse beweging twintig jaar geleden al van tafel. Jean-Marie is nen toffe knul, maar die komt uit het establishment. Hij wordt door dat establishment aan de boezem gedrukt als de nieuwe grote kans om Vlaams Belang kapot te maken, en hij zal opnieuw door het establishment opgeslorpt worden.”
Bruno Valkeniers kondigt een nieuwe grote najaarscampagne en een congres in november aan. Het Vlaams Belang is springlevend, en voorzitter Valkeniers voelt zich duidelijk goed in zijn vel. Of hij dan niet teveel hinder ondervindt van de vijandige reacties van (Franstalige) tegenstanders? “Bij mijn eerste optreden op het spreekgestoelte begon Flahaux (van de MR) ‘incivique’ te roepen, zoals men vroeger naar collaborateurs riep. Maar als ik dan een België-onwaardige moet zijn, dan vind ik dat een van de grootst mogelijke complimenten.”
Ik zeg wel mooi in het midden, daar waar er eerder zou moeten gezegd worden: ‘kijk hoe twee (of drie) dwangmatige cliché’s stilaan definitief in elkaar schuiven’, om samen de spreekbuis te vormen, die van zichzelf zegt de elite onder de persbladen te zijn.
Vroeger had men de AVV-VVK-krant (die bij mij al lang afgeschreven was wegens onduidelijke flermigheid – maar toch!) en de Libre Belgique, waarvan men de inhoud kende nog voor ze was opengeslagen: rot en door-en-door bevooroordeeld, de spreekbuis van de koloniale overheersers. Naarmate de Vlaamse idee voor zelfstandigheid en de hang naar conservatieve denkbeelden in de brede massa meer opgang maakten, smolten beide dagbladen zo goed als samen met De Morgen, zodat de drie hoofdredacteuren onderling bijna zouden kunnen ingewisseld worden. Onnozele en destructieve gedachte, waarop de Dames en Heren, nota bene, nog fier waren ook…
Vandaag las ik in Le Standaer on-line twee interviews. Eentje met Aboe Ja!Ja! van diverse A4-tjes, overlopend van sympathie, (zie verder) en eentje met Bruno Valkeniers van het Vlaams Belang. Een half A4-tje voor deze laatste volstond. Ik zou gezegd hebben, denkend aan de reputatie van deze krant (maar voorbijgaand aan het afkalvend lezersaantal) Ach Ja! Het vat kan maar geven wat het inhoudt. Naar wie de sympathie uitgaat lekt zó van tussen de regels….Maar dan dacht ik aan de verantwoordelijkheid van de kleine man. Als die zwijgt, en blijft zwijgen, wordt dat steevast uitgelegd als instemming.
Welnu, neen, Heren professionele volksmisleiders. Kijk eens achterom: de massa volgt U niet meer. U moogt gerust uzelf verder in de verdoemenis rijden: wij weten beter. Wij volgen niet de vreemde oproerkraaiers, die U zo gaarne van alle schuld wilt vrijpleiten. Wij volgen de mensen die uit onze rangen zijn opgestaan en ons de weg tonen naar een Land waar er voor mensen zoals U geen plaats meer is, zolang jullie halsstarrig de verkeerde signalen blijfven uitzenden.
Zie naar de tekenen des tijds. In de jaren ’70 was ‘Barst Belgie’ nog de strijdkreet van een nietige minderheid. Nu is al meer dan 50% overtuigd – en de strijd gaat verder…Het is zoals Breughel-de-Oude het schilderde: als blinden wilt U andere blinden leiden. U weet ook waartoe dat leidt.....Ondertussen is de Geuzentitel van ‘ Inciviek’ weer uit de koelkast gehaald…
Valkeniers in De Standaard
13.09.2008 13.37u - In een weekendinterview met De Standaard blikt Bruno Valkeniers terug op zes maanden in de voorzitterstoel van het Vlaams Belang. “Bij ons komt het ideaal voor de partij en de partij voor het ik,” zegt Valkeniers.
Wat hij verwacht van de volgende verkiezingen? “Procenten zijn belangrijk voor ons, maar onze boodschap verspreiden is nog veel belangrijker,” zo klinkt het. “Het is minstens zo belangrijk om ideeën te propageren, zelfs als anderen die realiseren. Vlaams Belang is dertig jaar geleden begonnen met het onafhankelijkheidsidee. Dat werd toen afgedaan als een marginaal idee en een idee van marginalen. Maar ondertussen is de geest uit de fles. Ook rond het vreemdelingenthema en het hoofddoekendebat worden onze ideeën overgenomen.”
Over de zoveelste poging tot onderhandelen en de ‘communautaire dialoog’ heeft de voormalige havenbaas een duidelijke mening: “Onderhandelen in de Belgische context heeft geen zin, we moeten daar buiten stappen. We staan exact even ver als een jaar geleden: bij de raad der wijzen. Alleen sturen de Franstaligen hun B-ploeg – daarin heeft Kris Peeters (CD&V) volstrekt gelijk. Alleen is Peeters teruggefloten door Open VLD en SP.A, twee van zijn coalitiepartners die onder de knoet zitten van hun Franstalige zusterpartij. Waar is de geloofwaardigheid?”
Het is net daar waar de volgende verkiezingen volgens Valkeniers zullen om draaien: geloofwaardigheid. Alléén het Vlaams Belang zegt voor én na verkiezingen hetzelfde. De traditionele partijen hebben allen boter op het hoofd, óók de partij van Jean-Marie Dedecker. “Kijk maar naar de spagaat waar ze nu al in staan met hun standpunt over Vlaamse onafhankelijkheid. ‘Met België als het kan, zonder België als het moet’? Die slogan veegde de Vlaamse beweging twintig jaar geleden al van tafel. Jean-Marie is nen toffe knul, maar die komt uit het establishment. Hij wordt door dat establishment aan de boezem gedrukt als de nieuwe grote kans om Vlaams Belang kapot te maken, en hij zal opnieuw door het establishment opgeslorpt worden.”
Bruno Valkeniers kondigt een nieuwe grote najaarscampagne en een congres in november aan. Het Vlaams Belang is springlevend, en voorzitter Valkeniers voelt zich duidelijk goed in zijn vel. Of hij dan niet teveel hinder ondervindt van de vijandige reacties van (Franstalige) tegenstanders? “Bij mijn eerste optreden op het spreekgestoelte begon Flahaux (van de MR) ‘incivique’ te roepen, zoals men vroeger naar collaborateurs riep. Maar als ik dan een België-onwaardige moet zijn, dan vind ik dat een van de grootst mogelijke complimenten.”
Abonneren op:
Posts (Atom)